Φτηνές απομιμήσεις 8

-Το ‘κανες μωρέ Γιάννη, άντε να τρόμαξες καμιά γιαγιά ή να διασκέδασες κάποιους fun των ιστοριών φαντασίας. Τι περιμένεις στ’ αλήθεια να βγει απ’ όλα αυτά; του ‘πε αγαναχτισμένος με την μεθοδική επιμονή του ο Άρης..

-Το ξέρω φίλε, δικές μου διαφυγές είναι από το πραγματικό χρέος… Από την άλλη ποτέ δε ξέρεις! Ας επωμιστεί στην τελική και ο καθένας τη δική του ευθύνη. Αν δε μπορεί να τα ‘σηκώσει’ ας τα αγνοήσει, μη πει όμως πως δεν ήξερε… Γίνομαι κακός Άρη, το ξέρω, αλλά… είναι απείρως πιο βαρύς ο μοναχικός σταυρός… Και βολοδέρνω πάλι στα δικά μου αδιέξοδα, γαμώτο! Γιατί αν είχα λύσει αυτά πιθανόν να έλυνα και τούτο, τουλάχιστον στο βαθμό που με αφορά. Αλλά βλέπεις…

Αυτή ήταν η συζήτηση που κάνανε λίγο καιρό μετά την δημοσίευση του ‘μυνήματος’, στο γνωστό μήκος κύματος των προηγούμενων συζητήσεων και των από καιρό ‘εμπεδωμένων αντιλήψεων’ πλέον στη σκέψη του. Αν αυτό που ακολούθησε αποτελούσε έκπληξη για τον ίδιο, αποτελούσε πολύ μεγαλύτερου μεγέθους έκπληξη για κείνους που τον γνώριζαν αρκετά καλά και μιλούσαν τόσο καιρό μαζί του…

Ήταν φανερά στενοχωρημένος, αλλά από την άλλη μια παράξενη λάμψη φώτιζε το πρόσωπό του.

-Λέγε, του είπε η Ειρήνη.

-Σα τι να πω; απάντησε εκείνος.

-Τι τρέχει;

-Έκανα λάθος τόσο καιρό Ειρήνη σ’ όλα αυτά που λέω… συνέχισε εκείνος, με τη δυσκολία του ανθρώπου που η πραγματικότητα του αποκαλύπτει το λάθος του και τον αναγκάζει να αναιρέσει, ακόμη κι αν αυτό που αναιρεί είναι η βεβαιότητα για τον επικείμενου θάνατό του!

-Δόξα σοι ο Θεός Γιάννη μου! σταυροκοπήθηκε εκείνη ξαφνιασμένη και χαρούμενη. –Να την σημειώσεις τούτη τη μέρα στο ημερολόγιο να την γιορτάζεις κάθε χρόνο! του είπε σχεδόν αναπηδώντας με μια απότομη κίνηση!

-Δεν είναι τόσο απλό Ειρήνη. Τόσα χρόνια ο εφιάλτης αυτός στοίχειωνε την ζωή μου και ήμουν εκατό τα εκατό σίγουρος ότι είχα απόλυτο δίκιο και γι αυτά που αισθανόμουν και για αυτά που έλεγα και γι αυτά που έκανα. Και τώρα …δεν είναι απλό! είπε μάλλον περισσότερο στοχαστικά.

-Γιάννη, το να παραδεχτείς μια πλάνη που την υποστήριζες για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, με τόση αυτοπεποίθηση και τόσο πάθος, θέλει ‘αρχίδια’, αν μη τι άλλο… πρόσθεσε εκείνη συγκινημένη. –Δόξα σοι ο Θεός! σταυροκοπήθηκε πάλι.

-Μετά από τόσα χρόνια φίλη μου, συνέχισε εκείνος, κουβαλάω ένα σταυρό, μόνο που το κάνω με εντελώς λάθος τρόπο, παίζοντας το παιγνίδι του ‘έξω από δω’! Μετά από τόσα χρόνια εσωτερικού μαρτυρίου φτάνω να επιβεβαιώσω με αναπόδραστο για την συνείδησή μου τρόπο τα λόγια του ευαγγελίου, όταν λέει ότι δε γίνεται να νικήσεις το κακό με το κακό, ότι τα ‘μέσα’ δεν είναι άσχετα με το σκοπό, που λένε άλλωστε και κάποιοι φιλόσοφοι, αλλά στην ουσία καθορίζουν το αποτέλεσμα. Φτάνω, αν και πολύ αργά, να επιβεβαιώσω στη ζωή μου την  ευαγγελική ‘μωρία’…

 Αν η Ειρήνη ήταν λιγότερο φορτισμένη συγκινησιακά θα χε βέβαια καταλάβει μετά απ’ αυτά που είπε ο φίλος της ότι κάτι ‘δεν πήγαινε καλά’ με αυτό που είχε καταλάβει, μόνο που εκείνη συνέχιζε να σταυροκοπιέται δακρυσμένη…

-Δε γίνεται, συνέχισε εκείνος, να βρεις το δίκιο σου διεκδικώντας το, πρέπει να χαρίσεις τα κλεμμένα, να προσφέρεις και το πουκάμισο σε κείνον που σου ‘κλεψε το πανωφόρι, να ελεήσεις τον ‘κακό’ άνθρωπο που σε έβλαψε, ή που ακόμη χειρότερα έβλαψε ή βλάπτει τους δικούς σου ανθρώπους, να αντιπροσφέρεις καλό αντί για κακό, είναι απίστευτο… συνέχισε εκείνος, σχεδόν μονολογώντας…σχεδόν ψελλίζοντας…

-Γιάννη τι εννοείς; Σε τι ακριβώς αναφέρεσαι; του είπε, χωρίς να ‘ναι βέβαιη αν έπρεπε να τρομάξει…

-Έκανα λάθος όλο αυτό το διάστημα Ειρήνη, και από αυτή την άποψη μακάρι να μην ήξερα τίποτα για όλα αυτά, θα λειτουργούσα όπως όλοι σας, πολύ καλύτερα δηλαδή, από κάθε άποψη.

-Τι εννοείς καλύτερα να μην ήξερες; Ποιο είναι το λάθος που έκανες δηλαδή;  Δεν καταλαβαίνω… είπε εκείνη έκπληκτη και δισταχτική.

-Ειρήνη μου, μοιράστηκα το ‘σκοτάδι’ τους με ‘δίκαιη’ οργή, έπαιξα το παιγνίδι τους ‘πολεμώντας’ τους, νομίζοντας ότι τους πολεμώ… Και ξαφνικά, σαν να ξύπνησα, κατάλαβα ότι στην πραγματικότητα καθόλου δεν διέφερα από κείνους, παρά μετέτρεψα το ανθρώπινο πρόσωπό μου σε κείνο ενός δαίμονα, μια αποκρουστική δηλαδή γελοιογραφία ανθρώπου… (διπλά χειρότερα μάλιστα)…

-Κάτσε ρε Γιάννη, μέχρι χθες κατέληγες στο τέλος να λες όταν άλλες φορές συζητούσαμε, ότι ούτε λίγο ούτε πολύ έχεις ένα ιδιαίτερο ρόλο σε όλα αυτά τα τρομερά γεγονότα που περιγράφεις (αυτό που όλοι μας ερμηνεύαμε χωρίς να το λέμε πάντα ως μια μεγαλομανή φαντασίωση, που σ’ έκανε να νιώθεις άδικα ότι έχεις διαπράξει όλα τα κακά του κόσμου, με έναν υπερβάλλοντα ζήλο  ανάληψης ευθύνης, απλά για να νιώθεις σπουδαίος) και τώρα μου λες …τι; Δε καταλαβαίνω... λες το ίδιο πράγμα με διαφορετικό τρόπο…; Διαφώτισέ με! Όλα αυτά που υποστήριζες μέχρι χθες, γίνονται πραγματικά ή έκανες τελικά λάθος;

-Γίνονται Ειρήνη, γίνονται δυστυχώς, δεν είμαι τρελός. Το πρόβλημα είναι ότι τόσο καιρό πέρα από το τι συμβαίνει σε πρακτικά καθαρά επίπεδο, εγώ συμμετέχω στο ίδιο αυτό κακό, πιστεύοντας μάλιστα ότι το πολεμώ. Μοιράζομαι το σκοτάδι αυτών των πλασμάτων προσπαθώντας υποτίθεται να πράξω κάτι αντίθετο και να τα πολεμήσω. Επιχειρηματολογώ στον εαυτό μου σχετικά με την αναγκαιότητα μιας τέτοιας συμπεριφοράς και την πρακτική της σημασία, για την αναγκαιότητα της γνώσης της αλήθειας των γεγονότων και για την αδήριτη αναγκαιότητα να τα επικοινωνήσω και σε όλους τους άλλους, ώστε να υπάρξει στο τέλος μια δράση που θα αντιμετωπίσει το φοβερό αυτό κακό… αλλά χωρίς να το καταλάβω επαναλαμβάνω τα επιχειρήματα που λένε οι πάντες όταν πρόκειται συνειδητά ή όχι να πράξουν κάτι αντίθετα από το λόγο της Αλήθειας και του Χριστού! Όταν δηλαδή αμαρτάνουν ενώ πιστεύουν ότι ενεργούν σωστά και δίκαια… Και τελικά μες απ’ αυτό το δύσκολο δρόμο της εμπειρικής επαλήθευσης αρχίζω να αντιλαμβάνομαι το λόγο του ευαγγελίου: ‘Ελάτε σε μένα… οι κεκοπιώντες… κι εγώ αναπαύσω ημάς…’ Εξηγούνται τόσο δύσκολα ρε Ειρήνη όλα αυτά, φαίνονται τελείως παράλογα, αλλά μόλις αρχίζω να καταλαβαίνω λίγο το νόημά τους και την αλήθεια τους…, εγώ…, ‘ένα απ’ τα σημεία των καιρών’ όπως έχω αναφέρει… τελείωσε τα όσα έλεγε… (σχεδόν θλιμμένος…).

Αν δεν ήταν αυτό το φώς στο πρόσωπό του, η χαλαρότητα του συνήθως σφιγμένου του προσώπου, η πρωτόφαντη (και εντελώς παράλογη για τα δικά του δεδομένα) ψυχική ηρεμία καθώς μιλά για αυτόν τον ‘οικουμενικής διαστάσεως εφιάλτη’ του, η Ειρήνη ίσως έβαζε τα κλάματα… Μα τώρα κρατήθηκε, κι έκανε μια ακόμη προσπάθεια να  καταλάβει. Άλλωστε τόσο καιρό  ‘έπαιζε’ στο δικό του γήπεδο, συνδιαλεγόμενη μαζί του σαν όλα αυτά να συνέβαιναν πραγματικά, μα τούτη την ώρα την είχε τελείως μπερδέψει… Έκανε μια δοκιμή ακόμη…

-Εντάξει, αν έχω καταλάβει σωστά, όλα τούτα που μας λες τόσο καιρό είναι αληθινά, μόνο που ως τώρα εσύ τα αντιμετώπιζες λάθος. Το σωστό πιο είναι όμως, που βρήκες;

-Ίσως ξαφνιαστείς αλλά το σωστό είναι να συμπεριφέρομαι σα να μην συμβαίνουν! Μοιάζει λίγο με την διπλή σκέψη που αναφέρει στο ‘1984’ ο Όργουελ, (τελικά αυτό το βιβλίο αποδεικνύεται πιο προφητικό απ’ ό,τι φαινόταν με την πρώτη ματιά), αλλά  ίσως με διαφορετικό τρόπο, ίσως για  διαφορετικό λόγο, ίσως με μια διαφορετική διάθεση, έναν διαφορετικό τόνο… Είναι δύσκολο να στο εξηγήσω, αλλά αρχίζοντας από το πνευματικό γεγονός του μη μίσους και της μη επίρριψης ευθυνών στους ‘κακούς’, αυτή τη στιγμή ακόμη και για εντελώς ‘καθημερινούς’ -πρακτικούς λόγους δηλαδή, δεν έχει κανένα νόημα να φέρω στην επιφάνεια την όποια ‘αλήθεια’ αυτών των συμβάντων. Κι αυτό φυσικά δεν το εννοώ με την έννοια του (αυτονόητου) προσωπικού συμφέροντος, για να επιδείξω δηλαδή ‘μια (αποκρουστική ομολογουμένως) ορθοφροσύνη βαμμένη στο αίμα των άλλων’ όπως έλεγα άλλοτε, αλλά αντίθετα, για να καλύψω την όποια ‘αλήθεια της πραγματικότητας’ και του όποιου ‘συμφέροντος’ με μια υψηλότερη και ουσιαστικότερη αλήθεια… Ξέρω πως σε έχω μπερδέψει Ειρήνη… αλλά δε γίνεται να το εξηγήσω αλλιώς, …με συγχωρείς.

-Δε πειράζει Γιάννη. Αλλά κι εγώ αν το σκεφτώ από την άποψη που το λες, πραγματικά φαίνεσαι πολύ πιο ήσυχος τώρα (άρα τουλάχιστον με αυτή την έννοια είναι σωστό αυτό που λες), αν το σκεφθώ πάλι από την άποψη (την υποθετική για σένα, αλλά πολύ πραγματική για μένα) της περίπτωσης να πέφτεις έξω σ’ όσα λες, πάλι για καλό το βλέπω…

 Όπως και να ‘χει θα ‘ταν σίγουρα πολύ καλύτερα αν όλα αυτά δεν συνέβαιναν ούτε στην πραγματικότητα αλλά ούτε και στην σκέψη σου, συμπλήρωσε μέσα της, αλλά αυτό… Έπρεπε να συμβιβαστεί. Ίσως δε μπορούσε να συμμεριστεί τώρα τον αρχικό ενθουσιασμό της, αλλά επρόκειτο σίγουρα για μια πρόοδο.

-Γιάννη, μακάρι να σου μείνει αυτό το τελευταίο ‘φλας’ που ‘φαγες’, μου φαίνεται καλύτερο από τα άλλα που χεις ‘φάει’ ως τώρα! του πε πειραχτικά (ξαναρχίζοντας πάλι το ‘παιγνίδι’ των διπλών νοημάτων, αλλά  κατά μια έννοια αυτή τη φορά ‘απολύτως’ εννοώντας το!).

Ούφ, μακάρι κάποιος να μπορούσε να αποφανθεί για την ‘αλήθεια’ και την ‘πραγματικότητα’ τελικά, σκέφθηκε, την όποια αλήθεια και την όποια πραγματικότητα (που λέει κι ο Γιάννης), αλλά μάλλον δεν υπάρχει ‘τέτοιο πράγμα’, συμπλήρωσε, με το χαρακτηριστικό τρόπο που ‘χουν οι γυναίκες να αποφαίνονται άμεσα διαχωρίζοντας  το ουσιώδες από το δευτερεύον –αντίθετα βέβαια από τον ανδρικό πληθυσμό- σε τέτοιου είδους φιλοσοφικές αναρωτήσεις…

Δεν ήταν άλλωστε πρώτη φορά που ο φίλος της της έφερνε στο νου τον Ντοστογιεφκικό ‘ηλίθιο’ με αντιφατικά ομολογουμένως συναισθήματα… Αυτό που δεν ήξερε βέβαια είναι ότι ο Γιάννης μοιραζόταν μαζί της από καιρό αυτή τη σκέψη (που δεν ήταν μόνο δική της) και φυσικά όχι λόγω κάποιων ιδιαίτερων ‘τηλεπαθητικών δυνάμεων’. Αυτό όμως που δε θα μπορούσε να μοιραστεί ( όχι τουλάχιστον μέχρι τέλους), ούτε μ’ αυτή ούτε και με κανέναν άλλο, ήταν η δική του (διαισθητική περισσότερο) ερμηνεία αυτού του ομολογουμένως καταστροφικού, Ντοστογιεφσκικού, ‘αντιήρωα’… Αλλά ας σεβαστούμε κι εμείς τη σιωπή του…- ‘ανάγκη γαρ εστί…τιθασεύουσα και κυρίους’…

Φτηνές απομιμήσεις 7

Το ‘χε αποφασίσει. Η κατάσταση δε θα μπορούσε να ονομασθεί κατεπείγουσα' ή ‘τραγική’ παρά μόνο ευφημιστικά. Όσο για τον ίδιο χρειάστηκε ένα ανομολόγητο θάρρος έως τώρα, αν όχι θράσος, για να αντέξει τα καθέκαστα. Λένε πως η απελπισία δεν είναι καλός σύμβουλος. Μερικές φορές όμως είναι ο καλύτερος. Παλιά του γνώριμη πιά, βγαίνει μαζί της για καφέ, λέει αστεία στις παρέες και γελάει κι αυτός, μερικές φορές παρέα με τους ‘αλλαγμένους’, όμως ξέρει αυτή, κάνει καλά την δουλειά της (πάντα οι πουτάνες ήταν οι καλύτερες δασκάλες)…

Σχεδίασε προσεχτικά τα βήματά του. Έγραψε το παρακάτω μήνυμα προς την ανθρωπότητα, διαμορφωμένο σε ένα βίντεο που θα δημοσίευε ως 'promotion’ του παρόντος μυθιστορήματος (που βέβαια είναι ακόμη στο δρόμο- αναρωτιέται μάλιστα αν θα ολοκληρωθεί ποτέ, κι αν αυτό θα γίνει πριν ή μετά την λήξη του εφιάλτη, αλλά τι σημασία έχει;)

Μήνυμα προς την ανθρωπότητα

‘Κανείς μυθιστοριογράφος δε θα ξεπεράσει ποτέ σε φαντασία την                        ανθρώπινη ιστορία’

Συνέταξα το παρών κείμενο για εντελώς χρηστικούς –πρακτικούς λόγους. Τα όσα υποστηρίζω εδώ αντιλαμβάνομαι ότι φαίνονται τελείως απίστευτα. Έτσι νόμιζα άλλωστε κι εγώ ως πρότινος. Επειδή διαπίστωσα την βασιμότητά τους και παρόλο που δεν είναι καθόλου εύκολο να την αποδείξω τα φέρνω στο φως της δημοσιότητας ελπίζοντας ότι άλλοι οι οποίοι έχουν την δύναμη και την ικανότητα θα τα εξετάσουν ως προς την αλήθεια τους και θα τα αξιοποιήσουν προς όφελος όλων των ανθρώπων.

Τα διάφορα σενάρια συνομωσιών (όταν είναι έγκυρα) καταπιάνονται με μέρος όσων κατά την γνώμη μου συμβαίνουν στην εποχή μας. Και το σπουδαιότερο από όλα τούτα είναι η απαγωγή ανθρώπων και η αντικατάστασή τους από σωσίες. Πρόκειται για ανθρωποειδή με παρόμοια φυσικά χαρακτηριστικά (όπως ένας  κλώνος) αλλά με τελείως διαφορετική βιολογική σύσταση από την δική μας. Οι ‘σωσίες’ είναι ένα γενετικό κατασκεύασμα. Έμψυχοι οργανισμοί φυσικά, με πολύ ιδιαίτερες ιδιότητες όμως. Οι ιστοί τους είναι πιο αραιοί από αυτούς των ανθρώπινων σωμάτων και γι’ αυτό περισσότερο ευάλωτοι στην ραδιενεργό ακτινοβολία (ακόμη και μια αξονική τομογραφία τους σκοτώνει). Έχουν μάλιστα την ιδιότητα αναγεννώντας τα κύτταρά τους να επουλώνουν τα τραύματά τους. Μπορεί να τους σκοτώσει μόνο μιαν ασημένια σφαίρα. Ο  εγκέφαλός τους δεν είναι όπως ο ανθρώπινος. Περιέχουν μηχανικά και ηλεκτρονικά στοιχεία. Δεν αισθάνονται τον πόνο (αν και φυσικά προσποιούνται ότι πονούν). Εξουδετερώνονται από ηχητικά κύματα στο φάσμα των υπερήχων που επηρεάζει και τα κουνέλια (και που οι άνθρωποι δεν τα ακούν ). Η κορτιζόνη τους σκοτώνει επειδή το σώμα τους έχει ιδιότητες φλεγμονής. Στη φτέρνα φέρουν ένα σημείο ευαίσθητο αντίστοιχο με του Ομηρικού Αχιλλέα όπου και η απλή εισαγωγή ενός βελονιού τους οδηγεί στον θάνατο. Έχουν την ικανότητα να διαβάζουν τηλεπαθητικά τις σκέψεις όσων βρίσκονται γύρω τους.

Αν όλα αυτά σας θυμίζουν ταινίες επιστημονικής φαντασίας έχετε δίκιο. Οι άρρωστοι εμπνευστές  αυτού του σχεδίου που βρίσκονται και πίσω απ’ τις επαγγελίες για την  Νέα Τάξη Πραγμάτων, όπως επίσης πίσω από τους ναζί καταχτητές του 2ου παγκοσμίου πολέμου, έχουν περιγράψει πτυχές αυτού του σχεδίου σε κινηματογραφικές ταινίες (δε ξέρω γιατί).

Οι ‘σωσίες’ είναι τα πιόνια τους, κατάλληλα εκπαιδευμένα για τους σκοπούς τους. Πρόκειται για τους σύγχρονους τρομοκράτες. Για να μην γίνουν αντιληπτοί, δεν συντονίζονται κεντρικά. Αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλο όμως και όταν θέλουν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους χωρίς να τους καταλάβουν το κάνουν είτε με συνθηματικά σφυρίγματα είτε με προσχεδιασμένα σήματα των χεριών (μια γλώσσα αντίστοιχη με αυτή των κωφαλάλων). Αντικαθιστούν ανθρώπους είτε πρόκειται για ζητιάνους είτε για πρωθυπουργούς και βασιλιάδες, ενήλικους, ανήλικους, υπερήλικους, κάθε φυλής, κάθε εθνότητας και πολιτισμού. Πιθανόν η διακίνησή τους να γίνεται υπόγεια. Και προφανώς υπάρχει κάποιο εκτενές δίκτυο από  όπου αντλούν τις πληροφορίες που χρειάζονται ώστε η αντικατάσταση να μη γίνεται αντιληπτή από την οικογένεια και τους φίλους του θύματος. Όπως είναι φυσικό, υπερσύγχρονη τεχνολογία (άγνωστη στο ευρύ κοινό) βρίσκεται στην διάθεσή τους.

Τα τελευταία έτη οι αντικαταστάσεις (οι οποίες άρχισαν σποραδικά στην αρχή μετά τον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο), έχουν αυξηθεί ραγδαία. Η πρόσφατη οικονομική κρίση έχει προκληθεί από τους εμπνευστές αυτού του σχεδίου.

Τα παραπάνω έχουν γραφεί όχι φυσικά για να τρομάξουν τους αποδέκτες του μηνύματος, αλλά ως ο πιο πρόσφορος τρόπος που μπόρεσα να σκεφτώ ώστε μέσω των πιο υποψιασμένων από εσάς να φτάσουν σε κείνους που έχουν την δύναμη και την καλή προαίρεση για να κινηθούν προς την κατεύθυνση της εξουδετέρωσης αυτής της απειλής.

Με άπειρο σεβασμό σε όλους σας

Φτηνές απομιμήσεις 6

Αργά και βασανιστικά γινόταν η συνειδητοποίηση στην ψυχή του για όσα συνέβαιναν, και για όσα από αυτά που συνέβησαν τον αφορούσαν. Με κόπο συγκρατούσε τη σκέψη ότι άνθρωποι που αρνήθηκαν μέχρι τώρα το ρόλο του πνευματικού ή μεταφυσικού στην ιστορία θα βρεθούν αντιμέτωποι με την πιο αρνητική του όψη. Ενώ δηλαδή δεν παραδεχόταν την αποκάλυψη του θείου θαύματος θα βρεθούν αντιμέτωποι με την δαιμονική αποκάλυψη. Αλλά και η θεολογία που γνώριζε ο ίδιος δεν τον είχε προετοιμάσει για τα συμβαίνοντα στον κόσμο σήμερα-τα ομολογουμένως απίστευτα!

Είχε ανακαλύψει ότι μπορούν να βγαίνουν αυτά τα ‘πράγματα’- Θεέ μου συγχώρεσέ με- από τα δοτά σώματά τους και να κινούνται ως πνεύματα στο χώρο. Τώρα κατάλαβε γατί του μιλούσε ο Κώστας όταν του ‘λεγε ότι μπορούν να διαπερνούν όλα τα υλικά, ακόμη και τους τοίχους, εκτός από τα οργανικά. Παρόλο που όλα μπορούσε πια να τα πιστέψει θεωρούσε ότι πρέπει να ‘ναι κανείς προσεκτικός αναφορικά με την ταυτότητά τους. Αν επρόκειτο για τα όντα για τα οποία μιλούσε ο Καστανέντα αν και μακρόβια (μερικών χιλιετηρίδων) δεν ήταν αθάνατα. Αν αυτό αληθεύει δε μπορεί να είναι τα ίδια με εκείνα που η εκκλησιαστική διδασκαλία ονομάζει δαίμονες. Το γεγονός πάντως ήταν ότι έτσι ή αλλιώς βρισκόταν σε δαιμονική κατάσταση (με την απόλυτη σημασία του όρου) και εργάζονταν για το κακό της ανθρωπότητας.

-Λένε πως το Δεκέμβριο του ‘12 θα ευθυγραμμισθούν οι πλανήτες του ηλιακού συστήματος και ότι θα αντιστραφούν οι πόλοι της γης. Κάτι τέτοιο γίνεται πολύ σπάνια και μάλλον συμπίπτει με την χρονολογία που οι Μάγια θεώρησαν ως το τέλος μιας μεγάλης χρονικής περιόδου στη γήινη ιστορία.

-Το κακό είναι Αλέξανδρε ότι ο Κώστας μου έλεγε ότι η αντιστροφή των πόλων έχει ήδη γίνει. Και επίσης μου μίλησε για μια αλλαγή στα μέτρα και στα σταθμά του χρόνου και της απόστασης. Δηλαδή μια σύντμηση του δευτερολέπτου. Στο εικοσιτετράωρο είναι περίπου δυο ώρες λιγότερες, δηλαδή η μέρα διαρκεί περίπου 22 ώρες. Είναι η χρονική περίοδος της περιστροφής του Άρη γύρω από τον εαυτό του. Και όπως σου είπα ήδη στον Άρη έχουν φτιάξεις πανομοιότυπες πόλεις με αυτές της γης. Αλλά μου λείπουν κομμάτια στο πάζλ αυτό φίλε μου…

-Εσένα σου λείπουν κομμάτια από το πάζλ εμένα μου λείπει οποιαδήποτε δυνατότητα να κατανοήσω τον τρόπο που συμβαίνουν αυτά που λες, αν υποθέσουμε ότι πραγματικά συμβαίνουν. Τόσοι επιστήμονες σωπαίνουν, είναι και αυτοί μέλη της παγκόσμιας συνομωσίας; Έχουν περικλείσει με θόλο τη γη, έχει γίνει αντιστροφή των πόλων, έχει αλλάξει το μήκος της ημέρας, και δεν το έχει πάρει είδηση κανείς ή κανείς δε μιλά, απίστευτο! Έχει λογικά χάσματα Γιάννη η θεωρία σου, πέρα από οτιδήποτε άλλο δηλαδή…

-Αυτό συμβαίνει γιατί δεν είναι ‘θεωρία’ μου, φίλε. Ξέρεις πολύ καλά πως αν θελήσω να πω μια φανταστική ιστορία με εσωτερική συνοχή και λογική ακολουθία είμαι σε θέση να το πράξω και μάλιστα πολύ καλά. Τα ίδια ερωτήματα έχω και γω με σένα και μόνο εικασίες μπορώ να κάνω για τις απαντήσεις. Αν για παράδειγμα οι επιστήμονες αγνοούν, αν εκβιάζονται, αν εξαγοράζονται, αν φιμώνονται και τα λοιπά. Κι αν σου τα λέω είναι μήπως και βάλω και γω κάποια τάξη στις σκέψεις μου. Αγνοούμε πάρα πολλά και από τον φυσικό κόσμο και από τον πνευματικό. Νομίζουμε ότι γνωρίζουμε την ‘πραγματικότητα’ και συνεπώς μπορούμε να αποφανθούμε για το δυνατό και το αδύνατο, το λογικό και το παράλογο. Δυστυχώς η τεχνολογία σήμερα έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα εξέλιξης που αν μας φανέρωναν μεμιάς όλες τις επιτεύξεις -που μεγάλο μέρος τους κρατιούνται μυστικές- θα είμαστε στην ίδια θέση με τις γιαγιάδες που μόλις βγήκε η τηλεόραση κοίταζαν από την πίσω μεριά να δουν που είναι κρυμμένα αυτά τα ανθρωπάκια που βλέπανε στην οθόνη. Αναφορικά με τα πνευματικά ζητήματα …ε, εκεί κι αν έχουμε ‘μαύρα μεσάνυχτα’! Αναφορικά με το πρώτο μπες από περιέργεια στα σάιτ που έχουν κάποια άρθρα για τα σύγχρονα τεχνολογικά επιτεύγματα. Εννοώ τα τεχνολογικά επιτεύγματα που ανακοινώνονται αλλά όπως σου έχω πει είναι εδώ και πολλά χρόνια ξεπερασμένα. Είναι εντελώς απίστευτα! Μόνο στα παραμύθια έχεις ακούσει για τέτοια πράγματα! Έχει γίνει ένα απίθανο πάντρεμα πνευματικού κακού –δαιμονικού στην κυριολεξία σήμερα- και τεχνολογικής δύναμης. Εφιάλτης, εφιάλτης…απίστευτων διαστάσεων!

-Είναι κατά τη γνώμη σου, όπως λένε πολλοί, οι Εβραίοι πίσω από αυτά που γίνονται, μασόνοι, σιωνιστές και δε συμμαζεύεται;

-Νομίζω πως έχουμε μια δεύτερη εκδοχή του Β! παγκοσμίου πολέμου. Κάποιοι λένε ότι επρόκειτο για τον πόλεμο δύο μασονικών στοών και αυτό που δεν κατάφεραν οι ναζί τότε να κάνουν με τον ανοιχτό πόλεμο προσπαθούν τώρα να το κάνουν έμμεσα. Φυσικά παρόλο που η Γερμανία φαίνεται να παίζει πάλι κεντρικό ρόλο στο σύγχρονο αυτό πόλεμο, όταν λέω ‘ναζί’ αναφέρομαι περισσότερο σε μια αντίληψη και όχι σε μια εθνότητα. Πρόκειται για ένα ιδιάζον ολοκληρωτισμό με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, μόνο που αν πρέπει να το συζητήσουμε αυτό θα πρέπει πραγματικά να έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας. Το μόνο που θα προσθέσω αυτή τη στιγμή είναι ότι έχω παρατηρήσει τους ‘αλλαγμένους’ να ρίχνουν στις κουβέντες τους το βάρος στους ‘εβραίους’. Μπορεί να μην είναι καθόλου έτσι όπως φαίνονται τα πράγματα όμως…

-Είναι τα ύστερα του κόσμου Γιάννη, για να τελειώνουμε, γιατί έχουν αρχίσει να με κουράζουν όλα αυτά; Άμα ξέρεις κι εσύ δηλαδή...

-Δε ξέρω φίλε μου. Για διάφορους λόγους δε ξέρω. Πολλά πράγματα φαίνονται πράγματα να αποτελούν ‘σημεία’ των εσχάτων, αλλά για να ‘μαι ειλικρινής δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Πρώτα απ’ όλα οι σύγχρονοι άγιοι μίλησαν για την πιθανότητα να ακολουθήσει μετά από αυτή τη δύσκολη και οδυνηρή για την ανθρωπότητα περίοδο που περνάμε τώρα μια περίοδος πνευματικής και κοινωνικής αναγέννησης , κάτι που αποτελούσε άλλωστε και περιεχόμενο των ευχών τους. Και έχω προσέξει ότι σε πολλές περιπτώσεις οι ‘αλλαγμένοι’ ρωτάνε και παρακολουθούν πολύ προσεχτικά τους πιστούς που αναφέρονται στα ‘σημεία’ εκείνα που υποτίθεται αποτελούν προδρομικά της ‘βασιλείας του αντίχριστου’ κάτι που άνετα μπορεί να υποβάλλει την σκέψη ότι ενδεχομένως θα ήταν δυνατό να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν αυτά τα ‘σημεία’ ώστε να μας πείσουν όλους ότι πρόκειται για κάτι τέτοιο. Φυσικά έχω υπόψη μου ότι σημεία που αναφέρονται στην αποκάλυψη όπως η οικολογική καταστροφή, ο αριθμός 666 στις ταυτότητες και η γενικότερη πνευματική έκπτωση σήμερα υφίστανται πραγματικά. Όμως οι προφητείες έχουν πάντα τον χαρακτήρα μιας πρόσκλησης σε μετάνοια, έτσι ώστε τα πάντα τελικά να εξαρτώνται από την απόκριση της ανθρώπινης αυτεξουσιότητας απέναντι στη θεία αγάπη και τις εκάστοτε περιστάσεις του βίου. Τα πάντα δηλαδή εξαρτώνται από την ανθρώπινη δράση (συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της προσευχής) ή αν προτιμάς της ανθρώπινης στάσης. Η μοιρολατρία είναι ολέθρια (εκτός από ψευδής) γιατί ακινητοποιεί τον άνθρωπο και του στερεί την πίστη στην αποτελεσματικότητα ή καμιά φορά και το νόημα των πράξεών του, παρόλο που τελικά είναι αυτές οι πράξεις που θα διαπλάσουν την μελλοντική ιστορία. Ολέθρια και ψευδής (αντιχριστιανική) θεωρώ και την στάση κάποιων που λένε, ‘δε βαριέσαι, τι σημασία έχουν όλα αυτά που γίνονται μπροστά στην αιωνιότητα’. Θα ‘λεγε κανείς αντίθετα ότι έχουν πραγματικά τεράστια σημασία ακόμη και με την πιο στενή θεολογική ερμηνεία, μόνο που όταν χρειάζεται Αλέξανδρε να επιχειρηματολογήσω για το προφανές αισθάνομαι κάπως ηλίθιος…

Φτηνές απομιμήσεις 5

-Δεν καταλαβαίνεις κορίτσι μου, δε χρειάζονται άλλα κίνητρα, τους αρκεί να κάνουν κακό, και μάλιστα με τον πιο άρρωστο τρόπο. Είναι σαν να ενσαρκώθηκαν οι δαίμονες... Αυτό που δεν αντέχω ρε Κατερίνα είναι ότι με χρησιμοποιούν... Σήμερα είδα την Ειρήνη: «με για το κούρεμα, και ανταύγειες βλέπω... προχωρημένη κατάσταση!». «Ποιές ανταύγειες ρε Ειρήνη, ποτέ δε βάφω τα μαλλιά μου, δεν έχω καν κουρευτεί, τι λες τώρα;». Γύρισε στον ‘δικό της’: «Έτσι δεν είναι ρε Μήτσο;». "Ναι"είπε κείνος «έτσι φαίνεται...».Το είχε ξαναπάθει αυτό στο πατρικό του κανά δυο φορές. Έμπαιναν μέσα το βράδυ, τον κούρευαν και έβαφαν και τα μαλλιά του.






-Για ποιό λόγο ρε Γιάννη; είπε κείνη προσπαθώντας σκληρά να συγκρατήσει το γέλιο της, δαγκώνοντας μέχρι αίματος το πάνω χείλι.
-Άντε πάλι, ο 'λόγος'! Σου εξήγησα, η πνευματική αρρώστια , το κακό, δεν χρειάζεται πάντα κάποιο λόγο, ευφραίνεται απ’ την καταστροφή του άλλου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ενδέχεται όμως να υπάρχει και κάποιος πρακτικός λόγος -πολλές φορές συμβαίνει αυτός ο συνδυασμός- μόνο που δεν τον ξέρω. Όταν σκούπιζα το δωμάτιό μου παλιότερα, έμπαιναν μέσα όταν έλλειπα και ξανασκόρπιζαν τα σκουπίδια που είχα πετάξει. Αν υποθέσουμε ότι μαγνητοσκοπούν με κρυφές κάμερες στιγμιότυπα από την καθημερινή μου ζωή, με μια κατάλληλη επιλογή, θα έδειχνα ότι σκουπίζω κι ‘ασκούπιστο είναι’. Είναι όπως αυτό που σου έλεγα. Όταν πήγαινα να περάσω απέναντι το δρόμο ενώ ένα αυτοκίνητο ερχόταν με αργή ταχύτητα και το είχα ελέγξει, εκείνη την ώρα επιτάχυνε και κορνάριζε, ώστε αν κάποιος τραβούσε με κάμερα από το σημείο της επιτάχυνσης και μετά θα έβγαζε όποιος το έβλεπε το συμπέρασμα ότι κάθε φορά που πάω να περάσω τον δρόμο κινδυνεύω να σκοτωθώ. Έγινε πολλές φορές αυτό μέχρι που κάποια φορά το είπα σε μια παρέα και από τότε σταμάτησε να συμβαίνει. Εκμεταλλεύονται φυσικά το γεγονός ότι είμαι γενικά απρόσεκτος και αφηρημένος, έτσι που για πολλά πράγματα δεν είμαι κι εγώ ακόμη τελείως σίγουρος. Πολλές φορές βρίσκω ρούχα ή αντικείμενα να λείπουν από το σπίτι, ακόμη και έγγραφα. Κάποιες φορές τα βρίσκω σε άλλη μεριά, κάποιες φορές δεν τα βρίσκω ποτέ. Επειδή μπορεί να συμβεί κι εγώ να κάνω κάποιο τέτοιο λάθος το εκμεταλλεύονται αυτό. Δυστυχώς δεν έχω ακόμη μπορέσω να γίνω αρκετά ταχτικός ούτε περισσότερο οργανωμένος, αν και έχω από τότε σημειώσει πρόοδο. Αλλά ρε Κατερίνα δεν είναι αυτά τα πιο σημαντικά στην όλη ιστορία και τσαντίζομαι που τους δίνω τόση σημασία. Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει...
-Λες και μένα να μην είναι τυχαίο που έρχονται στο μαγαζί πελάτες την ώρα ακριβώς που πάω τουαλέτα; είπε χαριεντιζόμενη εκείνη, κάνοντας μια προσπάθεια να ελαφρύνει την κουβέντα...
-Επειδή το έχω ξανακούσει αυτό, μάλλον δεν είναι! της απάντησε εκείνος σοβαρός...

Φτηνές απομιμήσεις 4

-Και διαβάζουν την σκέψη;
Ναι, σου φαίνεται όσο παράξενο μου φάνηκε και μένα όταν το πρωτάκουσα. Ο άνθρωπος να ξέρεις αποδέχεται όλα τα καινούρια δεδομένα. Και αν δεν υπήρχε σ’ όλα τούτα τραγικότητα τότε είμαι σίγουρος ότι άνετα θα μπορούσες να αναθεωρήσεις την εικόνα σου για τον κόσμο.
Ο Αλέξανδρος θυμήθηκε την αδερφή του που έλεγε για τον φίλο της: ‘Με καταλαβαίνει τόσο καλά! Πολλές φορές μάλιστα σκεφτόμαστε το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή! Λέει αυτό που χω και ’γω σκοπό να πω, απίστευτο!’ Λες;... Σύννεφα σκίασαν την σκέψη του. Όχι ρε γαμώτο, σιγά τώρα μη διάλεγαν τον Γιάννη για μια τέτοια αποκάλυψη...



Ο Γιάννης δυσκολευόταν πολύ να περιγράψει στην ολότητά τους κατά ένα εποπτικό τρόπο τα γεγονότα (όσα τουλάχιστον γνώριζε).
-Αν υποθέσουμε ότι είναι έτσι αυτά, σε ξαναρωτώ, τι θα μπορούσε να γίνει, ώστε να πάρουν αυτά τα γεγονότα μια πιο ευτυχή τροπή, πιο ευτυχή για τους ανθρώπους εννοείται;
Επειδή υποθέτω ότι ρωτάς για την πρακτική αντιμετώπιση του ζητήματος, προσωπικά νομίζω ότι πρέπει να μας καθοδηγήσει η ιδιομορφία του συμβάντος. Η μη ανθρώπινη ιδιοσυστασία των όντων αυτών μας επιτρέπει να σκεφθούμε μια μαζική άμυνα των ανθρώπων με ασυνήθιστα ‘όπλα’ που δε θα βλάψουν τους ίδιους ή θα έχουν μικρή επίπτωση. Πιθανόν εκπομπές υπερήχων στην κατάλληλη συχνότητα και με την πιο μεγάλη ένταση και ισχύ, αυτό πιθανόν θα τους εξουδετέρωνε. Στην ανάγκη ελεγχόμενη διαρροή πυρηνικής ενέργειας σε όλο τον πλανήτη μέχρι εκείνο το σημείο όπου η αραιή δομή των ιστών αυτών των πλασμάτων δε θα την άντεχε και θα σήμαινε τον ομαδικό αφανισμό τους, δε ξέρω όμως, όσα μπορώ να σκεφθώ σου λέω...


- Εσύ είπες ότι μπορείς και τα διακρίνεις τις περισσότερες φορές, αλλά μετά από παρατήρησή τους που κράτησε πολύ καιρό, με μας τους υπόλοιπους όμως τι γίνεται; Μου φαίνεται ότι αυτό είναι το πιο δύσκολο κομάτι αυτής της ιστορίας. Άλλωστε μια εξαντικειμενίκευση της αντίληψή σου με τρόπο αισθητό για τον οποιονδήποτε θα σήμανε παράλληλα και την απόδειξη των όσων ισχυρίζεσαι.
-Φίλε μου δε θα ήταν καθόλου δύσκολο για τους επιστήμονες να φτιάξουν μια συσκευή αναγνώρισης, και μάλιστα με ποικίλους τρόπους. Μπορώ να σκεφθώ ένα πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας ή ήχου που θα εντοπίζει εκείνες τις ειδοποιές διαφορές στην ιδιοσυστασία τους που θα εμφανιζόταν με κάποιο αισθητό τρόπο στη φωτογραφία τους ή στα χαρακτηριστικά της φωνής τους (παρόλου που είναι εξαιρετικοί μίμοι). Ακόμη και η αναλογία βάρους με όγκου θα μπορούσε να είναι ένα κριτήριο. Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Η αλήθεια βέβαια Αλέξανδρε είναι ότι δεν έχω συνολική εικόνα για τα όσα γίνονται σήμερα στον κόσμο. Λέω αυτά που γνωρίζω.


Ήθελε να προσθέσει κάτι ακόμη, αλλά ποιό το νόημα; Ήξερε ότι στην βάση των γεγονότων κείτονται πάντα πνευματικά θεμέλια που λειτουργούν ως αιτίες τους. Υπό αυτή την έννοια η μετάνοια αποχτούσε την πρώτιστη σημασία. Και να, τώρα ερχόταν αντιμέτωπος με το δικό του άλυτο πρόβλημα, και τι να πει...

ΦΤΗΝΕΣ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ 3

-...Είναι μάλιστα χαρακτηριστικές οι αντιφάσεις στις θέσεις κάποιων από αυτών (ιδεολογικές και πολιτικές) πριν και μετά την αλλαγή αυτή. Ξέρω πως θα υπήρχαν κάποιοι που θα ήταν πρόθυμοι να δεχτούν μια συνομωσία που θα είχε σκοπό να αντικαταστήσει με σωσίες πολιτικά πρόσωπα ώστε να θέσει υπό την εξουσία κάποιων ολόκληρα κράτη, αρκεί να έμενε κάνεις σ’ αυτό, σε επιλεκτικές ενδεχομένως αντικαταστάσεις ηγετικών προσώπων. Δε φταίω εγώ Αλέξανδρε που δε μπορώ να τους κάνω το χατίρι, δυστυχώς η πραγματικότητα δε μας ρωτά για το τι θα της επιτρέπαμε να συμπεριλάβει στους κόλπους της ως γεγονός!
-Ρε Γιάννη, έχεις σκεφτεί πόσο τρελό φαντάζει αυτό που λες; Αισθάνεται κανείς την ανάγκη να γελάσει όσο καλή διάθεση και να χει απέναντί σου!
-Κοίτα, για άλλους λόγους και με διαφορετικούς τρόπους χλευάστηκαν πάρα πολλές αλήθειες και πάρα πολλοί άνθρωποι στην ιστορία. Για να μη πάω πολύ μακριά, και η δική μας πίστη στην ενσάρκωση του Θεού έχει γίνει αντικείμενο χλεύης, και για αυτούς τους λόγους, παρεμπιπτόντως. Άσε που στα πλαίσια του σύγχρονου κοντόφθαλμου ορθολογισμού και επιστημονισμού αμφισβητούνται πράγματα πολύ μικρότερα απ‘ αυτό, αμφισβητείται εν συντόμω η ύπαρξη οποιουδήποτε πράγματος δεν υποπίπτει στις αισθήσεις μας ή στις μετρήσεις των επιστημονικών μας οργάνων, καθώς και οτιδήποτε δεν είναι δυνατόν να εξηγήσουμε μέσα στα στενά συμβατικά πλαίσια των γνώσεών μας. Και είναι τέτοια η στενομυαλιά ακόμη και των έξυπνων ανθρώπων που δεν αντιλαμβάνονται ούτε καν τα εύλογα επιχειρήματα εναντίον αυτής της αντίληψης. Αχ ρε Αλέξανδρε, τι μου λες τώρα...

Ήταν ένα απόσπασμα από την κουβέντα που είχε κάνει με τον φίλο του τις προάλλες καθώς άρχισαν να συζητούν τα αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας των κυβερνήσεων να την αντιμετωπίσουν. Ο Γιάννης υποστήριξε ότι δεν παίρνονταν τυχαία αντίθετα μέτρα από αυτά που πρότειναν διάσημοι οικονομολόγοι και από αυτά επίσης που και η κοινή λογική υπαγόρευε. Ότι πολλοί ηγέτες και μέλη των κυβερνήσεών τους είχαν αντικατασταθεί από σωσίες. Του κατονόμασε μάλιστα κάποιους... εις μάτην... για να μετατραπεί στο τέλος η κουβέντα σε φιλοσοφική επιχειρηματολογία...
«Ξέρεις φίλε, τα πάντα παίζονται σε δυο ταυτόχρονα επίπεδα. Και καταλαβαίνω πολύ καλά πού βασικά μειονεκτώ. Δεν διαμαρτύρομαι για το βαρύ πεπρωμένο, δεν το ‘κανε αυτό ούτε ό ‘άθεος’ Νίτσε, άλλωστε πρόκειται για εποχή ωδινών έτσι ή αλλιώς, αλλά τα βάζω με τον εαυτό μου. Νικά μόνο όποιος μάχεται έως θανάτου, όποιος βαδίζει αγκαλιά με τον αναπόφευκτο θάνατό του ...(‘προς ζωήν αιώνιον’...)» -απόσπασμα ημερολογίου του που βρέθηκε βέβαια ‘κατόπιν εορτής’...


-Ρε Γιάννη, δε μπορούσες να τα πεις λίγα λίγα, να κόψεις κάτι; Τι τα θελες αυτά για τους ‘βρικόλακες’ και δε συμμαζεύεται; Ας έλεγες μόνο για τους σωσίες, τότε ίσως κάποιος να τα λάβαινε σοβαρότερα υπόψη αυτά που λες, τώρα και μόνο για να μη τρελαθεί ο άλλος θα γελάσει... Βέβαια ως πεζογραφία, δε λέω... καλά κάνεις από αυτήν την άποψη...


-Θυμήθηκα κι άλλα γι ‘αυτούς’ που όντως επαληθεύονται από τις παρατηρήσεις μου. Δεν έχουν νευρικό σύστημα και δε νιώθουν πόνο, οι ιστοί τους έχουν μικρότερο ειδικό βάρος από των αντίστοιχων ανθρώπινων και μπορούν να αναγεννιούνται. Περιέχουν ηλεκτρονικά και μηχανικά μέρη στο σώμα τους...


- Στοπ εδώ, είναι βρικόλακες, είναι βιονικοί, ίσως κι αθάνατοι;
- Ξέρεις τον Καστανέντα έτσι δεν είναι;
- Έχω διαβάσει μερικά βιβλία του...
- Με τα ‘πνευματικά μου’ ας πούμε μάτια τα βλέπω όπως ο Δον Χουάν περιγράφει τους ‘συμμάχους’. Έχουν την ανθρώπινη μορφή χωρίς όμως την χαρακτηριστική ανθρώπινη αύρα. Να σου θυμήσοωότι οι ‘σύμμαχοι’ όπως τους περιγράφει ο Καστανέντα με το στόμα του δασκάλου του είναι άυλα (‘ανόργανα’ , χωρίς οργανισμό δηλαδή) όντα, που μπορούν και ‘σωματώνονται’ για λόγους όμως που δεν εξηγεί (ούτε κιαι φυσικά τον τρόπο). Το μόνο που λέει προς το τέλος της συγγραφής του είναι ότι οι ‘παλιοί μάγοι’ είχαν την αυταπάτη όπως αποδείχτηκε ότι θα μπορούσαν να ελέγξουν του ‘συμμάχους’ και να τους χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς τους.


-Αυτά είναι ήδη από μόνα τους ακατανόητα όμως! Και συ προσθέτεις τα δικά σου!
- Σκέψου φίλε μου πως αντιμετωπίζαμε πριν αρκετά χρόνια αυτά που έλεγαν κάποιες χριστιανικές ομάδες, ότι δήθεν ετοιμάζεται ένα παγκόσμιο κράτος όπου όλες οι συναλλαγές των πολιτών θα γίνονται μέσω ενός τσιπ που θα βρίσκεται στο σώμα του πολίτη και που στην ουσία θα επρόκειτο για μια οικουμενική ολοκληρωτική κυβέρνηση (τη συνέδεαν μάλιστα με τα όσα λέει η αποκάλυψη περί ‘αντιχρίστου’ και του αριθμού ‘666‘). Τώρα άμα διαβάσεις άρθρα ξένων δημοσιογράφων, (αν όχι το εκκλησιαστικό κομμάτι, όλα τα άλλα) τα λένε πια κι αυτοί. Εφαρμόζεται σε μικροκλίμακα άλλωστε αυτό το σύστημα. Βέβαια δεν μπορεί να είμαστε απολύτως σίγουροι μ’ αυτά. Όπως ξέρεις, στην πίστη μας οι προφητείες έχουν ένα μεγάλο εύρος, όπου είναι δυνατόν να επαληθευθούν σε ένα μικρό ή μεγάλο βαθμό ή ακόμη και να ακυρωθούν ανάλογα με την απόκριση της ανθρώπινης ελευθερίας μες στην προκείμενη ιστορική συγκυρία. Και ξέρεις ότι αυτό είναι ακριβώς που με ‘τρώει‘, επειδή πιστεύω ότι ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι για να αποτρέψουμε αυτά τα εφιαλτικά συμβάντα, τουλάχιστον την ολοκλήρωσή τους σε μια κορύφωση ψεύδους και εξωτερικών δεινών για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Τέλειωσε ξεψυχισμένος. Μέσα στην δίνη του μυαλού του στριφογύριζαν πάρα πολλά πράγματα, που από καιρό ήξερε αλλά δεν ήθελε να θυμάται.


Κι ένα μόνο ευχόταν: Να μη δειλιάσει! Ήταν ένα μεγάλο στοίχημα, χρέος απέναντι στον εαυτό του, απέναντι στους συνανθρώπους του, απέναντι στα αγαπημένα του πρόσωπα που έγιναν βορά αυτού του εφιάλτη, αθέατοι πάντα (αθέατοι, πεσόντες όμως υπέρ βωμών...). Κι άλλωστε το ‘ξερε, πως η εποχή του πιο καλά αναδείκνυε μια παλιά αλήθεια, ότι οφείλει κανείς να ζει πάντα ενώπιον του θανάτου του, και να ‘ναι μάλιστα έτοιμος να πεθάνει για κείνα ακριβώς που τον εμπνέουν και να ζει... (‘όμορφη ζωή, μικρή μεγάλη, όμορφη όταν είσαι αληθινή’ μουρμούριζε συχνά στον εαυτό του...).














-Ρε Άρη, θέλω να σου πω μια αμαρτία μου...


-Σήμερα είναι μια από τις μέρες που εξομολογώ, λέγε!


-Γι αυτά τα... ‘τέρατα’. Κάποτε έτυχε να ξυπνήσω κάποιον από δαύτους (αν και δεν κοιμούνται ακριβώς αλλά ...κάτι αντίστοιχο), μου φάνηκε τελείως αθώος. Θυμήθηκα τότε στο στρατό όταν ήμουν βράδυ θαλαμοφύλακας και έβλεπα τους κοιμισμένους συστρατιώτες μου κι έμοιαζαν λες κι ήταν άγγελοι, αθώοι σαν τα παιδιά. Κι έχω διαβάσει ότι πραγματικά στην κατάσταση αυτή, όπου ο ανθρώπινος εγκέφαλος εκπέμπει κύματα άλφα, δεν είναι κανείς σε θέση να κάνει κακό, μοιάζει με ζώο ή αν προτιμάς με πρωτόπλαστο.


- Αν αφήσουμε τα 'θεολογικά ', πού θες να καταλήξεις;


- Θέλω να καταλήξω στο ότι ο Θεός εποίησε τα πάντα ‘λίαν καλά’. Η φύση όλων των δημιουργημάτων είναι αγαθή, ακόμη και των δαιμόνων, όπως ακριβώς γράφεται. (Όπως βλέπεις δε γίνεται να αφήσουμε τα ‘θεολογικά’, αλλά μετάφρασέ τα εσύ σε όποια ‘γλώσσα’ θες). Κι ακόμη πιο πέρα σε ένα βασικό λάθος που κάνω. Στο ότι ‘τους’ κρίνω και πολλές φορές ‘τους’ μισώ, δεν έχει όμως κανένα νόημα (μη μου πεις ότι είναι ‘ανθρώπινο’ και συ, αν κι έτσι είναι). Η χριστιανική πίστη αντιμετωπίζει την κακία ως ασθένεια κι αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι αφόρητη δυστυχία. Η δε κρίση (η ανθρώπινη κρίση) είναι πάντα αστήρικτη, ευτελή. Αλλά ρε φίλε, εδώ χρειάζεται πραγματικά μεγάλη καρδιά... που δεν την έχω... Σου είπα την αμαρτία μου!


-Αν και έχω πολλή όρεξη για πλάκα, οφείλω να σου θυμίσω τη Νιτσεϊκή ρήση: Όταν για πολλή ώρα κοιτάς μια άβυσσο, η άβυσσος αρχίζει και κοιτάει μέσα σου... Τουτέστιν, πρόσεξε μήπως από την πολλή ενασχόληση τους μοιάσεις φίλε μου! Άντε τώρα περιμένουν κι άλλοι στην ουρά για ...‘άφεση’ και πρέπει να τελειώσω πριν το μεσημέρι, για να πάω να φάω!


- Εμ δε γίνεται να φύγεις Άρη, τώρα που σε βρήκα. Ακόμη κι αν κινδυνεύεις να πεθάνεις απ’ την πείνα, θα συνεχίσεις την εξομολόγηση, που ξέρω ‘γω αν θα ζω αύριο;


- Εσύ είσαι ‘παλιόσκυλο’, δε παθαίνεις τίποτε , αλλά άντε λέγε!


-Φίλε το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι με χρησιμοποίησαν σ’ αυτή την ιστορία. Επειδή έχω όπως φαίνεται ένα αρκετό καλό αισθητήριο για πράγματα κι ανθρώπους, χρησιμοποίησαν τις αξιολογήσεις μου για να δι-ώξουν και να αντικαταστήσουν όσους τραβούσαν το ενδιαφέρον και την προσοχή μου. Και το χειρότερο χρησιμοποίησαν όχι μόνο τις κρίσεις που εξέφραζα λεκτικά αλλά και κείνες που αντιλαμβάνονταν από εξωλεκτικά σημάδια σε μένα. Και το ακόμη χειρότερο είναι ότι από ένα σημείο και πέρα το ξέρω ότι γίνεται αυτό φίλε Άρη... Αυτό είναι η βαρύτερη αμαρτία μου φίλε.


-Ας πούμε ρε Γιάννη ότι είναι όπως τα λες. Εσύ τι θα ‘πρεπε να κάνεις;
-Δε ξέρω φίλε, ή αν θες, ξέρω έναν τρόπο που μάλλον όμως ξεπερνά κατά πολύ τις αντοχές μου. Να ζήσω μόνος μου, σαν ερημίτης ή με κάποιον τέτοιο τρόπο τελοσπάντων. Δε σου λέω να πεθάνω...


Ο Άρης έπεσε σε συλλογή. Δεν πίστευε ότι συνέβαιναν όλα τούτα, αλλά γνώριζε (βαθύς γνώστης της ψυχής όπως ήταν), ότι σημασία έχει η στάση του υποκειμένου απέναντι σε ό,τι αυτό συλλαμβάνει ως ‘πραγματικότητα’. Ήξερε επίσης ότι αυτή η έννοια δεν αναφερόταν έτσι ή αλλιώς σε κανένα τεκμηριωμένο εξωτερικό σύμπαν, ότι εν πολλοίς επρόκειτο για την ερμηνεία ενός σύμπαντος που αντικειμενικοποιείται στη συλλογική συνείδηση βάση μόνο μιας ανεπαίσθητης σιωπηρής συμφωνίας μεταξύ των υποκειμένων. Και δεν υποτιμούσε την πνευματική σημασία του γεγονότος, ‘άθεος’ ων, αλλά καθόλου τυχαία αποδέκτης της καρδιακής συντριβής μιας ψυχής και μοναδικός θεατής του ξεγυμνώματος των μυχίων της. Αναστέναξε, αναστέναξε, νιώθοντας ως τα βάθη του την απελπισία του άλλου, αναστέναξε και δεν ήξερε τι να πει...


Ο Γιάννης δε μπορούσε πλέον άλλο, αν και ήθελε να συνεχίσει, να πει σε κάποιον ό,τι συνιστά το βασανιστήριό του να ‘εξαγορεύσει’ με όλη τη σημασία της λέξης τα αμαρτήματά του. Σε κάποιον που θα μπορούσε να καταλάβει όμως. Έκανε μια τελευταία προσπάθεια...


-Αρη δε θέλω να μου πεις τίποτε, μόνο άκου: Έστειλα στην κόλαση τόσους ανθρώπους, αλλά πως γίνεται ν’ αφανίσει κανείς τον εαυτό του για οποιαδήποτε αιτία; Το πρόβλημα Άρη είναι ο φόβος, η δειλία, δε γίνεται να κάνει κανεις τίποτα αν δεν ορθώσει το ανάστημά του αναλαμβάνοντας το οποιοδήποτε τίμημα, ακόμη και το έσχατο. Είναι φριχτή η ελευθερία, καμιά φορά σκανδαλίζομαι κι εγώ βλέποντας τα δεινά της ανθρωπότητας και μπαίνω στον πειρασμό της θεομαχίας... Να συνεχίσω;


- Εσύ αποφασίζεις, εγώ το μεσημέρι θα πάω να φάω.


-Εμ εγώ τι θα κάνω; Εγώ ο ευαίσθητος, με το ήθος και την καλοσύνη...


-Σταμάτα Γιάννη, εδώ κάνεις λάθος!


-Τελοσπάντων, το θεωρητικό του πράγματος το αφήνουμε για άλλη ώρα. Μια ακόμη αμαρτία φίλε μου θα προσθέσω για την οποία ντρέπομαι πολύ. Σου χω μιλήσει παλιότερα για τις αντιφάσεις μου στα ερωτικά ζητήματα. Μετά δηλαδή τη Νίκη, δεν τόλμησα να ξανακάνω κάτι σοβαρό και να δεσμευτώ πάλι. Η κόλαση που ακολούθησε τον παράδεισο που έζησα ήταν ικανός παράγοντας για να με αποτρέψει από μια καινούρια απόπειρα, αλλά από την άλλη δεν μου ήταν καθόλου εύκολο να πάω στο ‘έτσι’ με κάποια. Δεν είμαι τελείως σίγουρος για τους λόγους. Άρχισα πολλές φορές το ‘ψηστήρι’ και πάνω στο έτοιμο τα παρατούσα. Και η σεξουαλική ορμή πήρε τότε άλλους δρόμους, διαστροφικούς. Είδες που λέω ‘η σεξουαλική ορμή’, δε λέω ‘εγώ’. Επικαλούμαι την αιτιοκρατική σύνδεση των γεγονότων για να δικαιολογηθώ. Δε θα σου πω ακριβώς τι ήταν αυτό που έκανα, αλλά πίστεψέ με ότι ήταν πολύ εξευτελιστικό, και ακόμη χειρότερα παντελώς ηλίθιο, γιατί άμα ήθελα να πάω με κάποια ήταν πού εύκολο, μου δόθηκαν ένα σωρό ευκαιρίες, ήταν εντελώς ηλίθιο...


-Φίλε μου σ’ αγαπώ και θέλω να σου πω την αλήθεια. Τι θα ‘λεγες εσύ σε μένα αν βρισκόμασταν στην αντίθετη θέση και την εξαγόρευση την έκανα εγώ; Θα με καταδίκαζες λες;


- Η συνείδηση μας καταδικάζει Άρη, όχι ο άλλος, ούτε καν ο Θεός.


- Ναι αλλά ο Θεός σου συγχωρεί! Ή κάνω λάθος;


-Το ζητούμενο πάντα είναι η μετάνοια, η αλλαγή. Γέρασα και προκοπή δεν έκαμα. Πάμε ρε Άρη, σε ευχαριστώ πολύ φίλε μου...

ΦΤΗΝΕΣ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ 2

Κι είναι τούτη η ανάγκη για περαιτέρω διερεύνηση σχολιασμό επαναπροσδιορισμό που έκανε τον φίλο μας Γιάννη να επιμείνει στο ίδιο ζήτημα μέχρι να μπορέσει να καταλάβει τι γίνεται τι μπορεί να γίνει και τι μπορεί ο ίδιος να κάνει.

-Ξέχασα την προηγούμενη φορά να σου πω κάποια πράγματα. Έμεινα πολύ στα εξωτερικά αν και ούτε αυτά τα εξάντλησα. Ένιωσα πως επιτέθηκα πως ειρωνεύτηκα και γελοιοποίησα, πως ήμουν πολύ προκλητικός. Ασφαλώς τίποτε δεν πέτυχα. Εκτός βέβαια από το να εκτεθώ ανεπανόρθωτα και χωρίς να ξέρω κι αν άξιζε τον κόπο.

-Πήρες φίλε μου πάντως μια ανατροφοδότηση. Έγραψες κάτι που μας αφορά σαν λογοτεχνία. Κάτι που μπορεί να ειδωθεί σαν επιστημονική φαντασία ή έστω συμβολικά σαν σχέση με μια εσωτερική πραγματικότητα. Η αναφορά σου στην αλήθεια των γεγονότων ως υπαρκτά μόνο συγκαταβατικά μπορεί να αντιμετωπιστεί, σα ‘χαριτωμένη’ παράνοια (στην καλύτερη περίπτωση).

-Ωραία! Ωραία! Αυτό που σου είναι δύσκολο Αλέξανδρε να αντιληφθείς είναι η σημασία τους για τη ζωή μου. Είναι ένας διαρκής εφιάλτης. Γιατί βλέπω με διαύγεια μια τρομαχτική δοκιμασία που αφορά τους πάντες. Και όσον με αφορά, την αδυναμία μου όχι μόνο να συνεισφέρω σε μια λύση αλλά και να προφυλαχτώ απ’ αυτήν την όραση που με καθιστά αιχμάλωτο, ευάλωτο στο δαιμονική ενέργεια αυτών των πλασμάτων. Και υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός συμβάντων που μου είναι ακόμη ακατανόητα.
-Αν υποθέταμε ότι αυτά όλα συμβαίνουν τι θα γινόταν; Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς;
-Μακάρι να ‘ξερα...
Έσκυψε το κεφάλι. Έπεσε σε συλλογή. Τι στ’ αλήθεια θα μπορούσαν να κάνουν;

-Δολιοφθορούν. Μαζεύουν πληροφορίες για οτιδήποτε χρήσιμο ή ωφέλιμο στη ζωή των ανθρώπων και προσπαθούν να το εξοβελίσουν από το προσκήνιο είτε αφορά φαρμακευτικά σκευάσματα είτε είδη διατροφής, αξιόλογα βιβλία, καλές κινηματογραφικές ταινίες και ένα σωρό άλλα πράγματα. Προσπαθούν να μας εξασθενίσουν πνευματικά και σωματικά. Σκοπός τους είναι η φθορά γιατί κατά τ’ άλλα αποδεικνύονται εξαιρετικοί ομολογουμένως αρωγοί της επιβίωσής μας. Προφανώς δε μας θέλουν νεκρούς. Οι νεκροί έχουν για πάντα ξεφύγει από το γήινη ταλαιπωρία.

-Σου μυρίζει κρεμμύδι;
-Ναι.
-Είναι αμπούλες που ρίχνουν ‘αυτοί’ και καλύπτουν μ’ αυτό τον τρόπο την πραγματική οσμή της ουσίας που περιέχουν.
-Τι λες ρε Γιάννη! είπε έκπληκτος και ταραγμένος ο φίλος του.
Ήταν μετά να μην τον πιάσει απαισιοδοξία για το μέλλον; Οι άνθρωποι τρόμαζαν όταν βρισκόταν αντιμέτωποι με το πιο μηδαμινό κομμάτι αυτής της ιστορίας. Και πως θα μπορούσαν να αντέξουν το βάρος σύνολων των γεγονότων;
Τουλάχιστον άρχιζε να το συνειδητοποιεί. Ούτε αυτός και μάλλον και κανείς άλλος δε θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα. Δεν έμεινε παρά να προσεύχεται. Ήξερε ότι για το Θεό τα πάντα είναι δυνατά...

Ήταν παντού και το χειρότερο ήταν η αρνητική τους επήρεια πάνω του. Κατέφευγε πολύ συχνά στη μοναξιά του, μακριά απ’ όλους...
Ερχόταν βέβαια και οι καλές ώρες. Ανέπνεε. Χαιρόταν. Μια εντελώς παράλογη αισιοδοξία ερχόταν στην καθημερινότητα και εξοβέλιζε την φρίκη στο περιθώριο, καταδικάζοντάς τη σε μια προσωρινή μα ευλογημένη λησμονιά.
Και γιατί συνεχίζει να μιλά, να δημιουργεί μια ακόμη γραπτή συνέχεια σ’ αυτή την ιστορία;

-Καλά σοβαρολογείς πως μπορείς να τους σκοτώσεις μ’ ένα βελόνι στη φτέρνα; Λες και πρόκειται για αντίγραφα του ομηρικού Αχιλλέα!
Τι σημασία να έχουν όλες αυτές οι απίστευτες λεπτομέρειες; Και υπήρχαν τόσα σημεία εντελώς σκοτεινά στην εικόνα που είχε σχηματίσει στο μυαλό του για αυτά τα πράγματα. Επρόκειτο για ένα πόλεμο, πνευματικό, ψυχικό, υλικό. Ή αν θέλετε για μια δοκιμασία των ανθρώπων αβάσταχτη.

Δεν περίσσευε ο θρήνος. Και παρ’ όλες τις τύψεις όφειλε να ζήσει τη δική του ζωή μιας και αυτό μόνο ήταν στο δικό του χέρι.






‘Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι’ μια αγαπημένη ατάκα των σωσιών, που πολλοί από εμάς την ενστερνίζονταν σαν ένα είδος αστείου για να δηλώσουμε την έλλειψη οργάνωσής. Κι όμως επρόκειτο για το ακριβώς αντίθετο, μια ομολογία ζοφερής ειλικρίνειας από μέρους τους.

‘Είναι διασκορπισμένοι, δεν έχουν ακόμη οργανωθεί κεντρικά από φόβο μήπως τους καταλάβουν οι διάφορες υπηρεσίες, δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί το σχέδιό τους. Να τι εννοούν!’ του είχε πει ο Κώστας.

Τι γίνονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Πού τους είχαν πάει; Θυμόταν κάπως αμυδρά και συγκεχυμένα αυτό που του έλεγε, ότι δηλαδή είχε αναβιώσει το καθεστώς της δουλείας. Πολλά μα πάρα πολλά όμως έμειναν ανεξήγητα.

-Έχουν με την χρήση προηγμένης τεχνολογίας εμφυτεύσει μικροσκοπικά ηλεκτρόδια στα εγκεφαλικά σου κύτταρα. Βλέπουν ό,τι σκέφτεσαι και όποια εικόνα σχηματίζεις μέσα στο νου σου πάνω σε μια οθόνη υπολογιστή. Έχουν δημιιουργήσει κάποιο είδος εικονικής πραγματικότητας όπως στο γνωστό 'Ματριχ'
Σκατά! Είναι κάποια πράγματα που παρά το γερό του στομάχι δε μπορεί ακόμη να τα χωνέψει. Και πες ότι έτσι είναι, τι να ‘κανε;






-Στα μάτια σου έχουν τοποθετήσει μικροκάμερες. Βλέπουν ό,τι βλέπεις...


Δεν άντεξε! -Φοβάμαι ότι δε θα δουν ποτέ ό,τι βλέπω, γιατί αυτά δε βλέπονται με τα μάτια ...όχι τουλάχιστον με τα δικά τους τυφλά μάτια! Και δε πρόκειται να καταλάβουν ό,τι καταλαβαίνω, γιατί αυτά βρίσκονται πέρα από διεγέρσεις κυττάρων και είδωλα φαντασίας καλωδιωμένων εγκεφάλων!


Χαμογέλασε μέσα του, όσο τραγικά κι αν ήταν όλα τούτα, δε μπορούσε, να μη σκεφτεί την άλλη τους διάσταση, το ψέμα εκείνων που εξαντλούσαν την θεώρηση της ανθρώπινη ύπαρξης στο υλικό της μέγεθος. Και αυτό, ενώ γνώριζε από μελέτες του πολύ καλά το επίπεδο της τεχνολογικής γνώσης της εποχής που μπορούσε πραγματικά να ανιχνεύει τα λεπτότερα σημάδια στο υλικό υπόστρωμα...


















Και να, ξαναρχίζει πάλι τη γραφή, μήπως κάτι είναι δυνατόν, γιατί όλα είναι δυνατά. Απόδειξη; Η ιστορία! Ξαναγυρνά πάλι τα γεγονότα στο μυαλό του. Θα πρέπει να υπάρχει μια λύση... Ξέρει ότι είναι δυνατές πάρα πολλές αντιστροφές. Το παράδειγμα του β
! παγκοσμίου πολέμου, είναι μια ιστορία όπου το κακό ανακόπτεται ενώ έχει ήδη προχωρήσει αρκετά έστω και με μεγάλο κόστος. Πολλά, πολλά έχουν αλλάξει μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, και δεν είναι πάντα κατανοητοί οι λόγοι, ακόμη κι αν ξέρουμε ότι υπάρχει το αόρατο πνευματικό πεδίο όπου πρώτα διεξάγονται οι μάχες.


Κι ενώ όλα δείχνουν ότι αυτά που φαινόταν πριν λίγο καιρό θρησκευτικά παραληρήματα βαίνουν προς υλοποίηση, ότι ένα παγκόσμιο κράτος που κυβερνάται από σκοτεινές δυνάμεις πάει να δημιουργηθεί, ένας ασφυκτικός κλοιός γύρω από τις ζωές των ανθρώπων που έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται (και αυτά μόνο που φαίνονται είναι ήδη πολλά). Αυτό που φαίνεται πραγματικά εκπληκτικό είναι ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα. Και δεν εννοεί μόνο την πνευματική ελπίδα, γιατί έτσι ή αλλιώς αυτή υπάρχει πάντα. Έχει πολλές φορές την αίσθηση είναι θέμα δευτερολέπτων ν’ αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση υπέρ της ανθρωπότητας, θέμα δευτερολέπτων... γιατί είναι πράγματι ένα τσακ αυτό που χρειάζεται να γίνει ένα έναυσμα...


Σκέφτεται, αν και κατανοεί και τον ίδιο του τον εαυτό όπως και κάθε άλλο ανθρώπινο πλάσμα, για την ανάγκη που έχει για μια σπιθαμή γη, για μια ζωή όπως αυτός τη θέλει, ότι δεν μπορεί να κάνει πια τον χαζό. Δεν μπορεί να ακούσει αυτή τη φωνούλα πια που τον συμβουλεύει διαρκώς να κοιτάξει την πάρτη του, να ζήσει την δική του ζωή όσο καλύτερα είναι δυνατόν μέσα σ’ αυτό τον χαλασμό, ότι ‘ένας άνθρωπος είσαι ρε αδερφέ τι να κάνεις;’, όχι δεν αντέχει άλλο. Γνωρίζει καλά όλα τα επιχειρήματα και τους λόγους που θα πρέπει να κάνει κάτι τέτοιο, αλλά ...πως γίνεται αυτό ρε γαμώτο; Ξέρει πως είναι ένας μαλάκας και μακάρι να μην είχε μάθει όλα τούτα, μακάρι, μα πως να βουλώσει τώρα τ’ αυτιά στην συνείδησή του; Πως να ενδώσει σε τόσους φόβους; Μήπως τον πουν τρελό; -έτσι η αλλιώς τον λένε - και τι του χρειάζεται μια ορθοφροσύνη βαμμένη στο αίμα; Σφυρίζοντας δήθεν αδιάφορα πάνω απ’ όλα αυτά τα πτώματα. Θεέ μου! Πρέπει όμως ν’ αντέξει... γιατί... γιατί...

Ιστορίες παλιές, λόγια που ξεντυθήκαμε όπως το παλιό δέρμα τα φίδια...

-Άντε καλή μου αργείς και θα σε μαλώσω!

-Μη με μαλώνεις σήμερα. Έχω δείξει μεγάλη βελτίωση στις καθυστερήσεις.

-Ναι μόνο μισή ώρα!

-Θυμήσου τα σαρανταπεντάλεπτα...έλα, έλα παρουσιάζω πρόοδο!

-Διάβασα ότι αυτή η μανία με τις καθυστερήσεις προσβάλλει ανθρώπους με συμπλέγματα κατωτερότητας. Σαν υπεραναπλήρωση (είμαι σπουδαίος γι αυτό θα με περιμένεις!), αλλά γω πιστεύω ότι στην δική σου περίπτωση πρόκειται μάλλον περί παντελής αδιαφορίας για το άτομό μου.

-Έλα ρε Λουκά αφού πέρασε η μάνα μου τι ήθελες να ‘κανα, να την έδιωχνα;

-Εμένα γιατί δε μου συμβαίνει τίποτα απ' όλα αυτά όταν έχω ραντεβού;

Η Τασία έβγαλε κάτι απ' τη τσάντα της.

-Χτες έφτιαξα τυρόπιτα, σού ‘φερα να δοκιμάσεις, άντε...παλιογκρινιάρη!

Μετά τη δωροδοκία ό Λουκάς άλλαξε θέμα καθώς τέλειωνε τη σκέψη ότι η Τασία αν και σέξυ ξηγείται και καλή νοικοκυρά.

-Είδες για να μην αποταμιεύω ούτε σεντς; Τώρα που χάλασε ο υπολογιστής ‘πάπαλα’...

-Δε ξέρω γιατί αλλά μου την σπάει η αποταμίευση, από τότε που γράφαμε εκθέσεις στο δημοτικό, θυμάσαι;

--Ναι, ο καταραμένος κουμπαράς. Κι έχω παρατηρήσει ρε Τασία ότι οι περισσότεροι που μαζεύουν λεφτά για ώρα ανάγκης τους βρίσκει κείνη η ‘ανάγκη’ που περιμένουν…

-Αυτό που φοβάσαι γίνεται. Άσε που διάβαζα μια έρευνα φοβερά αποκαλυπτική. Τα υποκείμενα της έρευνας ήταν όσοι είχαν κερδίσει μεγάλα ποσά σε τυχερά παιγνίδια. Οι περισσότεροι έζησαν δυστυχισμένοι. Πολλοί αυτοκτόνησαν κιόλας. Φαντάζεσαι; Το όνειρο του κάθε μικροαστού μυρίζει μπαρούτι.

-Αποκάλυψη τώρα! Γιατί όταν έχεις λεφτά, τα λεφτά που τόσο ποθούσες και δεν είχες ποτέ χτίσει κάτι ουσιαστικό στην ζωή σου αυτό πού είχες υψωμένο πάνω στην άμμο γίνεται θρύψαλα. Οι άλλοι σε βλέπουν σα λεφτά, εσύ γίνεσαι καχύποπτος έχεις και την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να αγοράσεις την ευτυχία μέχρι που κάποτε το παραμύθι τελειώνει. Όλες οι σχέσεις σου ψευδεπίγραφες καθώς ήταν δεν αντέχουν, οι απολαύσεις όλου του κόσμου κάποτε καταντούν ανούσιες και συ μένεις μόνος με τα βρωμολεφτά σου. Είναι να μην τρελαθείς;

-Και συ το ίδιο θα πάθαινες; τον κοίταξε η Τασία ερωτηματικά.

-Μπα, της απάντησε σοβαρός. Αν ήθελα στη ζωή μου λεφτά θ' αγωνιζόμουν να τα αποχτήσω αλλά βλέπεις ότι οι επιδιώξεις μου είναι άλλου τύπου, αν και βέβαια τα ‘σκάτωσα’ και σ’ αυτές (ολίγον τι).

-‘Όσο πατάει ο ελέφαντας’, δηλαδή…

Ένας θόρυβος ακούστηκε καθώς ο δίσκος της σερβιτόρας απογειωνόταν απ' το χέρι της και προσγειωνόταν στο δάπεδο.

-Τελικά οι πατέρες παραμένουν επίκαιροι. Η ψυχολογία του ανθρώπου έμεινε στη βάση της ίδια, συνέχισε εκείνος.

-Τι είπαν πάλι οι "πατέρες"; τον ρώτησε επίτηδες εκείνη με στόμφο.

-Τα τρία βασικά πάθη: κενοδοξία, φιληδονία, φιλαργυρία. Τουτέστι δόξα, χρήμα κι ηδονή. Αυτά δε συνιστούν και σήμερα τις βασικές επιδιώξεις του ανθρώπου;

-Δε ξέρω, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που η καρδιά τους είναι ακόμη ζωντανή και μπορούν ν' αγαπούν.

-Πολλοί; Καλά, θα ‘μαστε στο παράδεισο τότε.

-Υπάρχουν κι αυτά που λες, σ' ένα κράμα. Η καλή κι η κακή πλευρά του ανθρώπου.

- Πάντως υπάρχουν σίγουρα εκείνοι που σκέφτονται αλλιώτικα, που δημιουργούν, που είναι έτοιμοι να προσφέρουν ανιδιοτελώς, που ονειρεύονται... Αυτό όμως καθόλου δε σημαίνει πως τα καταφέρνουν,( φεύ! –μακάρι να ‘ταν πάντα έτσι!). Η διαφορετικότητα τους τους προορίζει για μια δύσκολη ζωή. Συνήθως σκύβουν για να φτάσουν το ύψος των άλλων, αυτών που δεν μπορεί παρά να έχουν δίκιο αφού είναι τόσοι πολλοί. Κατατρώγονται απ' την επιθυμία να τους μοιάσουν μέχρι να καταλάβουν ότι είναι φτιαγμένοι από άλλο υλικό, προορισμένοι για έναν άλλο σκοπό. Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκουν τελικά ανάπαυση ψυχής μόνο ο ένας κοντά στον άλλο. Έτσι δημιουργούνται οι φιλίες κι οι μεγάλοι έρωτες. Φυσικά δε σημαίνει πως όλα συμβαίνουν σ' αυτούς ιδανικά, κάθε άλλο. Οι πειρασμοί είναι μεγάλοι, και λίγοι παραμένουν αλώβητοι...

-Στ' αλήθεια πιστεύεις ότι είσαι και συ από άλλη πάστα;

- Ναι, όχι βέβαια με την έννοια του ρατσισμού, το πιστεύω και για σένα αυτό. Μόνο που εσύ δεν το ‘χεις ακόμη καταλάβει. Μπαίνεις μέσα σε ρόλους που άλλοι σχεδίασαν για σένα και δυστυχώς πέρα απ' αυτό το ρόλο δεν υπάρχεις γι αυτούς. Ενώ για παράδειγμα για μένα δεν είσαι νοικοκυρά εργάτρια ή ό,τι άλλο θες. Είσαι μόνο η Τασία ή …σχεδόν μόνο (και της έκλεισε πονηρά το μάτι). Τέλος.

Μείναν για λίγο σιωπηλοί, χαμένοι ο καθένας στον κόσμο του. Ο Λουκάς σήκωσε το κεφάλι και χαμογέλασε.

-Κι αυτή η σιωπή δεν είναι σιωπή, είναι η άρρητη επικοινωνία δυο ψυχών, είπε.

-Αμάν ρε Λουκά, μου τη σπάει που σχολιάζεις τα πάντα, άσε και τίποτε να περάσει έτσι. Όσο γι αυτό που λες με τους ρόλους έχεις δίκιο. Καταπιέστηκα φοβερά στο παρελθόν, έβαζα πάντα πιο πίσω τις δικές μου ανάγκες. Δεν πάει πολύς καιρός που άρχισα να λέω 'θέλω', 'μου αρέσει'. Δυσκολεύομαι ακόμη με τον Πέτρο. Δυσκολεύομαι να βρω την ισορροπία ανάμεσα στις δικές του ανάγκες και στις δικές μου.

-Εσύ θα εκφράσεις τις δικές σου. Άσε εκείνον να πει τα δικά του. Ωχ, πολλά είπα…

Έξω νύχτωνε.

-Λουκάνικε πρέπει να περάσω να πάρω τα παιδιά απ' το φροντιστήριο. Απόλυσέ με!

-Θα φύγω και ‘γω. Το όμορφο σπιτάκι μου, όμορφο όσο ακόμη είναι μοναχικό δηλαδή (ψευδόταν βέβαια αύτολα), με περιμένει!

Πλήρωσαν και φύγαν μαζί, χαιρετώντας τους γνωστούς τους με φευγαλέα χαμόγελα , μάλλον εντελώς διαφορετικά πράγματα ο καθένας τους σκεπτόμενοι, όπως άλλωστε συμβαίνει και ‘στα καλύτερα σπίτια’.

Φτηνές απομιμήσεις

'Είπαμε πως τους απαγάγουν και βάζουν σωσίες στην θέση τους, όχι ότι αλλάζουν οι ίδιοι οι άνθρωποι. Εκτός αυτού τόσες μα τόσες ξαφνικές μεταστροφές θα έπρεπε να μας έχουν προϊδεάσει.’ Αυτά είπε ο Γιάννης στον φίλο του Αλέξανδρο, χωρίς καμιά ελπίδα στο βάθος να ακουστεί. Ήξερε απ’ τον ίδιο τον εαυτό του πως αντιδρά κανείς σ’ αυτές τις καταστάσεις. Αν αυτός τόλμησε, ο πρώην θαμώνας ψυχιατρικών ιδρυμάτων, να θεωρήσει τρελό αυτόν που του τα είπε τότε η ευγενική συγκατάβαση των άλλων απέναντί του ήταν ήδη πάρα πολύ. ‘Οι άνθρωποι αλλάζουν έτσι ή αλλιώς’ απάντησε ο Αλέξανδρος στερεότυπα. ‘Εντάξει, πάμε για ούζα.’ απόκαμε ο άλλος. Γιατί έπρεπε να πάνε για ούζο, γιατί έπρεπε να κάνουν ότι κάνουν όλοι οι άνθρωποι σα να μη συμβαίνει τίποτε. Εξάλλου ακόμη ερχόταν στ’ αυτιά του η κουβέντα του φίλου του Σταμάτη. ‘Έτσι η αλλιώς ρε Γιάννη συμβαίνουν ήδη τόσα τα οποία είναι σε όλους γνωστά κι εμείς συνεχίζουμε τη ζωή μας σα να μην έτρεχε τίποτε. Δεν πεινάνε άνθρωποι, δεν πεθαίνουν σε πολέμους, δεν...., δεν.... δεν....;’ Κι όμως κάτι του ‘λεγε του Γιάννη ότι δεν ήταν το ίδιο, Αν τον πιστεύανε δηλαδή θα συνέχιζαν ατάραχοι τη ζωή τους; Είχε πάρει εμμέσως την απάντησή του γιατί όποτε και όποιος είχε φτάσει σε κείνο το σημείο να συλλογιστεί σοβαρά αυτήν την πιθανότητα είχε ταραχτεί αφάνταστα. Και τότε ήταν που ο Γιάννης συνειδητοποιούσε πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. ‘Αν αυτό συμβαίνει πραγματικά τότε είναι φριχτό’ είχε πει η Ειρήνη. Και αυτό πράγματι ήταν. ‘Πως άντεχε ο ίδιος την φρίκη;’ αναλογίστηκε αμέσως, χωρίς να μπορέσει ν’ απαντήσει... ‘Θυμάσαι τότε που γυρίζατε βράδυ στο σπίτι κι ο αδερφός σου παρατήρησε ότι ο πατέρας σας δεν είχε ίσκιο όπως θα ‘πρεπε από το φως της φεγγαριού;’ Σα φλας ήρθε στο νου του Γιάννη η ανάμνηση. ‘Δεν έχουν ίσκιο. Είναι σα βρικόλακες, δεν πεθαίνουν με τον κανονικό τρόπο. Για να τους σκοτώσεις πρέπει να χρησιμοποιήσεις ασημένια σφαίρα ή να τους μπήξεις ένα παλούκι στην καρδιά η να τους αποκεφαλίσεις. Δεν είναι κανονικά όντα, αλλά όπως έχεις δει στον κινηματογράφο. Επίσης τους σκοτώνει η κορτιζόνη, επειδή το σώμα τους είναι σα μια τεράστια φλεγμονή.’ Ο Γιάννης είχε πάψει από ώρα να ακούει. Αυτό πήγαινε πάρα πολύ! Κι έπειτα ‘λέγαν αυτόν τρελό! Αυτά συνέβησαν πριν από πολλά χρόνια. Ο άνθρωπος που του είχε διηγηθεί όλα αυτά ήταν κατά τα φαινόμενα τουλάχιστον τελείως φυσιολογικός . Είχε οικογένεια, δουλειά, έβλεπε τηλεόραση... Τον είχε κατατάξει τότε στους ‘ουφολόγους’, αυτούς με της λογιών λογιών παράξενες δοξασίες. Το μέλλον έπαιξε μαζί του όμως τραγικά , τραγικότατα ένα δικό του παιγνίδι. Έμελε να βρεθεί ενώπιον του πραγματικού του πατέρα για να συνειδητοποιήσει την διαφορά. Έμελε να καταλάβει... Εκείνο το βράδυ από το ύφος του πραγματικού του πατέρα ξενίστηκε μιας κι είχε συνηθίσει στα καμώματα του άλλου. Πολλές φορές μέχρι τώρα είχε παραξενευτεί από κραυγαλέες διαφορές στην συμπεριφορά του πατέρα του που πίστευε ότι επρόκειτο για ένα πρόσωπο. Τη μια ήταν θυμώδης και μίζερος και την άλλη πράος και γεμάτος κατανόηση. Αυτό το βράδυ καθώς στεκόταν αντίκρυ του του είπε ‘Σ’ αγαπάω περισσότερο απ’ τον εαυτό μου.’ Ο Γιάννης ετοιμαζόταν να τον ειρωνευτεί μέχρι που τα μάτια τους συναντήθηκαν και προς μεγάλη του έκπληξη είδε μες τα δικά του ειλικρινή και άδολη αγάπη. Τότε έμοιασε σαν κάτι να τον χτύπησε κατακούτελα. Θυμήθηκε εκείνους τους παράξενους ισχυρισμούς του Κώστα για τους σωσίες κι άρχισε εντατικά να παρατηρεί τον άνθρωπο που βρισκόταν κοντά του. Είδε ακόμη και σωματικές διαφορές από τον άλλο. Το κεφάλι του σωσία ήταν μικρότερο ας πούμε. Το γεγονός τον βρήκε τόσο απροετοίμαστο που τώρα δεν ήξερε τι να κάνει. Απέρριψε την ιδέα να του πει τι συμβαίνει. Σκέφτηκε ότι τώρα έπρεπε να τον προστατεύσει. Του πρότεινε να κοιμηθεί στο δωμάτιό του. ‘Καλύτερα όχι’ του είπε αυτός. Ο Γιάννης αποφάσισε να μην τον αφήσει από τα μάτια του . Πήγαν στην κουζίνα του σπιτιού αλλά η νύστα είχε αρχίσει να τον καταβάλλει. Ζήτησε από τον πατέρα του να μείνει μαζί του. Έκατσε εκείνος στο τραπέζι με το κεφάλι ακουμπισμένο στα χέρια του κι ο Γιάννης ξάπλωσε στον καναπέ, μόνο που δεν μπορούσε να κοιμηθεί από την αγωνία. Σηκώθηκε να πάει τουαλέτα. Καθώς έβγαινε άκουσε μια πνιχτή φωνή από την κουζίνα: ‘Γιάννηηη...’. Βημάτισε γρήγορα. Τον βρήκε στην ίδια στάση ,με το κεφάλι ακουμπισμένο στα χέρια. ‘Τι έγινε;’ τον ρώτησε. ‘Τίποτε, κάτσε κοιμήσου.’ Και τότε κατάλαβε ότι είχε μπροστά του τον σωσία. ‘Πώς διάβολο...; αναρωτήθηκε έντρομος. ‘ Όχι Θεέ μου!’ Έψαξε στα δωμάτια του σπιτιού. ‘Πότε πρόλαβαν;’ Ήταν τότε που άρχισε να τα σκέφτεται όλα εξαρχής. Άρχισε να παρατηρεί. Θυμήθηκε όλα όσα ο Κώστας του είχε αποκαλύψει στις διαδοχικές συναντήσεις τους. Τον πραγματικό του πατέρα δεν τον ξαναφέρανε πια. Ο Γιάννης κόντευε να τρελαθεί. Δυο θείοι του ήταν επίσης αλλαγμένοι. Με κόπο αναθυμήθηκε τα πραγματικά πρόσωπα. Έκανε αναδρομές στο παρελθόν για να μπορέσει να βάλει τα πράγματα σε μια τάξη. Ποιός ήταν ποιός. Πότε έγιναν οι αλλαγές. Για τον θείο του Γιώργο ο Κώστας του είχε πει ότι τον άλλαξαν τότε που υποτίθεται ότι έκοψε το ποτό. Θυμήθηκε την θριαμβική αναγγελία του σωσία: ‘Δεν το ξαναβάζω το ρημάδι στο στόμα μου. Τέρμα.’ Θυμήθηκε την αλλαγή στην προσωπικότητα του που όμως δεν την πρόσεξε κανείς. Οι σωσίες τώρα που μπορούσε να το δει πιο καθαρά είχαν όλοι ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Ήταν μίζεροι, γεμάτοι πάθη, ακάθαρτοι. Η φαινομενική τους ευγένεια δε μπορούσε να συγκαλύψει για πολύ το κακότροπο του χαρακτήρα τους. Και το αίσθημα που σου δημιουργούσαν ήταν ανάλογο. Η προκατάληψη όμως αποδεικνυόταν ισχυρότερη. Καθώς όλοι νόμιζαν ότι είχαν να κάνουν με τους δικούς τους ήταν επιεικείς και συγχωρητικοί απέναντί τους, για την ακρίβεια τυφλοί εντελώς. Και οποιαδήποτε αλλαγή και αν παρατηρούσαν την απόδιδαν στο όψιμο της ηλικίας τους. Το απίθανο του πράγματος (κάτι που δεν περνούσε από κανενός το μυαλό) και η ανομολόγητη επιταγή της καθημερινής συνέπειας έκανε το έργο τους τραγικά εύκολο. Στη συνέχεια διεύρυνε τις παρατηρήσεις του και στον υπόλοιπο περίγυρο. Λίγο λίγο άρχισε να τους ξεχωρίζει. Άρχισε να ‘βλέπει’. Κάτι οι κινήσεις τους που είχαν κάτι σπασμωδικό, κάτι τα μάτια τους που ώρες ώρες έμοιαζαν να πυρπολούνται απ’ τις φλόγες του άδη, κάτι το αίσθημα που προκαλούσαν... Δύσκολα θα μπορούσε να εξηγήσει τι έβλεπε. Άγγιζε τα όρια του μεταφυσικού. Μα με τον καιρό η ευκρίνεια και η εγκυρότητα στις παρατηρήσεις του μεγάλωσε. Έφτανε να κυκλοφορήσει στο δρόμο για να καταλάβει ποιοι ήταν ανάμεσα στο πλήθος. Στην αρχή βέβαια χρησιμοποιούσε κάποια αποκαλυπτικά σημάδια. Για παράδειγμα του είχε πει ο Κώστας ότι τα μάτια τους κάποιες στιγμές γινόταν σαν της γάτας. Και πράγματι κάποτε τα έβλεπε να στρογγυλεύουν εντελώς αναδίδοντας ένα σκληρό και μυστήριο σαγηνευτικό φως. Επίσης χρησιμοποιούσαν αναμεταξύ τους για να επικοινωνούν μια γλώσσα με σφυρίγματα. Επρόκειτο για κανονική γλώσσα σαν αυτή των κωφαλάλων. Και επίσης κάποια σήματα, κάποιες χειρονομίες με τα δάχτυλα των χεριών. ‘Έχουν εκπαιδευθεί στις ειδικές δυνάμεις του στρατού’ του είχε πει. ‘Κι όλα αυτά άρχισαν από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο με τους ναζί.’ ‘Όταν ήταν νεογέννητα τα βασάνισαν αμείλικτα ώστε διαστράφηκε τελείως η φύση τους και μπορούν τώρα και τους χρησιμοποιούν για τους σκοπούς τους’ θυμόταν αποσπάσματα απ’ τις συζητήσεις τους. Αποσπάσματα που τώρα έπρεπε να συρράψει και να συμπληρώσει ώστε να βγάλει κάποιο νόημα. Καθόταν τώρα στο δωμάτιό του και συλλογιζόταν όλα τούτα. Είχε πια περάσει ο πρώτος καιρός που η αγωνία του ‘χτυπούσε κόκκινο’, που ένιωθε να παραλύει, να συντρίβεται κάτω από το βάρος των γεγονότων αυτών, βάρος που δυστυχώς κανείς δεν ήταν πρόθυμος να μοιραστεί μαζί του, γιατί κανείς δεν τον πίστευε ή δεν ήθελε να τον πιστέψει... Η αδυναμία του να κάνει οτιδήποτε τον έκανε να αισθάνεται σαν παγιδευμένο ζώο. Και ώρες ώρες αναρωτιόταν αν θα μπορούσε να γίνει κάτι. Αυτά τα πλάσματα που είχαν εισβάλλει στη ζωή τους απ’ το πουθενά κι είχαν πάρει την θέση των αγαπημένων τους ανθρώπων είχαν γίνει πλέον τελείως αποδεκτά, είχαν ζήσει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινής οικογενειακής ζωής είχαν γίνει αποδέκτες αγάπης. Πως θα μπορούσε να το εξηγήσει αυτό κάποιος στους ανθρώπους δίχως να τρελαθούν τελείως; Ακόμη δηλαδή κι αν θα μπορούσε να το αποδείξει, ακόμη κι αν είχε την δύναμη να τους εξουδετερώσει... Έμοιαζε με άλυτο κόμπο. Ένιωθε να τον ξεπερνούν όλα αυτά αλλά ένιωθε και μεγάλη ευθύνη από τότε που συνειδητοποίησε την βασιμότητά τους. Τι θα ‘κανε από δω και πέρα; Θα ζούσε σαν να μην έτρεχε τίποτε; Και πως θα γινόταν αυτό μέσα σε τόσο αίμα; Ξάφνου ηρέμησε. Η πίστη του ήταν η μόνη που μπορούσε να τον εφοδιάσει με όπλα τέτοιες δύσκολες στιγμές. Κείνη ακριβώς την στιγμή που ένιωθε να γαληνεύει μια μύγα ήρθε και κάθισε στο πρόσωπό του και τον ανάγκασε να κάνει μια απότομη κίνηση για να την διώξει. ‘Να πάρει!’ Θυμήθηκε πάλι: ‘ Αυτές οι μύγες που κάθονται πάνω σου την πιο ακατάλληλη ώρα είναι κατασκευές, ρομποτοειδείς μηχανισμοί.- Όμως όταν τις σκοτώνω βγάζουν αίμα.-Έχουν μια σταγόνα αίμα εγκυστωμένη, το άλλο είναι μηχανισμός.’ Πράγματι θυμήθηκε ότι σκοτώνονταν πολύ δύσκολα, έπρεπε να τις χτυπήσεις πολλές φορές με τη μυγοσκοτώστρα... Θυμήθηκε το επιστημονικό άρθρο που είχε διαβάσει για τα τεχνητά πουλιά. Είχαν φτιαχτεί σε πειραματικό επίπεδο μηχανικά πουλιά που έμοιαζαν πολύ στα αληθινά. Ο Γιάννης ήξερε ότι οι ανακαλύψεις που γίνονται από ελεύθερους επιστήμονες έχουν γίνει κατά κανόνα πριν από πολλά χρόνια από τους επιστήμονες των μυστικών υπηρεσιών. Έτσι μπορούσε να συμπεράνει ότι τα νέα των επιστημονικών περιοδικών και εφημερίδων ήταν ήδη παλιά. Το μόνο που του ‘ρχόταν στο μυαλό όταν συνδύαζε όσα ήξερε ήταν ότι αυτός ή αυτοί που σχεδίασαν όλα τούτα θα πρέπει να ναι άρρωστοι... ‘Θυμάσαι τότε που συναντηθήκατε με τον αδερφό σου και παρατήρησες ότι σου έμοιαζε αυτή τη φορά περίεργα; Κι αυτός με την σειρά του σου είπε ότι και συ έχεις αλλάξει; Σας είχαν ‘αλλάξει’ κεφάλια. Το δικό σου το έβαλαν στον αδερφό σου και σένα σου ‘δωσαν ενός πεθαμένου συμμαθητή σου, του Βαγγέλη, θυμάσαι;’ Αυτό θα σήμαινε ότι εδώ και χρόνια είναι γνωστός ο τρόπος των μεταμοσχεύσεων εγκεφάλου. Σκεφτόταν το διαδικαστικό του πράγματος για να μη σαλτάρει... Αλλά που ήξερε αυτός τόσα πράγματα που είχαν λάβει χώρα μέσα στο σπίτι του; ‘΄Εχουν βάλει μικροκάμαρες σ’ όλο το σπίτι.’ Υπήρχε για όλα μια απάντηση, ...η χειρότερη... Ήξερε και για τον βασανισμό του, όταν τον είχαν βάλει στο χέρι μέσα στο ψυχιατρείο... Τότε του είχαν αποσπάσει στοιχεία και προσωπικές λεπτομέρειες για όλους όσους γνώριζε, στο τέλος είχε προδώσει την ίδια του την πίστη... Όχι, δεν ήταν απαραίτητο, δεν ήταν απαραίτητο να συμβεί έτσι. Αλλά εξαρχής τον είχε νικήσει ο φόβος. Επέμενε, ο φόβος κι όχι ο πόνος... Τότε ήταν που ‘άδειασε’ τελείως και κατάλαβε χειροπιαστά τι σήμαινε να ‘χάνεις’ την ψυχή σου. Είχε απευθυνθεί σ’ όλους τους φίλους του, τους είχε εξηγήσει, αλλά τα αντιμετώπιζαν όλα αυτά ως κάτι παράξενο που του ΄χε κολλήσει στο μυαλό και ...δε πειράζει, άστον να λέει. . Θυμόταν την δική του αντίδραση και δεν τους παρεξηγούσε. Ποιός θα τον πίστευε; Ακόμη και τότε που σκέφτηκε να πάει να τα πει στην ασφάλεια ήξερε ότι δε θα του έδιναν σημασία, μάλλον θα ‘μπλεκε. Κι όπως είπε κι ένας φίλος του: ‘Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο που λες αυτοί το ξέρουν’. ‘Μην συνεργαζόταν κιόλας μαζί τους’ αποτέλειωσε στην σκέψη του ο ίδιος. Είχε δυστυχώς πικρή πείρα του τι σημαίνει ‘ασφάλεια’. Πρωτίστως διώξεις όσων δραστηριοποιούνταν πολιτικά. Ο Άρης του πρότεινε να τα γράψει σαν ένα μυθιστόρημα. ‘Ποιός ξέρει; Δεν έχεις να χάσεις τίποτε. ’ Και τι θα γινόταν; Δίσταζε. Οι σχέσεις του όλο αυτό το διάστημα με τον πατέρα του είχαν περάσει από χίλια δύο κύματα. Στην αρχή του το ‘λεγε κατάμουτρα, ‘δεν είσαι εσύ ο πατέρας μου’, αλλά φυσικά στα μάτια όλων έμοιαζε τρελός. ‘Δεν παίρνεις τα φάρμακα σου Γιάννη’ του ‘λεγε αυτός. Άδικα δοκίμασε να πείσει. Είχε φτάσει στο σημείο να σκέφτεται να τον σκοτώσει. Ίσως αν το κάνω με μια απλή ένεση κορτιζόνης να μπορέσω να τους πείσω, σκεφτόταν. Αλλά φοβόταν ότι θα βρίσκονταν χίλιοι τρόποι για να συγκαλυφθεί το θέμα και τίποτε δε θα ‘βγαινε προς τα έξω απ’ την αλήθεια. Οι περισσότεροι θα σκανδαλίζονταν κι ο ίδιος... Το απέρριψε. Ο Κώστας του είχε μιλήσει για διάφορες μηχανορραφίες που γινόταν πίσω απ’ την πλάτη του. Κι ότι δολιοφθορούσαν απέναντι των ανθρώπων. Το ‘καναν με την χρήση προηγμένης τεχνολογίας όπως η νανοτεχνολογία. Ο Γιάννης όμως δεν είχε πρακτικό νου. Έτσι το μόνο που του συνέβη ήταν να γίνει σε όλα καχύποπτος. Οι σχέσεις με τους δικούς του διαταράχθηκαν. Καθώς πέρασε όμως ο καιρός και δεν είχε κάποιο χειροπιαστό στοιχείο εναντίον του άρχισε να σκέφτεται μην κάνει κάποιο λάθος. Είχε φτάσει να πιστεύει ότι όλη η στάση του ήταν μια απέραντη υποκρισία αλλά έπειτα άρχισε να το αμφισβητεί. Όχι ότι δεν ήξερε με τι άνθρωπο είχε να κάνει αλλά αφενός δε υπήρχε προφανής δόλος σε κάποιες ενέργειές του αφετέρου άρχισε να σκέφτεται μήπως κι αυτοί είναι θύματα της όλης κατάστασης. Έτσι άλλαξε βαθμιαία η συμπεριφορά του, δε θα μπορούσε άλλωστε στην κοινή ζωή που ζούσαν να γίνει διαφορετικά. Άρχισε πάλι να τον αποκαλεί ‘μπαμπά’. Ο Γιάννης κοίταξε τον ουρανό. Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα. Ακόμη όμως δε μπορούσε να συνηθίσει μετά από τόσα χρόνια το νέο χρώμα του ουράνιου θόλου. Ένα μπασταρδεμένο γαλάζιο αντί για το βαθυγάλαζο των παιδικών του χρόνων. Έμοιαζε τελείως τεχνητό κι ο ίδιος το ‘χε αποδώσει στις κλιματικές αλλαγές . Μέχρι που ο Κώστας ισχυρίστηκε ότι όντως ήταν τεχνητό κι ότι επρόκειτο για ένα θόλο με τον οποίο είχαν περικλείσει τη γη. ‘Λένε πως θα φτιάξουν κάτι τέτοιο για το όζον’ του είπε ο Γιάννης. ‘Οι ειδήσεις είναι παλιές. Αυτά που λένε ότι σχεδιάζουν να κάνουν τα έχουν κάνει κιόλας. Και η αποικία στον Άρη έχει γίνει’. ‘Μα..’ ‘Έχουν φτιάξει πανομοιότυπες πόλεις μ’ αυτές στην γη.’ ‘Έχουν φαίνεται μια έφεση στα ομοιώματα.’ έκανε ο Γιάννης μια απόπειρα να αστειευθεί. ‘Που νομίζεις ότι πάνε όλοι αυτοί οι τεράστιοι προϋπολογισμοί για τις στρατιωτικές δαπάνες;’ Ο Γιάννης θυμήθηκε το πρόγραμμα του ‘Πολέμου των άστρων’ των Η.Π.Α επί Σοβιετικής Ένωσης ακόμη. Δεν ξανάγινε κουβέντα. ‘Και η Σοβιετική ένωση έτσι έπεσε. Ο Γκορμπατσώφ ήταν σωσίας του πραγματικού.’ Αυτό το τελευταίο όταν ο Γιάννης είχε αποχτήσει την ικανότητα να ξεχωρίζει τους σωσίες μπόρεσε να το διαπιστώσει και ο ίδιος. Έτυχε να δει ένα ντοκυμαντέρ από τον πρώτη περίοδο του Γκορμπατσώφ στην εξουσία και κατάλαβε αμέσως την διαφορά. Έτσι εξηγείται που κατέληξε να διαφημίζει πίτσες, σκέφτηκε. Το χειρότερο μ’ όλα αυτά ήταν ότι θα ήταν αξιόλογο υλικό για ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας αλλά τώρα ήταν ένας πρωτοφανής εφιάλτης, οικουμενικών διαστάσεων. Όταν τόλμησε να τα εκμυστηρευτεί στον ψυχίατρό του αυτός ήρεμα του είπε: ‘Ξέρεις την εξήγηση έτσι δεν είναι;’ ‘Εννοείς φυσικά ότι χωρίζω ην καλή από την κακή πλευρά των ανθρώπων σα να πρόκειται για δύο οντότητες.’ ‘Ναι, Γιάννη έρχονται εδώ πάρα πολλοί μ’ αυτό το σύμπτωμα. Πως να σε πιστέψω;’ ‘Φαίνεται ότι πρόκειται για κάποιους που κατάλαβαν την αλήθεια. Κι εσύ τους δίνεις φάρμακα! Κάνε μου μια χάρη. Κοίταξε πότε πρωτοεμφανίστηκε αυτό το σύμπτωμα. Πάω στοίχημα ότι είναι φρούτο των τελευταίων 70 χρόνων.’ ‘Θα το κοιτάξω. Αλλά όσα υποστηρίζεις δεν χωράνε στην εικόνα που έχω εγώ για τον κόσμο.’ ‘΄Αλλάξέ τη τότε!’ ‘Ήξερε πως δεν είχε νόημα η κουβέντα. Αν οι άλλοι τον έβγαζαν τρελό τότε σκέψου τη θέση το ψυχιάτρου! Αποφάσισε να προχωρήσει σ’ ένα πιο πρακτικό βήμα. Ο Κώστας του είχε πει ότι οι σωσίες δεν αντέχουν τους υπέρηχους (και γι’ αυτό πολλές φορές χρησιμοποιούν κουνέλια σαν ανιχνευτές που έχουν την ίδια ευαισθησία). Αγόρασε μια απ’ αυτές τις συσκευές που χρησιμοποιούν για να διώχνουν τα ποντίκια (εξάλλου την χρειαζόταν). Αυτή λειτουργούσε με δύο τρόπους: Είχε ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο και ένα πομπό υπέρηχων σε συχνότητες που επηρέαζαν το νευρικό σύστημα των ποντικών. Το έβαλε σε λειτουργία κάποια στιγμή που ο πατέρας του ήταν σπίτι. Πετάχτηκε έξω με μια γκριμάτσα πόνου στο πρόσωπό του κι έπειτα άρον άρον έφυγε. ‘Να η απόδειξη‘, σκέφτηκε παρ’ όλο που ο ίδιος δεν την χρειαζόταν. Κάτι άλλο που του είχε πει ο Κώστας ήταν ότι δεν μπορούσαν να φτιάξουν θηλιά με σχοινί, ‘γιατί με θηλιά κρεμάστηκε ο Ιούδας’. Αυτή η παραπομπή στο μεταφυσικό τον προβλημάτιζε έντονα. Υπήρχε πράγματι κάτι δαιμονικό σ’ αυτά τα πλάσματα, από την άποψη της ενέργειας. Όλη αυτή η υπόθεση μύριζε έντονα εσχατολογία. Χώρια όλα τ’ άλλα που ήδη συζητούσαν... Τί θέλουν να πετύχουν αλήθεια οι πρωτεργάτες αυτού του εγχειρήματος; Απ’ ότι φαίνεται δεν τους ικανοποιούσε απλά η παγκόσμια κυριαρχία αλλά η κυριαρχία πάνω στις ψυχές. Αν μάλιστα έκρινε από την δική του περίπτωση αυτό που περίμενε τους αιχμαλώτους αυτών των θηρίων ήταν κατά πάσα πιθανότητα άγριοι βασανισμοί, μέχρι να ενδώσουν (αν ενέδιδαν). Επρόκειτο για έναν υπόγειο διωγμό. Παράλληλα κατάφερναν να ψαλιδίσουν τις σχέσεις των ανθρώπων μιας και αυτό που είχαν να προσφέρουν σε συναισθηματικό επίπεδο οι σωσίες ήταν μια συνεχή απογοήτευση. Αδυνατούσε να προχωρήσει πιο πέρα. Υπήρχε πιο πέρα; Η τεχνολογία είχε φτάσει σε απίστευτα επίπεδα και στα χέρια αυτών των ανθρώπινων τεράτων... ‘Ωραία κι έτσι να ‘ναι τι στενοχωριέσαι; Μπορεί ο πατέρας σου αυτή την στιγμή να ‘ναι ένας μεγάλος άγιος, μάρτυρας της πίστης του Χριστού.’ ‘Ναι έτσι είναι’, παραδέχτηκε. Η Ειρήνη συνέχισε. ‘Αυτοί σχεδιάζουν και πιστεύουν ότι κρέμασαν όλο τον κόσμο στα παπάρια τους αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Θεός κρατάει το σύμπαν στη χούφτα του.’ Κι ο Γιάννης δεν είχε τί άλλο να πει. Τελείως ανθρώπινα (το ‘λεγε στον εαυτό του) λυπόταν. Θα ‘θελε αν μπορούσε κάτι να κάνει. ‘Γράψε τα σα μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας’ του ξανάπε ο Άρης. Να σου πω και τον τίτλο: Φτηνές απομιμήσεις!’ . Ο Γιάννης γέλασε. Ήξερε πως η γραψαρχιδιά του Άρη ήταν σημαντική υπόθεση κι ήθελε να τον μιμηθεί. ‘Εντάξει’, είπε ‘θα το κάνω’ κι άλλαξε κουβέντα.