Αναμνήσεις για κείνα που πρόκειται να συμβούν

Είχε προειδοποιήσει: ‘Θα χρησιμοποιούν τις πιο εύλογες προφάσεις και μ’ αυτό το τρόπο κανείς δε θα καταλάβει τίποτε. Όλοι οι γνωστικοί θα συμφωνούν κι όταν θα ναι ήδη πολύ αργά για να σταματήσουν το κακό, τότε θα καταλάβουν.’

-Δηλαδή, του είχα πει, τι εννοείς;

-Δηλαδή, μοιάζει μ’ ένα παιγνίδι του τύπου: ‘ό,τι και να πεις, (ή ό,τι και να κάνεις) θα χάσεις’! Θα χρησιμοποιήσουν τα πάντα εις βάρος σας. Γιατί δεν υπάρχουν πανάκειες, στάνταρ λύσεις, και απαράλλακτα δεδομένα. Αλλά συνηθίσαμε να λειτουργούμε με βάση τη συνήθεια, να σκεφτόμαστε με τύπους και κλισέ, να ‘μαστε ‘καλόπιστοι’ και ‘καλόβολοι’ σε ό,τι μας λένε, κι αυτό περισσότερο από οκνηρία.

-Δεν καταλαβαίνω, επέμεινα.

-Είναι οι τρόποι του διαβόλου, ξανάπε, δικαιολογημένα δε καταλαβαίνεις. Θα χρησιμοποιούν  μια αλήθεια,  όμως σε λάθος στιγμή ή με λάθος τρόπο ή σε λάθος τόπο. Ή θα χρησιμοποιούν μια αλήθεια (στην πραγματικότητα μισή) και με την πρόφαση ότι θέλουν να διορθώσουν κάτι που δεν πάει καλά θα το καταστρέφουν εντελώς. Ή ότι δήθεν για να μειώσουν ένα κακό θα τα καταφέρνουν έτσι ώστε να συντελείται ένα μεγαλύτερο. Κι είναι μέσα στους τρόπους τους κι αυτό,  να ‘βγάζουν από τη μύγα ξύγκι’ και ‘να καταπίνουν την κάμηλο’, όπως είναι μέσα στους τρόπους τους  να χρησιμοποιούν τα δυο μεγάλα θηρία του ‘κακώς διανοείσθαι’ την  υπεργενίκευση και την υπεραπλούστευση  (σε θέματα μάλιστα που δε θα ταιριάζει καθόλου κάτι τέτοιο). Και με τον ίδιο τρόπο που θα χρησιμοποιούν μια θέση άνετα θα χρησιμοποιήσουν και την αντίθετή της αν χρειαστεί. Είναι κι αυτό ένα κόστος που πληρώνουμε για την αμάθειά μας και την συνήθεια που έχουμε να απαντάμε σ’ όλα τα ερωτήματα μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι. Το ναι και το όχι έχει φυσικά τη θέση του στις ανθρώπινες υποθέσεις, όχι όμως και σε κείνα τα ζητήματα  που και πολύπλοκα είναι και σκέψη ενδελεχή απαιτούν αλλά και διεκπεραιώνονται μέσω μια δυναμικής και εξελισσόμενης διαδικασίας. Τα τέκνα του σκότους σ’ αυτή την περίπτωση θα αποδειχτούν φρονιμότερα από αυτά του φωτός, αντιστρέφοντας τις προτεραιότητες.

-Και τι να κάνουμε τότε; τον ρώτησα ξέπνοος…

-Να σοβαρευτούμε. Ο καθένας ό,τι νομίζει ας κάνει. Αλλά ίσως θα ‘πρεπε να αρχίσουμε από κάτι απλό, από το γεγονός ότι ήρθαμε σε τούτη τη ζωή για ένα βραχύ διάστημα χρόνου, και αν είναι να πάρουμε στα σοβαρά τη ζωή μας και την ευκαιρία που μας δίνεται να κάνουμε ‘κάτι’ ας το κάνουμε  ενώπιον του αναπότρεπτου θανάτου μας, με κάποια σοβαρότητα. Αν δε μας νικήσει ο φόβος, αν δε μας νικήσει η λαγνεία, αν δε μας νικήσει το μίσος κι αν δε μας νικήσει το ψέμα κι αν επιμείνουμε σ’ όλα τούτα (γατί κλήρος του ανθρώπου η μάχη),  τούτο ‘το κακό’ δε θα περάσει, είπε προμελετημένα με κάποια έμφαση, και σηκώθηκε  πάλι όρθιος. Αν η αξιοπρέπεια σταθεί σύμμαχος του ανθρώπου…, είπε, τότε ο Θεός θα σταθεί σύμμαχος του ανθρώπου.

-Πες κάτι τελευταίο, τον παρακάλεσα εγώ… και κείνος γύρισε ξανά.

-Θα σας πουν ότι δεν δικαιούστε μετάνοια, ότι δεν έχετε δικαίωμα να αλλάξετε αντίληψη πεποιθήσεις  στάση ζωής. Θα χρησιμοπιήσουντα λόγια σας. Και φυσικά η υποκρισία θα περισσεύσει και σ’ αυτό! Δε θα πρέπει όμως πάλι να τους πιστέψετε.

Μου ‘ριξε μια ματιά και συνέχισε

-Μη σκας, δοκιμασία είναι όλα αυτά, για να μάθει ο άνθρωπος να παίρνει το δρόμο που προστάζει η καρδιά του. Και συχνά ή άνεση του σκορπίζει τα πάντα. Αν τα καταφέρετε όμως ο κόσμος θα συνεχιστεί και ο καινούριος σπόρος θα πέσει.

Αυτό το τελευταίο είπε και έφυγε.

Είσητήριο για την κόλαση

Λέω και ξαναλέω, δε θα ξανασχοληθώ με την πολιτική επικαιρότητα, λέω και ξαναλέω ότι έχω άλλο χρέος. Αντιλαμβάνομαι τη δυσφορία του ποιητή που εξαιτίας της δικτακτορίας του ‘67 στην Ελλάδα αναγκάζεται να μιλήσει πολιτικά και στην συνέχεια απεύχεται για τον εαυτό του να παραστεί ανάγκη να κάνει κάτι τέτοιο ξανά. Φυσικά μόνο κατ’ αναλογία το καταλαβαίνω και κάνω την σύγκριση (έχοντας επίγνωση του μεγέθους στο οποίο αναφέρομαι). Πολύ δύσκολο να σιωπήσει κανείς, πολύ δύσκολο να μιλήσει. Σίγουρα χρειάζεται να πάρει κανείς μια απόσταση από τα γεγονότα για να μιλήσει πιο στοχαστικά, αλλά ένα έμπειρο μάτι αντιλαμβάνεται γρήγορα αυτό που κατά κόρον συμβαίνει σήμερα στον κόσμο, αλλά δύσκολα διακρίνει ποιο είναι το επιβαλλόμενο χρέος του: να σιωπήσει, να μιλήσει γενικά, να μιλήσει ποιητικά, να μιλήσει χρηστικά, να μιλήσει απλά (κ.ο.κ);

Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που συνειδητά κάποιοι εκ των δημοσίων προσώπων (πολιτικών και δημοσιογράφων) διαστρέφουν συστηματικά την αλήθεια, επιχειρηματολογούν ψευδόμενοι ενάντια στο συμφέρον εκείνων για το οποίο υποτίθεται ότι ‘κόπτονται’ και το οποίο έχουν φυσικά κληθεί να υπηρετούν. Το εντυπωσιακό δε βρίσκεται μόνο στην ολοσχερή ηθική αναισχυντία τους  (στη δόλια επίβουλη και υποκριτική στάση τους) αλλά στον χοντροκομμένο και εξόφθαλμα παράλογο τρόπο με τον οποίο επιχειρούν να κάνουν κάτι τέτοιο. Είναι γνωστή η μέθοδος που τελευταία κατά κόρον επικρατεί στο δημόσιο διάλογο: ο αντίπαλος (πολιτικός) διακόπτεται συνεχώς, καλύπτεται από υψηλών ντεσιμπέλ κραυγές, (ιδιαίτερα όταν λέει κάτι σημαντικό), ενώ συκοφαντείται ο λόγος του, αλλά  με παιδική σχεδόν προχειρότητα, ποντάροντας προφανώς στην αμάθεια, και το έλλειμα παιδείας που συστηματικά οι ανωτέρω ιθύνοντες (και οι εξουσίες που εκπροσωπούν) καλλιέργησαν τα προηγούμενα χρόνια στο λαό, χρόνια αφελληνισμού, εκβαρβαρισμού, αποπροσανατολισμού και γενικευμένης αλλοτρίωσης. Είναι πολλοί οι τρόποι του ψεύδους, τους σπουδάζω άθελά μου καθημερινά, και όχι μόνο στα τηλεοπτικά παράθυρα. Από τότε που έχασα την παρθενιά της αφέλειας και καλοπιστίας στους οποιουσδήποτε ‘υπεράνω υποψίας’, καθημερινούς ή όχι, ανθρώπους. Ακούω και όσους μακραίνουν από αυτή τη συνειδητοποίηση: ‘είναι φρικτό να γνωρίζεις’, θα πρόσθετα ότι είναι και ‘εξαιρετικά μοναχικό’, αλλά είναι κάτι που ξέρω ότι δεν το επιλέγεις (τουλάχιστον από κάποια στιγμή και έπειτα). Ακούω και όσους καταλογίζουν σε όλους ευθύνες υπολογίζοντας να δρέψουν προς όφελός τους τον καρπό των ενοχών. Και όσους κολακεύουν  αυτιά λέγοντας ότι πάντα φταίνε μόνο οι… ‘άλλοι’. Παρακολουθώ όλους τους τρόπους τους ψεύδους, ‘τις μεθοδείες του διαβόλου’, (ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό), και μένω έκπληκτος. Σκέφτομαι ότι όσα κι αν δω όσα κι αν καταλάβω επί του θέματος πάντα θα υπάρχουν ένα σωρό που δεν πρόκειται να υποπτευθώ και να μάθω. Και επίσης σκέφτομαι ότι καλύτερα να μην ήξερα ποτέ τίποτε απ' αυτά. Κι ενώ ξεκίνησα να μιλήσω για τις μεθοδεύσεις αυτές, επ’ αφορμή μάλιστα τις πρόσφατες πολιτικοεκλογικές εξελίξεις, έχασα κάθε τέτοιο ενδιαφέρον στην πορεία του λόγου μου. Το χω κιόλας πολλές φορές συλλογιστεί, ότι και η ενασχόληση η ίδια με όλα τούτα είναι φθορά και πολλές φορές μια παγίδα. Αναγκάζεσαι να κατέλθεις πολλά επίπεδα, να γίνεις θρασύς απέναντι στον θρασύ, να φωνάξεις απέναντι στον φωνασκούντα, να απειλήσεις απέναντι σ’ εκείνον που σ’ απειλεί.  Καταλαβαίνω ότι δεν αρκεί να χεις δίκιο, δεν αρκεί να πολεμάς, δεν αρκεί να ξεπερνάς το φόβο, να ρισκάρεις… Και σκέφτομαι καμιά φορά: πόσο ακριβό είναι το εισιτήριο για την κόλαση…(που κερδίζει κανείς κατ’ αυτό τον τρόπο)…

Προς εμπέδωση -άχαρες και άχρηστες(;) διευκρινήσεις

 Δεν με είπα ποιητή, κι ας με λεν οι άλλοι. Πως θα μπορούσα να με πω κάτι τέτοιο, οτιδήποτε άλλωστε; Κι ο αληθινός αναγνώστης είναι ποιητής, αν κάτι τούτο δω σημαίνει. Μ’ αυτήν την έννοια βέβαια είμαι (και περισσότερο από άλλους). Και μετά τούτες όλες τις άχαρες διευκρινήσεις θα πρέπει να πω επιπροσθέτως και μια ακόμη κοινοτοπία. Στον άχαρο βίο,... τον σύγχρονο, οι σημερινοί διωκομένοι (και γίναμε πια δυστυχώς τόσοι πολλοί!- μήπως κι η ίδια η ζωή;) πρέπει να ανακαλύπτουν ξανά και ξανά τα βασικά, καταδικασμένοι έτσι να επαναλαμβάνονται σα να ‘πρεπε ακριβώς να εμπεδωθούν τούτα τα βασικά… Ήθελα να πω δηλαδή πως πριν λίγο που διάβασα κάποιο στίχο ένιωσα πάλι λίγο άνθρωπος μετά από παρατεταμένη ανυδρία στη χώρα των ‘κακών’ (και τις μάχες όπου αναγκάζεσαι να δώσεις εκεί, ξεχνώντας για λίγο την ψυχή σου)…

Η Ελλάδα

Η Ελλάδα που αντιστέκεται…η Ελλάδα που επιμένει…

χαμογελώντας ή κλαίγοντας, ολόιδια σαν  τη ζωή, στις πλατείες, στις οθόνες, στο μοναχικό απόμακρο δωμάτιο του στεναγμού, δίνοντας μαρτυρία για το φως της (μ’ άγνωστους πολλές φορές τρόπους, οδυνηρούς, που αν δε ξεσκεπάσει η ιστορία θα ξεσκεπάσει σίγουρα η μέλλουσα Κρίση-και δε το λέω με κακία).  Γιατί φθονήσαν το φως αυτό που ταξιδεύει την οικουμένη στα τόσα χρόνια στους τόσους αιώνες, και ταξιδεύει, και ταξιδεύει, γιατί δεν είναι δικό της, ποτέ της δεν ήταν, της εδωρήθη και το δώρησε κι η ίδια και το κοινώνησε σαν σε αδερφούς σε έκπληκτα μάτια, έκπληκτη.

Και στα δικά μου μάτια ορθώθη η γενναιότης, και ό,τι δε ξόφλησε ακόμη και δε θα ξοφλήσει, γιατί δεν έχουμε σκοπό όλοι εμείς να το αφήσουμε να ξοφλήσει ( κι  ας μη ξέρουμε πολλές φορές τι να κάνουμε). Και η κλήση ενός μέλλοντος, έστω και αν χρειαστεί να περάσει πάνω από σώματα και καρδιές αποφασισμένες, όπως τόσες και τόσες φορές πέρασε η ελπίδα, διατρέχοντας αιώνες μπλαβείς στην ιστορία, δίνοντας ακόμη μια ευκαιρία στον κόσμο,( τον λίγο, τον πολύ), να ξαναξεκινήσει, (όχι βέβαια με τα restart, των όπου γης ξεπουλημένων). Όπου δεν είναι σημαίες και λόγοι που οδηγούν και τα παλιά (πλάνα) οράματα μιας τέλειας ουτοπίας, αλλά χαμόγελα, χαμόγελα παιδικά και πράγματα απλά καθημερινά που κλαίει κανείς χωρίς να ονοματίσει μέσα βαθιά μες στην ψυχή του, και  είναι αυτός, ο καθείς, που μπορεί αυτό να το βεβαιώσει του λόγου το αληθές...

Αφωνία

Αφωνία, συνοδός αφασίας. Τουτέστιν ούτε ως κραυγή χειμαζομένων η ποίησή μας. Ούτε ως προστασία η αφασία μας. Εμείς του ‘όλα ή τίποτα’ κινδυνεύουμε να τα χάσουμε όλα, ολωσδιόλου. Επικαλούμαι τις αρχαίες πεποιθήσεις μου που ακόμη συνομολογώ, αλλά δε με βοηθούν. Επικαλούμαι τον ληστή στο σταυρό, των εκ δεξιών, αλλά αισθάνομαι ως ο εξ αριστερών. Επικαλούμαι την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, την πόρνη, καμία τύχη. Επικαλούμαι τον Δαυίδ, καμιά συντριβή. Επικαλούμαι τον άνθρωπο, έχω πάψει από καιρό να είμαι. Δεν τολμώ να επικαλεστώ το Θεό, γιατί ως τι, ως ποιος αλήθεια θα το κάνω; Και πώς να επικαλεστώ οτιδήποτε, πιο πολύ από ποτέ ο κανένας;

Η γραφή και οι ...καιροί

Όταν η γραφή αδυνατεί να συμπαρασταθεί, μια πόρνη που σου παίρνει ό,τι καλύτερο έχεις μετατρέποντάς το σ' ένα ανίατο ρίγος.

Κι ομως εγώ ο βασιλιάς -ένας χοιροβοσκός (όπως έχω ξαναπεί) πια- κατήντησα ένα απ' τα σημάδια του καιρού μου...

Κι όμως ο καιρός μου κατάλληλος είναι, όπως πάντα όλοι οι καιροί, για το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων.

Περί-ποιήσεως λόγοι

Και η ποίηση να υπόσχεται άρα κάτι περισσότερο από μια παρηγοριά συμπάσχοντος; Από ένα καθρέφτη που σε φωτίζει με ενάργεια; Αλλά, που μέσα σε τόσο σκοτάδι, τούτη η συνοδοιπορία σε πιστώνει με την ελπίδα της αλήθειας, σε πείσμα των καιρών, σε πείσμα των πολλών;

Και πότε γίνεται ύμνος, θριαμβολογία, δοξαστικό; Γιατί εμείς γνωρίσαμε την ποίηση ως ανάγκη, και δεκανίκι και σανίδα σωτηρίας. Και υπήρξε όπου δεν υπήρξε η ζωή…μα η ζήτησή της.

Και ποιοι είναι εκείνοι που την λατρεύουν πιότερο απ’ τη ζωή; Δεν το καταλαβαίνω. Είναι οι κατεστραμμένοι και μαζί δίχως ελπίδα; Είναι οι μαγεμένοι; Άλλοι;

Κι αν ποιητής δεν είναι όποιος γράφει ποιήματα αλλά όποιος δεξιώνεται τον κόσμο μες από αυτά, και μ’ αυτά το πρόσωπό του αλλάζει και βαθαίνει, κει που η ποίηση γίνεται ζωή; Τότε δεν είναι μήπως άλλο αυτό παρά ένας τρόπος, και μια οδός;

Και κείνη η ματαιοδοξία (η αστεία) που έρχεται ύστερα να εμπορευτεί το μόχθο μιας ζωής, δίνοντας χάντρες γυάλινες και θέλοντας ν’ αγοράσει το χρυσάφι μιας ψυχής;

Και ο άνθρωπος που γύρευε να ζήσει, και τώρα με λέξεις και νοήματα αγοράζει υπομονή; Τι ποιητής; (μέσα του ξέρει) και φτύνει όλα τα δώρα του Αρταξέρξη, (κείνος για αλλού ξεκίνησε, άλλα ποθεί η ψυχή του).

Και αυτό που εκείνος ονομάζει εντιμότητα, οι άλλοι του το λογίζουν για αχαριστία. Κείνα τα ύψη τα ακριβά της ποίησης, του λόγου, πως τάχατες λένε υβρίζει. Μα γνώρισε κάποια σιωπή της πλησμονής, που άρρητα αστόχαστα, λες του επεβλήθη, απ’ άλλου κόσμου ευλογημένη ειμαρμένη. Με τέτοια δώρα αξιώνονται οι τρελοί, οι απλοί, και τα παιδιά, και κείνος που δεν το περιμένει.

Και τέτοια ευλογία πάντοτε ανάμικτη είναι πόνου και χαράς, θλίψεως παραδόξως και ειρήνης, βαθιάς πολύ βαθιάς ζωής κι επίγνωσης ζωής…

-Μπας κι άλλα θυμάται και μπερδεύεται; Μήπως μπερδεύει τα όνειρά του και προσδοκίες εκπλήρωσης μες στην αρρωστημένη φαντασία;

΄Αλλοι, αλλιώτικοι καιροί, και πόσο να πενθείς;

Ώρες ανίας (και πως να με ανεχτώ;)

Όλα αυτά τα πράγματα με τα οποία περιβάλλω τις κενές ώρες, μια βουβή μανία που στρέφω προς τον εαυτό μου, λογοδοτεί ως υπεύθυνος, δεν είμαι καθόλου ελεήμων ως συνηθίζει να είναι ο Θεός με τους ανθρώπους, ακόμη δεν έχω μάθει να με αγαπώ, γιατί δεν φτάνει να ξέρεις ό,τι πρέπει να κάνεις, και τα τόσα βιβλία ψυχολογίας και οι τόσες ώρες στοχασμού... είναι ολοφάνερο πως κάπου κάνω λάθος. Μα πως να απαντήσω σε τόσο συντριπτικά επιχειρήματα, πρώτον ότι κάποτε αγάπησα, κάτι που από μόνο του θα ‘ταν αρκετό για την καταδίκη μου, δεύτερον πως υπό το φως του θανάτου κρίνομαι τελείως ελλιπής, τελείως, (αλλά σε ποιόναρέσει να σκέφτεται τέτοια πράγματα;), τρίτον... τρίτον... Το τρίτο είναι μόνο που μ’ ανακουφίζει λίγο, γιατί ‘τι θα ‘ταν αρκετό για να δικαιώσει τη ζωή ενός ανθρώπου;’, κι επειδή το ερώτημα ίπταται από πάνω μου χωρίς να μπορώ να απαντήσω τρέφω μια μικρά ελπίδα...

Μαθηματικοί συλλογισμοί ανεπρόκοπων στιχοπλόκων (ή ''αλλεπάλληλα ραπίμσατα'', 357η συνέχεια)

Και να πάλι με την χρεία της γραφής, όχι πια σαν κραυγή απελπισίας αλλά σαν αρωγό στην προσπάθεια να κατανοήσεις την αλήθεια που σου δίδαξε για μια ακόμη φορά η ζωή, και όπως το συνηθίζει με τον σκληρότερο δυνατό τρόπο. Και να μη φεισθείς να υποβάλλεις σε αυτήν τη δοκιμασία ούτε μια πτυχή ακόμη και του ίδιου σου του εαυτού, ούτε μια πτυχή της οποιαδήποτε αυταπάτης είχες για τους άλλους και για τη σχέση σου μαζί τους, εναρμονισμένα αυτά όσο μπορείς με κάτι ανώτερο της ορθοκρισίας και της αυστηρά τυπικής δικαιοσύνης. Δεν είναι λίγες φορές που συνάντησα ανθρώπους που η πίκρα απ’ αυτές της αλήθειες που τους φανέρωσε η ζωή τους έκανε να αναδιπλωθούν δραματικά σε σχέση με τους άλλους φτάνοντας στον κυνισμό και στην απαξίωση, τις περισσότερες φορές με ένα τυπικό πια απ’ ότι έχω καταλάβει στην ψευδή συνείδηση χαρακτήρα αυτοδικαίωσης και έλλειμμα δικαιοσύνης, μην υποβάλλοντας την δική τους συμπεριφορά στην ίδια βάσανο που υποβάλλουν την συμπεριφορά των άλλων. Όσον με αφορά αγωνίζομαι να μη πέσω στην ίδια παγίδα. Είναι πικρό να διαπιστώνεις πόσο λίγη σημασία είχες για ανθρώπους που έφαγες μαζί τους ψωμί κι αλάτι ( ή που το νόμιζες έτσι) που τους άνοιξες και σου άνοιξαν την ψυχή τους και που όταν αυτό συνέβαινε είχε πραγματικά σε μεγάλο βαθμό γνησιότητα κι αξία. Πόσο εύκολα σε προσπερνούν όταν οι συγκυρίες της ζωής σας απομακρύνουν τον ένα από τον άλλο, πόσο εύκολα σε ξεχνούν…



Τι να πω, έρχονται στο νου μου πολλά και διάφορα που δείχνουν πόση απόσταση από την αλήθεια του βίου έχουν οι διάφορες ‘αλήθειες’, που δήθεν πρεσβεύουμε και δήθεν υπηρετούμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε αυτό και χωρίς να χουμε την έγνοια ή την αγωνία να το καταλάβουμε. Σίγουρα αναρωτιέμαι για την δική μου κρίση, πώς έχω πέσει τόσες πολλές φορές έξω. Και κάποια στιγμή όταν πηγαίνεις πέρα από την αφέλεια ή την βολική αυταπάτη βρίσκεσαι σε ένα καίριο σημείο όπου πρέπει να επαναπροσδιορίσεις την στάση σου σύμφωνα με την νέα γνώση που αποκόμισες για σένα και τους άλλους. Και βέβαια πάντα εκείνα που σε καίνε και σε πικραίνουνε έχουν να κάνουν με τις στενότερες σχέσεις σου (όπως και μ’ αυτά έχουν να κάνουν και οι ενοχές σου). Μου λένε συχνά ότι είμαι απαιτητικός σχεδόν με την ίδια ευκολία που μου λένε ότι έχω ήθος. Για μένα εξυπακούεται η απαίτηση της συμπόρευσης με την όποια αλήθεια, την κατά το δυνατόν βαθύτερη αλήθεια, της συνείδησής μου και το όποιο ήθος μου βρίσκεται στην αναγνώριση της έλλειψής του, στην συνειδητοποίηση της υπαρξιακής μου αποτυχίας και ανεπάρκειας απέναντι σ’ αυτά ακριβώς τα έσχατα κριτήρια της συνείδησης μου.



Καταλήγοντας να θυμηθώ πάλι εκείνη την φράση του ψαλμωδού: ‘πας άνθρωπος ψεύτης’(συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού του). Βέβαια δε ζητώ από τους άλλους να μου δώσουν πράγματα που δε θέλουν ή δε μπορούν, τι νόημα θα είχε μια τέτοια απαίτηση; Αλλά θέλω να γνωρίζω την αλήθεια, η γλυκιά αυταπάτη των ψεμάτων δεν μου είναι αρεστή. Και βάση αυτής να ορίσω τη δική μου στάση, τι θα δώσω και αν μου είναι αρκετό αυτό που θα πάρω ώστε να διατηρήσω μια σχέση σ’ ένα επίπεδο που θα έχει νόημα. Δεν εννοώ φυσικά ότι όλα αυτά γίνονται μέσα μου με άψογα μαθηματικά, (εννοείται), ακόμη κι αν έτσι φαίνεται εν τη ρύμη του λόγου!



Και συνεχίζοντας ακόμη πιο βαθιά, ξέρω πόσο ο ίδιος έχω γίνει ‘αντικείμενο’ ελέους από το Θεό, δέκτης αγάπης που γνωρίζω ότι δεν την αξίζω, γιατί ποτέ η αγάπη δεν κοιτάει την αξία. Έχω μάλιστα αρκετά συναισθανθεί την βαθιά αλήθεια του ευαγγελίου για την αδυναμία της ανθρώπινης κρίσης να είναι δίκαιη, παρότι πολλές φορές νομίζει πως είναι. Και την απαξία οποιασδήποτε κρίσης ακόμη και της πιο δίκαιης απέναντι στο γεγονός της αγάπης. Και μάλλον όλα αυτά τα οποία συλλογίζομαι ή γράφω σκοπό δεν έχουν να καταδικάσουν ανθρώπους και συμπεριφορές (‘ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλλέτω’) αλλά να με βοηθήσουν να προσδιορίσω τη στάση μου απέναντι στους άλλους, και να πάρω μια ενσυνείδητη όσο το δυνατόν θέση σ’ αυτά τα ζητήματα. Αλλά αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι μόνο ζήτημα λογικής επεξεργασίας έτσι από κει και πέρα φτάνω σε ένα όριο όπου η ψυχή και οι ζυμώσεις που γίνονται μέσα της ανεπαίσθητα στα σκοτεινά έχουν πια το τελικό λόγο. Και καταλήγω εντέλει στο γεγονός της υπαρξιακής μοναξιάς που μας χωρίζει όλους τον ένα από τον άλλο, και που δυσκολεύομαι τόσο συχνά να δεχθώ! Αλλά ας σταματήσω εδώ.











από τη συλλογή (; χαχα): "Σκέψεις και αποσπάσματα και άλλα Αποκυήματα Φαντασίας ενός (εως τώρα) Άγνωστου Ηλιθίου
Σημ. Αν και το συγκεκρμένο απόσπασμα μοιάζει σα μια ευφυής αναλαμπή, ο ίδιος όμως το απεκήρυξε χαρακτηρίζοντάς το 'διαόλου αποκύημα' και 'λογιστικά φληναφήματα υπερηφάνου ψυχής" απογοητεύοντας έτσι τους γιατρούς του περισσότερο κι απ' τους κριτικούς του (χμ, λέμε...)

Ηρωικό και Πένθιμο άσμα ενος Πρωην Ποιητή του Μεγαλοχωρίου Κολοπετινίτσας (αστόχως διεκδικηθέντα και από άλλα τινα γειτονικά χωρία)

Γράφω περιμένοντας να κοιμηθώ, να ναρκώσω το ταχύτερο τη σημερινή θλίψη, που γεννά τούτη η βάσανο των συνεχών ψαξιμάτων. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, μήπως απλά διαπιστώνουμε ότι δεν έχουμε το απαιτούμενο θάρρος για να αλλάξουμε τη ζωή μας; Όπως και να χει το αβίωτο είναι η πιο βασανιστική μνήμη. Και ποιός να σε βοηθήσει να σταθείς, ποιός άλλωστε στέκεται αντί να ρολλάρει φυγόκεντρα σε μια σβούρα καθημερινής παραφροσύνης. Τι κι αν φταίω; Τι αλλάζει με αυτήν την παραδοχή, πόση σημασία έχει; «Μόνος μου κατ’ εμαυτού εκφέρω την ψήφον...» κ.τ.λ. Κάτι λείπει, σίγουρα κάτι λείπει...

Κι αφού συνήθισα πια να καταφεύγω στις λέξεις, πράγμα που δε θεωρώ καθόλου κακό (το συστήνω), γιατί δε μου φταίνε οι λέξεις, αντίθετα μου προσφέρουν μια μικρή, αν και ίσως πικρή, παρηγοριά, ας συνεχίσω. Άλλωστε κι αυτά τα κολλυβογράμματα που μάθαμε στο σχολείο πρέπει κάπου να χρησιμέψουν, δεν μας σταθήκανε δα και πάρα πολλά χρήσιμα (και δικαιώνουμε πάραυτα και το αρχαίο ρητό: ‘Μάθε τέχνη κι άστηνα...’). Ακόμη πιο σπουδαίο είναι το γεγονός ότι αν καταφύγεις στους άλλους αυτό μπορεί να έχει διάφορες αρνητικές παρενέργειες, παράδειγμα να τους ανησυχήσεις (και μάλιστα τελείως άσκοπα) ή να τους χαροποιήσεις (ακόμη χειρότερα). Με την επιμελημένη μεταμφίεση του πόνου σε έργο τέχνης όμως κερδίζεις δύο πράγματα. Πρώτον ό,τι τελωσπάντων είναι αυτό που θες να πεις παίρνει αντικειμενική διάσταση με πολλαπλές αντηχήσεις (όσοι και οι αναγνώστες). Δεύτερον εκτονώνεσαι λίγο, προσωρινά, προσφέρεις κάπως και λίγη παρηγοριά σε όσους περισσότερο ή λιγότερο ομοιοπαθείς σε διαβάσουν. Αν τα πράγματα είχαν αλλιώς θα προσέθετα πολύ πιθανόν ότι αποφεύγεις και την κρεμάλα ή το περίστροφο (μάλλον την κρεμάλα γιατί το δεύτερο δεν είναι τόσο εύκολο- αστεία πράγματα, αλλά μπορεί να καθορίσουν την μοίρα ενός ανθρώπου). Αλλά τα πράγματα δεν έχουν αλλιώς, είμαι απόλυτα πεπεισμένος μέχρι τα έγκατά μου ότι είμαστε ανεπίστροφα καταδικασμένοι στην ύπαρξη. Και φυσικά όχι για κακό. Αλλά ο Αδάμ έφαγε το μήλο, ο Καίν έγινε φονιάς και ου το καθεξής, από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι σήμερα ο άνθρωπος μιαίνει την πλάση με λογής ανοσιουργήματα. Αν δεν στάθηκε αρκετή ούτε η θυσία του ίδιου του Θεού δε ξέρω, δε ξέρω... Κρατάω μια πισινή βέβαια, δε ξέρεις τι φέρνει η ζωή. Την απελπισία μου να λειάνω, καταντώντας τη μια έναρθρη κραυγή, προσπαθώ και τίποτε άλλο, δεν επιδιώκω φυσικά την ματαιότητα των επαίνων. Αυτό που δε ξέρω είναι αν θα ‘γραφα χωρίς τον ίσκιο ενός δυνητικού αναγνώστη, αλλά και πόση σημασία έχει; Αρκεί που περνά η ώρα, που από την ανάγκη να γράψω εύληπτα απασχολώ το μυαλό μου κάνοντας πλέον τον πόνο να ηχεί υπόκωφα. Για λίγο; Για λίγο. Στο εντωμεταξύ θα ενεργήσει και το χαπάκι, και όπως και να το κάνεις, να ένα πράγμα ακόμη της σύγχρονης επιστήμης που μερικές φορές μπορεί να σου φανεί χρήσιμο... Αλλά μέχρι τότε δεν φεύγω από τον υπολογιστή. Θα επινοώ καινούρια θέματα, καινούριες παραλλαγές, θα αναδεικνύω καινούριες διαστάσεις, κι όταν αρχίσει να δρα το χάπι και δε θα μου είναι τόσο εύκολο να σκέφτομαι ή να γράφω τις σκέψεις μου, πάλι θα γράψω, κάτι απλούστερο αυτή τη φορά, όπως: φεγγαράκι μου λαμπρό... (και τι να έχεις απογίνει...)