Γράφω περιμένοντας να κοιμηθώ, να ναρκώσω το ταχύτερο τη σημερινή θλίψη, που γεννά τούτη η βάσανο των συνεχών ψαξιμάτων. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, μήπως απλά διαπιστώνουμε ότι δεν έχουμε το απαιτούμενο θάρρος για να αλλάξουμε τη ζωή μας; Όπως και να χει το αβίωτο είναι η πιο βασανιστική μνήμη. Και ποιός να σε βοηθήσει να σταθείς, ποιός άλλωστε στέκεται αντί να ρολλάρει φυγόκεντρα σε μια σβούρα καθημερινής παραφροσύνης. Τι κι αν φταίω; Τι αλλάζει με αυτήν την παραδοχή, πόση σημασία έχει; «Μόνος μου κατ’ εμαυτού εκφέρω την ψήφον...» κ.τ.λ. Κάτι λείπει, σίγουρα κάτι λείπει...
Κι αφού συνήθισα πια να καταφεύγω στις λέξεις, πράγμα που δε θεωρώ καθόλου κακό (το συστήνω), γιατί δε μου φταίνε οι λέξεις, αντίθετα μου προσφέρουν μια μικρή, αν και ίσως πικρή, παρηγοριά, ας συνεχίσω. Άλλωστε κι αυτά τα κολλυβογράμματα που μάθαμε στο σχολείο πρέπει κάπου να χρησιμέψουν, δεν μας σταθήκανε δα και πάρα πολλά χρήσιμα (και δικαιώνουμε πάραυτα και το αρχαίο ρητό: ‘Μάθε τέχνη κι άστηνα...’). Ακόμη πιο σπουδαίο είναι το γεγονός ότι αν καταφύγεις στους άλλους αυτό μπορεί να έχει διάφορες αρνητικές παρενέργειες, παράδειγμα να τους ανησυχήσεις (και μάλιστα τελείως άσκοπα) ή να τους χαροποιήσεις (ακόμη χειρότερα). Με την επιμελημένη μεταμφίεση του πόνου σε έργο τέχνης όμως κερδίζεις δύο πράγματα. Πρώτον ό,τι τελωσπάντων είναι αυτό που θες να πεις παίρνει αντικειμενική διάσταση με πολλαπλές αντηχήσεις (όσοι και οι αναγνώστες). Δεύτερον εκτονώνεσαι λίγο, προσωρινά, προσφέρεις κάπως και λίγη παρηγοριά σε όσους περισσότερο ή λιγότερο ομοιοπαθείς σε διαβάσουν. Αν τα πράγματα είχαν αλλιώς θα προσέθετα πολύ πιθανόν ότι αποφεύγεις και την κρεμάλα ή το περίστροφο (μάλλον την κρεμάλα γιατί το δεύτερο δεν είναι τόσο εύκολο- αστεία πράγματα, αλλά μπορεί να καθορίσουν την μοίρα ενός ανθρώπου). Αλλά τα πράγματα δεν έχουν αλλιώς, είμαι απόλυτα πεπεισμένος μέχρι τα έγκατά μου ότι είμαστε ανεπίστροφα καταδικασμένοι στην ύπαρξη. Και φυσικά όχι για κακό. Αλλά ο Αδάμ έφαγε το μήλο, ο Καίν έγινε φονιάς και ου το καθεξής, από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι σήμερα ο άνθρωπος μιαίνει την πλάση με λογής ανοσιουργήματα. Αν δεν στάθηκε αρκετή ούτε η θυσία του ίδιου του Θεού δε ξέρω, δε ξέρω... Κρατάω μια πισινή βέβαια, δε ξέρεις τι φέρνει η ζωή. Την απελπισία μου να λειάνω, καταντώντας τη μια έναρθρη κραυγή, προσπαθώ και τίποτε άλλο, δεν επιδιώκω φυσικά την ματαιότητα των επαίνων. Αυτό που δε ξέρω είναι αν θα ‘γραφα χωρίς τον ίσκιο ενός δυνητικού αναγνώστη, αλλά και πόση σημασία έχει; Αρκεί που περνά η ώρα, που από την ανάγκη να γράψω εύληπτα απασχολώ το μυαλό μου κάνοντας πλέον τον πόνο να ηχεί υπόκωφα. Για λίγο; Για λίγο. Στο εντωμεταξύ θα ενεργήσει και το χαπάκι, και όπως και να το κάνεις, να ένα πράγμα ακόμη της σύγχρονης επιστήμης που μερικές φορές μπορεί να σου φανεί χρήσιμο... Αλλά μέχρι τότε δεν φεύγω από τον υπολογιστή. Θα επινοώ καινούρια θέματα, καινούριες παραλλαγές, θα αναδεικνύω καινούριες διαστάσεις, κι όταν αρχίσει να δρα το χάπι και δε θα μου είναι τόσο εύκολο να σκέφτομαι ή να γράφω τις σκέψεις μου, πάλι θα γράψω, κάτι απλούστερο αυτή τη φορά, όπως: φεγγαράκι μου λαμπρό... (και τι να έχεις απογίνει...)
Κι αφού συνήθισα πια να καταφεύγω στις λέξεις, πράγμα που δε θεωρώ καθόλου κακό (το συστήνω), γιατί δε μου φταίνε οι λέξεις, αντίθετα μου προσφέρουν μια μικρή, αν και ίσως πικρή, παρηγοριά, ας συνεχίσω. Άλλωστε κι αυτά τα κολλυβογράμματα που μάθαμε στο σχολείο πρέπει κάπου να χρησιμέψουν, δεν μας σταθήκανε δα και πάρα πολλά χρήσιμα (και δικαιώνουμε πάραυτα και το αρχαίο ρητό: ‘Μάθε τέχνη κι άστηνα...’). Ακόμη πιο σπουδαίο είναι το γεγονός ότι αν καταφύγεις στους άλλους αυτό μπορεί να έχει διάφορες αρνητικές παρενέργειες, παράδειγμα να τους ανησυχήσεις (και μάλιστα τελείως άσκοπα) ή να τους χαροποιήσεις (ακόμη χειρότερα). Με την επιμελημένη μεταμφίεση του πόνου σε έργο τέχνης όμως κερδίζεις δύο πράγματα. Πρώτον ό,τι τελωσπάντων είναι αυτό που θες να πεις παίρνει αντικειμενική διάσταση με πολλαπλές αντηχήσεις (όσοι και οι αναγνώστες). Δεύτερον εκτονώνεσαι λίγο, προσωρινά, προσφέρεις κάπως και λίγη παρηγοριά σε όσους περισσότερο ή λιγότερο ομοιοπαθείς σε διαβάσουν. Αν τα πράγματα είχαν αλλιώς θα προσέθετα πολύ πιθανόν ότι αποφεύγεις και την κρεμάλα ή το περίστροφο (μάλλον την κρεμάλα γιατί το δεύτερο δεν είναι τόσο εύκολο- αστεία πράγματα, αλλά μπορεί να καθορίσουν την μοίρα ενός ανθρώπου). Αλλά τα πράγματα δεν έχουν αλλιώς, είμαι απόλυτα πεπεισμένος μέχρι τα έγκατά μου ότι είμαστε ανεπίστροφα καταδικασμένοι στην ύπαρξη. Και φυσικά όχι για κακό. Αλλά ο Αδάμ έφαγε το μήλο, ο Καίν έγινε φονιάς και ου το καθεξής, από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι σήμερα ο άνθρωπος μιαίνει την πλάση με λογής ανοσιουργήματα. Αν δεν στάθηκε αρκετή ούτε η θυσία του ίδιου του Θεού δε ξέρω, δε ξέρω... Κρατάω μια πισινή βέβαια, δε ξέρεις τι φέρνει η ζωή. Την απελπισία μου να λειάνω, καταντώντας τη μια έναρθρη κραυγή, προσπαθώ και τίποτε άλλο, δεν επιδιώκω φυσικά την ματαιότητα των επαίνων. Αυτό που δε ξέρω είναι αν θα ‘γραφα χωρίς τον ίσκιο ενός δυνητικού αναγνώστη, αλλά και πόση σημασία έχει; Αρκεί που περνά η ώρα, που από την ανάγκη να γράψω εύληπτα απασχολώ το μυαλό μου κάνοντας πλέον τον πόνο να ηχεί υπόκωφα. Για λίγο; Για λίγο. Στο εντωμεταξύ θα ενεργήσει και το χαπάκι, και όπως και να το κάνεις, να ένα πράγμα ακόμη της σύγχρονης επιστήμης που μερικές φορές μπορεί να σου φανεί χρήσιμο... Αλλά μέχρι τότε δεν φεύγω από τον υπολογιστή. Θα επινοώ καινούρια θέματα, καινούριες παραλλαγές, θα αναδεικνύω καινούριες διαστάσεις, κι όταν αρχίσει να δρα το χάπι και δε θα μου είναι τόσο εύκολο να σκέφτομαι ή να γράφω τις σκέψεις μου, πάλι θα γράψω, κάτι απλούστερο αυτή τη φορά, όπως: φεγγαράκι μου λαμπρό... (και τι να έχεις απογίνει...)
