Ιστορίες παλιές, λόγια που ξεντυθήκαμε όπως το παλιό δέρμα τα φίδια...

-Άντε καλή μου αργείς και θα σε μαλώσω!

-Μη με μαλώνεις σήμερα. Έχω δείξει μεγάλη βελτίωση στις καθυστερήσεις.

-Ναι μόνο μισή ώρα!

-Θυμήσου τα σαρανταπεντάλεπτα...έλα, έλα παρουσιάζω πρόοδο!

-Διάβασα ότι αυτή η μανία με τις καθυστερήσεις προσβάλλει ανθρώπους με συμπλέγματα κατωτερότητας. Σαν υπεραναπλήρωση (είμαι σπουδαίος γι αυτό θα με περιμένεις!), αλλά γω πιστεύω ότι στην δική σου περίπτωση πρόκειται μάλλον περί παντελής αδιαφορίας για το άτομό μου.

-Έλα ρε Λουκά αφού πέρασε η μάνα μου τι ήθελες να ‘κανα, να την έδιωχνα;

-Εμένα γιατί δε μου συμβαίνει τίποτα απ' όλα αυτά όταν έχω ραντεβού;

Η Τασία έβγαλε κάτι απ' τη τσάντα της.

-Χτες έφτιαξα τυρόπιτα, σού ‘φερα να δοκιμάσεις, άντε...παλιογκρινιάρη!

Μετά τη δωροδοκία ό Λουκάς άλλαξε θέμα καθώς τέλειωνε τη σκέψη ότι η Τασία αν και σέξυ ξηγείται και καλή νοικοκυρά.

-Είδες για να μην αποταμιεύω ούτε σεντς; Τώρα που χάλασε ο υπολογιστής ‘πάπαλα’...

-Δε ξέρω γιατί αλλά μου την σπάει η αποταμίευση, από τότε που γράφαμε εκθέσεις στο δημοτικό, θυμάσαι;

--Ναι, ο καταραμένος κουμπαράς. Κι έχω παρατηρήσει ρε Τασία ότι οι περισσότεροι που μαζεύουν λεφτά για ώρα ανάγκης τους βρίσκει κείνη η ‘ανάγκη’ που περιμένουν…

-Αυτό που φοβάσαι γίνεται. Άσε που διάβαζα μια έρευνα φοβερά αποκαλυπτική. Τα υποκείμενα της έρευνας ήταν όσοι είχαν κερδίσει μεγάλα ποσά σε τυχερά παιγνίδια. Οι περισσότεροι έζησαν δυστυχισμένοι. Πολλοί αυτοκτόνησαν κιόλας. Φαντάζεσαι; Το όνειρο του κάθε μικροαστού μυρίζει μπαρούτι.

-Αποκάλυψη τώρα! Γιατί όταν έχεις λεφτά, τα λεφτά που τόσο ποθούσες και δεν είχες ποτέ χτίσει κάτι ουσιαστικό στην ζωή σου αυτό πού είχες υψωμένο πάνω στην άμμο γίνεται θρύψαλα. Οι άλλοι σε βλέπουν σα λεφτά, εσύ γίνεσαι καχύποπτος έχεις και την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να αγοράσεις την ευτυχία μέχρι που κάποτε το παραμύθι τελειώνει. Όλες οι σχέσεις σου ψευδεπίγραφες καθώς ήταν δεν αντέχουν, οι απολαύσεις όλου του κόσμου κάποτε καταντούν ανούσιες και συ μένεις μόνος με τα βρωμολεφτά σου. Είναι να μην τρελαθείς;

-Και συ το ίδιο θα πάθαινες; τον κοίταξε η Τασία ερωτηματικά.

-Μπα, της απάντησε σοβαρός. Αν ήθελα στη ζωή μου λεφτά θ' αγωνιζόμουν να τα αποχτήσω αλλά βλέπεις ότι οι επιδιώξεις μου είναι άλλου τύπου, αν και βέβαια τα ‘σκάτωσα’ και σ’ αυτές (ολίγον τι).

-‘Όσο πατάει ο ελέφαντας’, δηλαδή…

Ένας θόρυβος ακούστηκε καθώς ο δίσκος της σερβιτόρας απογειωνόταν απ' το χέρι της και προσγειωνόταν στο δάπεδο.

-Τελικά οι πατέρες παραμένουν επίκαιροι. Η ψυχολογία του ανθρώπου έμεινε στη βάση της ίδια, συνέχισε εκείνος.

-Τι είπαν πάλι οι "πατέρες"; τον ρώτησε επίτηδες εκείνη με στόμφο.

-Τα τρία βασικά πάθη: κενοδοξία, φιληδονία, φιλαργυρία. Τουτέστι δόξα, χρήμα κι ηδονή. Αυτά δε συνιστούν και σήμερα τις βασικές επιδιώξεις του ανθρώπου;

-Δε ξέρω, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που η καρδιά τους είναι ακόμη ζωντανή και μπορούν ν' αγαπούν.

-Πολλοί; Καλά, θα ‘μαστε στο παράδεισο τότε.

-Υπάρχουν κι αυτά που λες, σ' ένα κράμα. Η καλή κι η κακή πλευρά του ανθρώπου.

- Πάντως υπάρχουν σίγουρα εκείνοι που σκέφτονται αλλιώτικα, που δημιουργούν, που είναι έτοιμοι να προσφέρουν ανιδιοτελώς, που ονειρεύονται... Αυτό όμως καθόλου δε σημαίνει πως τα καταφέρνουν,( φεύ! –μακάρι να ‘ταν πάντα έτσι!). Η διαφορετικότητα τους τους προορίζει για μια δύσκολη ζωή. Συνήθως σκύβουν για να φτάσουν το ύψος των άλλων, αυτών που δεν μπορεί παρά να έχουν δίκιο αφού είναι τόσοι πολλοί. Κατατρώγονται απ' την επιθυμία να τους μοιάσουν μέχρι να καταλάβουν ότι είναι φτιαγμένοι από άλλο υλικό, προορισμένοι για έναν άλλο σκοπό. Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκουν τελικά ανάπαυση ψυχής μόνο ο ένας κοντά στον άλλο. Έτσι δημιουργούνται οι φιλίες κι οι μεγάλοι έρωτες. Φυσικά δε σημαίνει πως όλα συμβαίνουν σ' αυτούς ιδανικά, κάθε άλλο. Οι πειρασμοί είναι μεγάλοι, και λίγοι παραμένουν αλώβητοι...

-Στ' αλήθεια πιστεύεις ότι είσαι και συ από άλλη πάστα;

- Ναι, όχι βέβαια με την έννοια του ρατσισμού, το πιστεύω και για σένα αυτό. Μόνο που εσύ δεν το ‘χεις ακόμη καταλάβει. Μπαίνεις μέσα σε ρόλους που άλλοι σχεδίασαν για σένα και δυστυχώς πέρα απ' αυτό το ρόλο δεν υπάρχεις γι αυτούς. Ενώ για παράδειγμα για μένα δεν είσαι νοικοκυρά εργάτρια ή ό,τι άλλο θες. Είσαι μόνο η Τασία ή …σχεδόν μόνο (και της έκλεισε πονηρά το μάτι). Τέλος.

Μείναν για λίγο σιωπηλοί, χαμένοι ο καθένας στον κόσμο του. Ο Λουκάς σήκωσε το κεφάλι και χαμογέλασε.

-Κι αυτή η σιωπή δεν είναι σιωπή, είναι η άρρητη επικοινωνία δυο ψυχών, είπε.

-Αμάν ρε Λουκά, μου τη σπάει που σχολιάζεις τα πάντα, άσε και τίποτε να περάσει έτσι. Όσο γι αυτό που λες με τους ρόλους έχεις δίκιο. Καταπιέστηκα φοβερά στο παρελθόν, έβαζα πάντα πιο πίσω τις δικές μου ανάγκες. Δεν πάει πολύς καιρός που άρχισα να λέω 'θέλω', 'μου αρέσει'. Δυσκολεύομαι ακόμη με τον Πέτρο. Δυσκολεύομαι να βρω την ισορροπία ανάμεσα στις δικές του ανάγκες και στις δικές μου.

-Εσύ θα εκφράσεις τις δικές σου. Άσε εκείνον να πει τα δικά του. Ωχ, πολλά είπα…

Έξω νύχτωνε.

-Λουκάνικε πρέπει να περάσω να πάρω τα παιδιά απ' το φροντιστήριο. Απόλυσέ με!

-Θα φύγω και ‘γω. Το όμορφο σπιτάκι μου, όμορφο όσο ακόμη είναι μοναχικό δηλαδή (ψευδόταν βέβαια αύτολα), με περιμένει!

Πλήρωσαν και φύγαν μαζί, χαιρετώντας τους γνωστούς τους με φευγαλέα χαμόγελα , μάλλον εντελώς διαφορετικά πράγματα ο καθένας τους σκεπτόμενοι, όπως άλλωστε συμβαίνει και ‘στα καλύτερα σπίτια’.

Μαθηματικοί συλλογισμοί ανεπρόκοπων στιχοπλόκων (ή ''αλλεπάλληλα ραπίμσατα'', 357η συνέχεια)

Και να πάλι με την χρεία της γραφής, όχι πια σαν κραυγή απελπισίας αλλά σαν αρωγό στην προσπάθεια να κατανοήσεις την αλήθεια που σου δίδαξε για μια ακόμη φορά η ζωή, και όπως το συνηθίζει με τον σκληρότερο δυνατό τρόπο. Και να μη φεισθείς να υποβάλλεις σε αυτήν τη δοκιμασία ούτε μια πτυχή ακόμη και του ίδιου σου του εαυτού, ούτε μια πτυχή της οποιαδήποτε αυταπάτης είχες για τους άλλους και για τη σχέση σου μαζί τους, εναρμονισμένα αυτά όσο μπορείς με κάτι ανώτερο της ορθοκρισίας και της αυστηρά τυπικής δικαιοσύνης. Δεν είναι λίγες φορές που συνάντησα ανθρώπους που η πίκρα απ’ αυτές της αλήθειες που τους φανέρωσε η ζωή τους έκανε να αναδιπλωθούν δραματικά σε σχέση με τους άλλους φτάνοντας στον κυνισμό και στην απαξίωση, τις περισσότερες φορές με ένα τυπικό πια απ’ ότι έχω καταλάβει στην ψευδή συνείδηση χαρακτήρα αυτοδικαίωσης και έλλειμμα δικαιοσύνης, μην υποβάλλοντας την δική τους συμπεριφορά στην ίδια βάσανο που υποβάλλουν την συμπεριφορά των άλλων. Όσον με αφορά αγωνίζομαι να μη πέσω στην ίδια παγίδα. Είναι πικρό να διαπιστώνεις πόσο λίγη σημασία είχες για ανθρώπους που έφαγες μαζί τους ψωμί κι αλάτι ( ή που το νόμιζες έτσι) που τους άνοιξες και σου άνοιξαν την ψυχή τους και που όταν αυτό συνέβαινε είχε πραγματικά σε μεγάλο βαθμό γνησιότητα κι αξία. Πόσο εύκολα σε προσπερνούν όταν οι συγκυρίες της ζωής σας απομακρύνουν τον ένα από τον άλλο, πόσο εύκολα σε ξεχνούν…



Τι να πω, έρχονται στο νου μου πολλά και διάφορα που δείχνουν πόση απόσταση από την αλήθεια του βίου έχουν οι διάφορες ‘αλήθειες’, που δήθεν πρεσβεύουμε και δήθεν υπηρετούμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε αυτό και χωρίς να χουμε την έγνοια ή την αγωνία να το καταλάβουμε. Σίγουρα αναρωτιέμαι για την δική μου κρίση, πώς έχω πέσει τόσες πολλές φορές έξω. Και κάποια στιγμή όταν πηγαίνεις πέρα από την αφέλεια ή την βολική αυταπάτη βρίσκεσαι σε ένα καίριο σημείο όπου πρέπει να επαναπροσδιορίσεις την στάση σου σύμφωνα με την νέα γνώση που αποκόμισες για σένα και τους άλλους. Και βέβαια πάντα εκείνα που σε καίνε και σε πικραίνουνε έχουν να κάνουν με τις στενότερες σχέσεις σου (όπως και μ’ αυτά έχουν να κάνουν και οι ενοχές σου). Μου λένε συχνά ότι είμαι απαιτητικός σχεδόν με την ίδια ευκολία που μου λένε ότι έχω ήθος. Για μένα εξυπακούεται η απαίτηση της συμπόρευσης με την όποια αλήθεια, την κατά το δυνατόν βαθύτερη αλήθεια, της συνείδησής μου και το όποιο ήθος μου βρίσκεται στην αναγνώριση της έλλειψής του, στην συνειδητοποίηση της υπαρξιακής μου αποτυχίας και ανεπάρκειας απέναντι σ’ αυτά ακριβώς τα έσχατα κριτήρια της συνείδησης μου.



Καταλήγοντας να θυμηθώ πάλι εκείνη την φράση του ψαλμωδού: ‘πας άνθρωπος ψεύτης’(συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού του). Βέβαια δε ζητώ από τους άλλους να μου δώσουν πράγματα που δε θέλουν ή δε μπορούν, τι νόημα θα είχε μια τέτοια απαίτηση; Αλλά θέλω να γνωρίζω την αλήθεια, η γλυκιά αυταπάτη των ψεμάτων δεν μου είναι αρεστή. Και βάση αυτής να ορίσω τη δική μου στάση, τι θα δώσω και αν μου είναι αρκετό αυτό που θα πάρω ώστε να διατηρήσω μια σχέση σ’ ένα επίπεδο που θα έχει νόημα. Δεν εννοώ φυσικά ότι όλα αυτά γίνονται μέσα μου με άψογα μαθηματικά, (εννοείται), ακόμη κι αν έτσι φαίνεται εν τη ρύμη του λόγου!



Και συνεχίζοντας ακόμη πιο βαθιά, ξέρω πόσο ο ίδιος έχω γίνει ‘αντικείμενο’ ελέους από το Θεό, δέκτης αγάπης που γνωρίζω ότι δεν την αξίζω, γιατί ποτέ η αγάπη δεν κοιτάει την αξία. Έχω μάλιστα αρκετά συναισθανθεί την βαθιά αλήθεια του ευαγγελίου για την αδυναμία της ανθρώπινης κρίσης να είναι δίκαιη, παρότι πολλές φορές νομίζει πως είναι. Και την απαξία οποιασδήποτε κρίσης ακόμη και της πιο δίκαιης απέναντι στο γεγονός της αγάπης. Και μάλλον όλα αυτά τα οποία συλλογίζομαι ή γράφω σκοπό δεν έχουν να καταδικάσουν ανθρώπους και συμπεριφορές (‘ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλλέτω’) αλλά να με βοηθήσουν να προσδιορίσω τη στάση μου απέναντι στους άλλους, και να πάρω μια ενσυνείδητη όσο το δυνατόν θέση σ’ αυτά τα ζητήματα. Αλλά αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι μόνο ζήτημα λογικής επεξεργασίας έτσι από κει και πέρα φτάνω σε ένα όριο όπου η ψυχή και οι ζυμώσεις που γίνονται μέσα της ανεπαίσθητα στα σκοτεινά έχουν πια το τελικό λόγο. Και καταλήγω εντέλει στο γεγονός της υπαρξιακής μοναξιάς που μας χωρίζει όλους τον ένα από τον άλλο, και που δυσκολεύομαι τόσο συχνά να δεχθώ! Αλλά ας σταματήσω εδώ.











από τη συλλογή (; χαχα): "Σκέψεις και αποσπάσματα και άλλα Αποκυήματα Φαντασίας ενός (εως τώρα) Άγνωστου Ηλιθίου
Σημ. Αν και το συγκεκρμένο απόσπασμα μοιάζει σα μια ευφυής αναλαμπή, ο ίδιος όμως το απεκήρυξε χαρακτηρίζοντάς το 'διαόλου αποκύημα' και 'λογιστικά φληναφήματα υπερηφάνου ψυχής" απογοητεύοντας έτσι τους γιατρούς του περισσότερο κι απ' τους κριτικούς του (χμ, λέμε...)

Ηρωικό και Πένθιμο άσμα ενος Πρωην Ποιητή του Μεγαλοχωρίου Κολοπετινίτσας (αστόχως διεκδικηθέντα και από άλλα τινα γειτονικά χωρία)

Γράφω περιμένοντας να κοιμηθώ, να ναρκώσω το ταχύτερο τη σημερινή θλίψη, που γεννά τούτη η βάσανο των συνεχών ψαξιμάτων. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, μήπως απλά διαπιστώνουμε ότι δεν έχουμε το απαιτούμενο θάρρος για να αλλάξουμε τη ζωή μας; Όπως και να χει το αβίωτο είναι η πιο βασανιστική μνήμη. Και ποιός να σε βοηθήσει να σταθείς, ποιός άλλωστε στέκεται αντί να ρολλάρει φυγόκεντρα σε μια σβούρα καθημερινής παραφροσύνης. Τι κι αν φταίω; Τι αλλάζει με αυτήν την παραδοχή, πόση σημασία έχει; «Μόνος μου κατ’ εμαυτού εκφέρω την ψήφον...» κ.τ.λ. Κάτι λείπει, σίγουρα κάτι λείπει...

Κι αφού συνήθισα πια να καταφεύγω στις λέξεις, πράγμα που δε θεωρώ καθόλου κακό (το συστήνω), γιατί δε μου φταίνε οι λέξεις, αντίθετα μου προσφέρουν μια μικρή, αν και ίσως πικρή, παρηγοριά, ας συνεχίσω. Άλλωστε κι αυτά τα κολλυβογράμματα που μάθαμε στο σχολείο πρέπει κάπου να χρησιμέψουν, δεν μας σταθήκανε δα και πάρα πολλά χρήσιμα (και δικαιώνουμε πάραυτα και το αρχαίο ρητό: ‘Μάθε τέχνη κι άστηνα...’). Ακόμη πιο σπουδαίο είναι το γεγονός ότι αν καταφύγεις στους άλλους αυτό μπορεί να έχει διάφορες αρνητικές παρενέργειες, παράδειγμα να τους ανησυχήσεις (και μάλιστα τελείως άσκοπα) ή να τους χαροποιήσεις (ακόμη χειρότερα). Με την επιμελημένη μεταμφίεση του πόνου σε έργο τέχνης όμως κερδίζεις δύο πράγματα. Πρώτον ό,τι τελωσπάντων είναι αυτό που θες να πεις παίρνει αντικειμενική διάσταση με πολλαπλές αντηχήσεις (όσοι και οι αναγνώστες). Δεύτερον εκτονώνεσαι λίγο, προσωρινά, προσφέρεις κάπως και λίγη παρηγοριά σε όσους περισσότερο ή λιγότερο ομοιοπαθείς σε διαβάσουν. Αν τα πράγματα είχαν αλλιώς θα προσέθετα πολύ πιθανόν ότι αποφεύγεις και την κρεμάλα ή το περίστροφο (μάλλον την κρεμάλα γιατί το δεύτερο δεν είναι τόσο εύκολο- αστεία πράγματα, αλλά μπορεί να καθορίσουν την μοίρα ενός ανθρώπου). Αλλά τα πράγματα δεν έχουν αλλιώς, είμαι απόλυτα πεπεισμένος μέχρι τα έγκατά μου ότι είμαστε ανεπίστροφα καταδικασμένοι στην ύπαρξη. Και φυσικά όχι για κακό. Αλλά ο Αδάμ έφαγε το μήλο, ο Καίν έγινε φονιάς και ου το καθεξής, από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι σήμερα ο άνθρωπος μιαίνει την πλάση με λογής ανοσιουργήματα. Αν δεν στάθηκε αρκετή ούτε η θυσία του ίδιου του Θεού δε ξέρω, δε ξέρω... Κρατάω μια πισινή βέβαια, δε ξέρεις τι φέρνει η ζωή. Την απελπισία μου να λειάνω, καταντώντας τη μια έναρθρη κραυγή, προσπαθώ και τίποτε άλλο, δεν επιδιώκω φυσικά την ματαιότητα των επαίνων. Αυτό που δε ξέρω είναι αν θα ‘γραφα χωρίς τον ίσκιο ενός δυνητικού αναγνώστη, αλλά και πόση σημασία έχει; Αρκεί που περνά η ώρα, που από την ανάγκη να γράψω εύληπτα απασχολώ το μυαλό μου κάνοντας πλέον τον πόνο να ηχεί υπόκωφα. Για λίγο; Για λίγο. Στο εντωμεταξύ θα ενεργήσει και το χαπάκι, και όπως και να το κάνεις, να ένα πράγμα ακόμη της σύγχρονης επιστήμης που μερικές φορές μπορεί να σου φανεί χρήσιμο... Αλλά μέχρι τότε δεν φεύγω από τον υπολογιστή. Θα επινοώ καινούρια θέματα, καινούριες παραλλαγές, θα αναδεικνύω καινούριες διαστάσεις, κι όταν αρχίσει να δρα το χάπι και δε θα μου είναι τόσο εύκολο να σκέφτομαι ή να γράφω τις σκέψεις μου, πάλι θα γράψω, κάτι απλούστερο αυτή τη φορά, όπως: φεγγαράκι μου λαμπρό... (και τι να έχεις απογίνει...)

Τι ψυχή θα παραδώσουν;

΄Ηρθαν οι ιερείς τους και μας είπαν πως δεν είμαστε έλληνες αλλά μόνο ανθρώποι -λες και το ‘να εμπόδιζε το άλλο (οι απάνθρωποι)- και πως είναι απαράδεκτος δογματισμός να πιστεύουμε σε έναν αληθινό Θεό-υπάρχουν τόσοι, και δω έχουμε δημοκρατία, μας είπαν. ΄Ηρθαν οι λογιστές τους να καταγράψουν το χρέος μας, μας είπαν πως δεν ‘φταναν να δουλεύουν δέκα γενιές και πως μας συνέφερε να γίνουμε σκλάβοι. Αυτοί που ψηφίσαμε… ούτε κι αυτοί ήταν Έλληνες (αργά το καταλάβαμε Ελλάδα), δεν πίστευαν παρά μόνο στον Παρά και στο Μεγάλο Αδερφό που ‘γρήγορα θα ‘ρχόταν για να μας απαλλάξει (‘λέγαν) από τη κακό και τη μιζέρια’. Και τα παιδιά; Ε, τόσο καιρό πεινάνε και πεθαίνουν παιδιά, αν ήταν ως τώρα μακριά και δε μας κακοφαινόταν, ε, τώρα τι να κάνουμε….



Σωπαίναν οι γυναίκες, άλλες μάνες παλιάς κοπής μαυροφορούσες θυμίζοντας, και οι άντρες που ‘χαν μείνει θυμήθηκαν τον μεγάλο ποιητή που μιλούσε για τα σταυρουδάκια του ήλιου στα γυμνά στήθη των παλικαριών και κατείχαν πως όπου να ’ναι όλη τους η ζωή θα ξεσκέπαζε το σκοτεινό της μυστήριο και ‘τοίμαζαν με δέος τις καρδιές τους για να μη φερθούν σαν ακατάδεχτες του θανάτου...
Αλλά…δεν ήταν μόνο για τούτα έλληνες (ή ‘ανθρώποι’, σιγα τώρα μη μαλώσουμε για την τιμή), αλλά γιατί την κάθε μέρα την πέρναγαν γελώντας όπως πάντα, αν και ξέροντας…

Και παραξενεύονταν αλλόκοτα οι Άλλοι που δεν τρομάζαν, το λόγο μη καλά γνωρίζοντας. Μα κείνοι παραξενεύονταν μαζί τους, καθώς θυμόντουσαν καμιά φορά τα λόγια της μάνας τους: ‘Τούτοι οι ‘μαύροι’ τι ψυχή θα παραδώσουν;’

Γιώργος Π.Δρυμωνιάτης- Συμποίηση

…κι όταν μετά μόνος βολόδερνα πάλι στο χάος μου,
άκουγα τα πουλιά της Άνοιξης που ερχόντουσαν
και φώναζαν τιτιβι τη λέξη "αγάπη"
... στις κορυφές των κυπαρισσιών,
στον τρούλο της εκκλησίας,
στα χαρακώματα
κι ένοιωθα πως πιο πολύ μέσα μου μεγάλωνε
το κενό που σε περίμενε.
Εν απουσία σου αναμηνούσα αναμνήσεις χαράς
στο εντός μου.

Επαναθύμησες του ωραίου καιρού
προς χάριν της χαράς μου.....

….καθώς εισχώρησα τότε
στο πίσω των ματιών σου
το άπλετο φως.
ω, ναι....το είχα διαβάσει καθαρότατα
στον πίνακα των νομιζομένων.
Ναι, ναι...
εκείνο το πρόσκαιρο « Σ’αγαπώ»!
Τι μελωδία!!!
Τι αρμονία!!!
Τι αταξία χαράς!!!
Και το ύστερα !!
Ω, τι υπέροχο το υπεροπτικό ύστερα!!!
Κύμα ποθητού πάθους
Σύνταξη
αγαπημένων ματιών
Σύμπραξη
σωμάτων ελκομένων υπό έρωτος
Συνήχηση
δυο συντονισμένων καρδιών.
Κι αγαλλίαση
πνεύματος ως πέρα....πέρα....πέρα...
ως τ' άγνωστο πέρα....

Συμποίηση ερωτευμένων ψυχών.
Το μελωδέστερο των ποιημάτων του σύμπαντος.
Ημιτελές πάντα.
Το αναθυμήθηκα και μου έλειψε σήμερα πάλι…….

γ.π.κ-δρ.
Από τα ΕΡΩΤΑΡΩΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΔΑΚΡΥΩΝ

Maria Margariti

αφου εκαψε τη Ρωμη
πηρε το κλειδι της πολης
που χε γινει καρβουνο
και σκιτσαρε μια πυλη
τη νεα πυλη
... Δεν ηταν κακος
δεν ηταν τρελος
ηταν αναμορφωτης
Ο Νέρων δεν ηταν
ο αυτοκρατωρ των νερών
ουτε πυρομανης όπως ακουγεται
τουτα είναι φημες ανυποστατες
ηταν μεγαλος ζωγραφος
του αρεσε ο συμβολισμος
να καιει το στηθος,
να καιει την καρδια
τα χερια και την πολη
το καρβουνο ηταν απλως η πρωτη υλη.
Η πρωτη υλη
για τα σχέδια του
μητροκτόνου Νέρωνα.

Ορφέας Ομπράνοβιτς - Αριθμητικός χειμώνας

Γερνάω, Αγαπημένη μου – γκριζάρουνε τα όνειρα μου

Είδα τους πρωτομάστορες της γενιάς μου να θάβονται κάτω από τόνους συνθημάτων
Στους πύργους της Βαβέλ που σήκωσαν
για να φτάσουν τάχα το ανέφικτο
ήρθαν να κάμουν τώρα κατοχή
κοράκια κι εργολάβοι
Οι φίλοι μου όλοι λογικεύτηκαν,
συμμάζεψαν τα σκηνικά των οραμάτων
ξεβίδωσαν τ αστέρια τους
πακετάρισαν τους ουρανούς και διασκορπίστηκαν στα εξοχικά,
μιλώντας ο καθένας τους μιαν άλλη γλώσσα…

Παγώνω, Ερωμένη μου – πιάνουνε χιόνι οι λέξεις μου

Μαθαίνω πλέον να μετρώ.
Να επιχειρώ συμψηφισμούς.
Να συνυπολογίζω τους παράγοντες, τους παρονομαστές, τους διαιρέτες,
Να φτιάχνω αριθμητήρια με έρωτες, στερεογράμματα του Πόθου,
να συντάσσω αναφορές των αναμνήσεων – να βάνω στη σειρά τις συνιστώσες

Και αριθμό τον αριθμό, να αργοπεθαίνω…

τρομεροί καιροί

Καρατομημένη ανάγκη
πονάει ο καιρός
σα ρημάζει με υπομονή
τα σώματά μας η αγκύλη.
'Φίμωτρο στα σκυλιά'
ουρλιάζει ο χοϊκός
των δαιμόνων τα τέρατα συναντώντας.
Μα είναι οι ουρανοί
νομίζω εντεταλμένοι
να συνάξουν τον καρπό
και θέλουν σφυρήλατη την ψυχή μας
απ' του κακού το καλέμι.
Όρνια που σάπισαν
στον ίσκιο του κάτω κόσμου
λέκιασαν το ξημέρωμα
και η βουλή των ανθρώπων
ιδιωτεύει στα χώματα
ελπίζοντας να δώσει ο Θεός ανασαμό
στο στάχυ και στο πέλαγος.

Toxic - Britney Spears - string quartet version - Quartetto Archimia - Quartetto d'archi.