Η Ελλάδα

Η Ελλάδα που αντιστέκεται…η Ελλάδα που επιμένει…

χαμογελώντας ή κλαίγοντας, ολόιδια σαν  τη ζωή, στις πλατείες, στις οθόνες, στο μοναχικό απόμακρο δωμάτιο του στεναγμού, δίνοντας μαρτυρία για το φως της (μ’ άγνωστους πολλές φορές τρόπους, οδυνηρούς, που αν δε ξεσκεπάσει η ιστορία θα ξεσκεπάσει σίγουρα η μέλλουσα Κρίση-και δε το λέω με κακία).  Γιατί φθονήσαν το φως αυτό που ταξιδεύει την οικουμένη στα τόσα χρόνια στους τόσους αιώνες, και ταξιδεύει, και ταξιδεύει, γιατί δεν είναι δικό της, ποτέ της δεν ήταν, της εδωρήθη και το δώρησε κι η ίδια και το κοινώνησε σαν σε αδερφούς σε έκπληκτα μάτια, έκπληκτη.

Και στα δικά μου μάτια ορθώθη η γενναιότης, και ό,τι δε ξόφλησε ακόμη και δε θα ξοφλήσει, γιατί δεν έχουμε σκοπό όλοι εμείς να το αφήσουμε να ξοφλήσει ( κι  ας μη ξέρουμε πολλές φορές τι να κάνουμε). Και η κλήση ενός μέλλοντος, έστω και αν χρειαστεί να περάσει πάνω από σώματα και καρδιές αποφασισμένες, όπως τόσες και τόσες φορές πέρασε η ελπίδα, διατρέχοντας αιώνες μπλαβείς στην ιστορία, δίνοντας ακόμη μια ευκαιρία στον κόσμο,( τον λίγο, τον πολύ), να ξαναξεκινήσει, (όχι βέβαια με τα restart, των όπου γης ξεπουλημένων). Όπου δεν είναι σημαίες και λόγοι που οδηγούν και τα παλιά (πλάνα) οράματα μιας τέλειας ουτοπίας, αλλά χαμόγελα, χαμόγελα παιδικά και πράγματα απλά καθημερινά που κλαίει κανείς χωρίς να ονοματίσει μέσα βαθιά μες στην ψυχή του, και  είναι αυτός, ο καθείς, που μπορεί αυτό να το βεβαιώσει του λόγου το αληθές...

Φτηνές απομιμήσεις 6

Αργά και βασανιστικά γινόταν η συνειδητοποίηση στην ψυχή του για όσα συνέβαιναν, και για όσα από αυτά που συνέβησαν τον αφορούσαν. Με κόπο συγκρατούσε τη σκέψη ότι άνθρωποι που αρνήθηκαν μέχρι τώρα το ρόλο του πνευματικού ή μεταφυσικού στην ιστορία θα βρεθούν αντιμέτωποι με την πιο αρνητική του όψη. Ενώ δηλαδή δεν παραδεχόταν την αποκάλυψη του θείου θαύματος θα βρεθούν αντιμέτωποι με την δαιμονική αποκάλυψη. Αλλά και η θεολογία που γνώριζε ο ίδιος δεν τον είχε προετοιμάσει για τα συμβαίνοντα στον κόσμο σήμερα-τα ομολογουμένως απίστευτα!

Είχε ανακαλύψει ότι μπορούν να βγαίνουν αυτά τα ‘πράγματα’- Θεέ μου συγχώρεσέ με- από τα δοτά σώματά τους και να κινούνται ως πνεύματα στο χώρο. Τώρα κατάλαβε γατί του μιλούσε ο Κώστας όταν του ‘λεγε ότι μπορούν να διαπερνούν όλα τα υλικά, ακόμη και τους τοίχους, εκτός από τα οργανικά. Παρόλο που όλα μπορούσε πια να τα πιστέψει θεωρούσε ότι πρέπει να ‘ναι κανείς προσεκτικός αναφορικά με την ταυτότητά τους. Αν επρόκειτο για τα όντα για τα οποία μιλούσε ο Καστανέντα αν και μακρόβια (μερικών χιλιετηρίδων) δεν ήταν αθάνατα. Αν αυτό αληθεύει δε μπορεί να είναι τα ίδια με εκείνα που η εκκλησιαστική διδασκαλία ονομάζει δαίμονες. Το γεγονός πάντως ήταν ότι έτσι ή αλλιώς βρισκόταν σε δαιμονική κατάσταση (με την απόλυτη σημασία του όρου) και εργάζονταν για το κακό της ανθρωπότητας.

-Λένε πως το Δεκέμβριο του ‘12 θα ευθυγραμμισθούν οι πλανήτες του ηλιακού συστήματος και ότι θα αντιστραφούν οι πόλοι της γης. Κάτι τέτοιο γίνεται πολύ σπάνια και μάλλον συμπίπτει με την χρονολογία που οι Μάγια θεώρησαν ως το τέλος μιας μεγάλης χρονικής περιόδου στη γήινη ιστορία.

-Το κακό είναι Αλέξανδρε ότι ο Κώστας μου έλεγε ότι η αντιστροφή των πόλων έχει ήδη γίνει. Και επίσης μου μίλησε για μια αλλαγή στα μέτρα και στα σταθμά του χρόνου και της απόστασης. Δηλαδή μια σύντμηση του δευτερολέπτου. Στο εικοσιτετράωρο είναι περίπου δυο ώρες λιγότερες, δηλαδή η μέρα διαρκεί περίπου 22 ώρες. Είναι η χρονική περίοδος της περιστροφής του Άρη γύρω από τον εαυτό του. Και όπως σου είπα ήδη στον Άρη έχουν φτιάξεις πανομοιότυπες πόλεις με αυτές της γης. Αλλά μου λείπουν κομμάτια στο πάζλ αυτό φίλε μου…

-Εσένα σου λείπουν κομμάτια από το πάζλ εμένα μου λείπει οποιαδήποτε δυνατότητα να κατανοήσω τον τρόπο που συμβαίνουν αυτά που λες, αν υποθέσουμε ότι πραγματικά συμβαίνουν. Τόσοι επιστήμονες σωπαίνουν, είναι και αυτοί μέλη της παγκόσμιας συνομωσίας; Έχουν περικλείσει με θόλο τη γη, έχει γίνει αντιστροφή των πόλων, έχει αλλάξει το μήκος της ημέρας, και δεν το έχει πάρει είδηση κανείς ή κανείς δε μιλά, απίστευτο! Έχει λογικά χάσματα Γιάννη η θεωρία σου, πέρα από οτιδήποτε άλλο δηλαδή…

-Αυτό συμβαίνει γιατί δεν είναι ‘θεωρία’ μου, φίλε. Ξέρεις πολύ καλά πως αν θελήσω να πω μια φανταστική ιστορία με εσωτερική συνοχή και λογική ακολουθία είμαι σε θέση να το πράξω και μάλιστα πολύ καλά. Τα ίδια ερωτήματα έχω και γω με σένα και μόνο εικασίες μπορώ να κάνω για τις απαντήσεις. Αν για παράδειγμα οι επιστήμονες αγνοούν, αν εκβιάζονται, αν εξαγοράζονται, αν φιμώνονται και τα λοιπά. Κι αν σου τα λέω είναι μήπως και βάλω και γω κάποια τάξη στις σκέψεις μου. Αγνοούμε πάρα πολλά και από τον φυσικό κόσμο και από τον πνευματικό. Νομίζουμε ότι γνωρίζουμε την ‘πραγματικότητα’ και συνεπώς μπορούμε να αποφανθούμε για το δυνατό και το αδύνατο, το λογικό και το παράλογο. Δυστυχώς η τεχνολογία σήμερα έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα εξέλιξης που αν μας φανέρωναν μεμιάς όλες τις επιτεύξεις -που μεγάλο μέρος τους κρατιούνται μυστικές- θα είμαστε στην ίδια θέση με τις γιαγιάδες που μόλις βγήκε η τηλεόραση κοίταζαν από την πίσω μεριά να δουν που είναι κρυμμένα αυτά τα ανθρωπάκια που βλέπανε στην οθόνη. Αναφορικά με τα πνευματικά ζητήματα …ε, εκεί κι αν έχουμε ‘μαύρα μεσάνυχτα’! Αναφορικά με το πρώτο μπες από περιέργεια στα σάιτ που έχουν κάποια άρθρα για τα σύγχρονα τεχνολογικά επιτεύγματα. Εννοώ τα τεχνολογικά επιτεύγματα που ανακοινώνονται αλλά όπως σου έχω πει είναι εδώ και πολλά χρόνια ξεπερασμένα. Είναι εντελώς απίστευτα! Μόνο στα παραμύθια έχεις ακούσει για τέτοια πράγματα! Έχει γίνει ένα απίθανο πάντρεμα πνευματικού κακού –δαιμονικού στην κυριολεξία σήμερα- και τεχνολογικής δύναμης. Εφιάλτης, εφιάλτης…απίστευτων διαστάσεων!

-Είναι κατά τη γνώμη σου, όπως λένε πολλοί, οι Εβραίοι πίσω από αυτά που γίνονται, μασόνοι, σιωνιστές και δε συμμαζεύεται;

-Νομίζω πως έχουμε μια δεύτερη εκδοχή του Β! παγκοσμίου πολέμου. Κάποιοι λένε ότι επρόκειτο για τον πόλεμο δύο μασονικών στοών και αυτό που δεν κατάφεραν οι ναζί τότε να κάνουν με τον ανοιχτό πόλεμο προσπαθούν τώρα να το κάνουν έμμεσα. Φυσικά παρόλο που η Γερμανία φαίνεται να παίζει πάλι κεντρικό ρόλο στο σύγχρονο αυτό πόλεμο, όταν λέω ‘ναζί’ αναφέρομαι περισσότερο σε μια αντίληψη και όχι σε μια εθνότητα. Πρόκειται για ένα ιδιάζον ολοκληρωτισμό με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, μόνο που αν πρέπει να το συζητήσουμε αυτό θα πρέπει πραγματικά να έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας. Το μόνο που θα προσθέσω αυτή τη στιγμή είναι ότι έχω παρατηρήσει τους ‘αλλαγμένους’ να ρίχνουν στις κουβέντες τους το βάρος στους ‘εβραίους’. Μπορεί να μην είναι καθόλου έτσι όπως φαίνονται τα πράγματα όμως…

-Είναι τα ύστερα του κόσμου Γιάννη, για να τελειώνουμε, γιατί έχουν αρχίσει να με κουράζουν όλα αυτά; Άμα ξέρεις κι εσύ δηλαδή...

-Δε ξέρω φίλε μου. Για διάφορους λόγους δε ξέρω. Πολλά πράγματα φαίνονται πράγματα να αποτελούν ‘σημεία’ των εσχάτων, αλλά για να ‘μαι ειλικρινής δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Πρώτα απ’ όλα οι σύγχρονοι άγιοι μίλησαν για την πιθανότητα να ακολουθήσει μετά από αυτή τη δύσκολη και οδυνηρή για την ανθρωπότητα περίοδο που περνάμε τώρα μια περίοδος πνευματικής και κοινωνικής αναγέννησης , κάτι που αποτελούσε άλλωστε και περιεχόμενο των ευχών τους. Και έχω προσέξει ότι σε πολλές περιπτώσεις οι ‘αλλαγμένοι’ ρωτάνε και παρακολουθούν πολύ προσεχτικά τους πιστούς που αναφέρονται στα ‘σημεία’ εκείνα που υποτίθεται αποτελούν προδρομικά της ‘βασιλείας του αντίχριστου’ κάτι που άνετα μπορεί να υποβάλλει την σκέψη ότι ενδεχομένως θα ήταν δυνατό να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν αυτά τα ‘σημεία’ ώστε να μας πείσουν όλους ότι πρόκειται για κάτι τέτοιο. Φυσικά έχω υπόψη μου ότι σημεία που αναφέρονται στην αποκάλυψη όπως η οικολογική καταστροφή, ο αριθμός 666 στις ταυτότητες και η γενικότερη πνευματική έκπτωση σήμερα υφίστανται πραγματικά. Όμως οι προφητείες έχουν πάντα τον χαρακτήρα μιας πρόσκλησης σε μετάνοια, έτσι ώστε τα πάντα τελικά να εξαρτώνται από την απόκριση της ανθρώπινης αυτεξουσιότητας απέναντι στη θεία αγάπη και τις εκάστοτε περιστάσεις του βίου. Τα πάντα δηλαδή εξαρτώνται από την ανθρώπινη δράση (συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της προσευχής) ή αν προτιμάς της ανθρώπινης στάσης. Η μοιρολατρία είναι ολέθρια (εκτός από ψευδής) γιατί ακινητοποιεί τον άνθρωπο και του στερεί την πίστη στην αποτελεσματικότητα ή καμιά φορά και το νόημα των πράξεών του, παρόλο που τελικά είναι αυτές οι πράξεις που θα διαπλάσουν την μελλοντική ιστορία. Ολέθρια και ψευδής (αντιχριστιανική) θεωρώ και την στάση κάποιων που λένε, ‘δε βαριέσαι, τι σημασία έχουν όλα αυτά που γίνονται μπροστά στην αιωνιότητα’. Θα ‘λεγε κανείς αντίθετα ότι έχουν πραγματικά τεράστια σημασία ακόμη και με την πιο στενή θεολογική ερμηνεία, μόνο που όταν χρειάζεται Αλέξανδρε να επιχειρηματολογήσω για το προφανές αισθάνομαι κάπως ηλίθιος…

Φτηνές απομιμήσεις 5

-Δεν καταλαβαίνεις κορίτσι μου, δε χρειάζονται άλλα κίνητρα, τους αρκεί να κάνουν κακό, και μάλιστα με τον πιο άρρωστο τρόπο. Είναι σαν να ενσαρκώθηκαν οι δαίμονες... Αυτό που δεν αντέχω ρε Κατερίνα είναι ότι με χρησιμοποιούν... Σήμερα είδα την Ειρήνη: «με για το κούρεμα, και ανταύγειες βλέπω... προχωρημένη κατάσταση!». «Ποιές ανταύγειες ρε Ειρήνη, ποτέ δε βάφω τα μαλλιά μου, δεν έχω καν κουρευτεί, τι λες τώρα;». Γύρισε στον ‘δικό της’: «Έτσι δεν είναι ρε Μήτσο;». "Ναι"είπε κείνος «έτσι φαίνεται...».Το είχε ξαναπάθει αυτό στο πατρικό του κανά δυο φορές. Έμπαιναν μέσα το βράδυ, τον κούρευαν και έβαφαν και τα μαλλιά του.






-Για ποιό λόγο ρε Γιάννη; είπε κείνη προσπαθώντας σκληρά να συγκρατήσει το γέλιο της, δαγκώνοντας μέχρι αίματος το πάνω χείλι.
-Άντε πάλι, ο 'λόγος'! Σου εξήγησα, η πνευματική αρρώστια , το κακό, δεν χρειάζεται πάντα κάποιο λόγο, ευφραίνεται απ’ την καταστροφή του άλλου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ενδέχεται όμως να υπάρχει και κάποιος πρακτικός λόγος -πολλές φορές συμβαίνει αυτός ο συνδυασμός- μόνο που δεν τον ξέρω. Όταν σκούπιζα το δωμάτιό μου παλιότερα, έμπαιναν μέσα όταν έλλειπα και ξανασκόρπιζαν τα σκουπίδια που είχα πετάξει. Αν υποθέσουμε ότι μαγνητοσκοπούν με κρυφές κάμερες στιγμιότυπα από την καθημερινή μου ζωή, με μια κατάλληλη επιλογή, θα έδειχνα ότι σκουπίζω κι ‘ασκούπιστο είναι’. Είναι όπως αυτό που σου έλεγα. Όταν πήγαινα να περάσω απέναντι το δρόμο ενώ ένα αυτοκίνητο ερχόταν με αργή ταχύτητα και το είχα ελέγξει, εκείνη την ώρα επιτάχυνε και κορνάριζε, ώστε αν κάποιος τραβούσε με κάμερα από το σημείο της επιτάχυνσης και μετά θα έβγαζε όποιος το έβλεπε το συμπέρασμα ότι κάθε φορά που πάω να περάσω τον δρόμο κινδυνεύω να σκοτωθώ. Έγινε πολλές φορές αυτό μέχρι που κάποια φορά το είπα σε μια παρέα και από τότε σταμάτησε να συμβαίνει. Εκμεταλλεύονται φυσικά το γεγονός ότι είμαι γενικά απρόσεκτος και αφηρημένος, έτσι που για πολλά πράγματα δεν είμαι κι εγώ ακόμη τελείως σίγουρος. Πολλές φορές βρίσκω ρούχα ή αντικείμενα να λείπουν από το σπίτι, ακόμη και έγγραφα. Κάποιες φορές τα βρίσκω σε άλλη μεριά, κάποιες φορές δεν τα βρίσκω ποτέ. Επειδή μπορεί να συμβεί κι εγώ να κάνω κάποιο τέτοιο λάθος το εκμεταλλεύονται αυτό. Δυστυχώς δεν έχω ακόμη μπορέσω να γίνω αρκετά ταχτικός ούτε περισσότερο οργανωμένος, αν και έχω από τότε σημειώσει πρόοδο. Αλλά ρε Κατερίνα δεν είναι αυτά τα πιο σημαντικά στην όλη ιστορία και τσαντίζομαι που τους δίνω τόση σημασία. Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει...
-Λες και μένα να μην είναι τυχαίο που έρχονται στο μαγαζί πελάτες την ώρα ακριβώς που πάω τουαλέτα; είπε χαριεντιζόμενη εκείνη, κάνοντας μια προσπάθεια να ελαφρύνει την κουβέντα...
-Επειδή το έχω ξανακούσει αυτό, μάλλον δεν είναι! της απάντησε εκείνος σοβαρός...

Φτηνές απομιμήσεις 4

-Και διαβάζουν την σκέψη;
Ναι, σου φαίνεται όσο παράξενο μου φάνηκε και μένα όταν το πρωτάκουσα. Ο άνθρωπος να ξέρεις αποδέχεται όλα τα καινούρια δεδομένα. Και αν δεν υπήρχε σ’ όλα τούτα τραγικότητα τότε είμαι σίγουρος ότι άνετα θα μπορούσες να αναθεωρήσεις την εικόνα σου για τον κόσμο.
Ο Αλέξανδρος θυμήθηκε την αδερφή του που έλεγε για τον φίλο της: ‘Με καταλαβαίνει τόσο καλά! Πολλές φορές μάλιστα σκεφτόμαστε το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή! Λέει αυτό που χω και ’γω σκοπό να πω, απίστευτο!’ Λες;... Σύννεφα σκίασαν την σκέψη του. Όχι ρε γαμώτο, σιγά τώρα μη διάλεγαν τον Γιάννη για μια τέτοια αποκάλυψη...



Ο Γιάννης δυσκολευόταν πολύ να περιγράψει στην ολότητά τους κατά ένα εποπτικό τρόπο τα γεγονότα (όσα τουλάχιστον γνώριζε).
-Αν υποθέσουμε ότι είναι έτσι αυτά, σε ξαναρωτώ, τι θα μπορούσε να γίνει, ώστε να πάρουν αυτά τα γεγονότα μια πιο ευτυχή τροπή, πιο ευτυχή για τους ανθρώπους εννοείται;
Επειδή υποθέτω ότι ρωτάς για την πρακτική αντιμετώπιση του ζητήματος, προσωπικά νομίζω ότι πρέπει να μας καθοδηγήσει η ιδιομορφία του συμβάντος. Η μη ανθρώπινη ιδιοσυστασία των όντων αυτών μας επιτρέπει να σκεφθούμε μια μαζική άμυνα των ανθρώπων με ασυνήθιστα ‘όπλα’ που δε θα βλάψουν τους ίδιους ή θα έχουν μικρή επίπτωση. Πιθανόν εκπομπές υπερήχων στην κατάλληλη συχνότητα και με την πιο μεγάλη ένταση και ισχύ, αυτό πιθανόν θα τους εξουδετέρωνε. Στην ανάγκη ελεγχόμενη διαρροή πυρηνικής ενέργειας σε όλο τον πλανήτη μέχρι εκείνο το σημείο όπου η αραιή δομή των ιστών αυτών των πλασμάτων δε θα την άντεχε και θα σήμαινε τον ομαδικό αφανισμό τους, δε ξέρω όμως, όσα μπορώ να σκεφθώ σου λέω...


- Εσύ είπες ότι μπορείς και τα διακρίνεις τις περισσότερες φορές, αλλά μετά από παρατήρησή τους που κράτησε πολύ καιρό, με μας τους υπόλοιπους όμως τι γίνεται; Μου φαίνεται ότι αυτό είναι το πιο δύσκολο κομάτι αυτής της ιστορίας. Άλλωστε μια εξαντικειμενίκευση της αντίληψή σου με τρόπο αισθητό για τον οποιονδήποτε θα σήμανε παράλληλα και την απόδειξη των όσων ισχυρίζεσαι.
-Φίλε μου δε θα ήταν καθόλου δύσκολο για τους επιστήμονες να φτιάξουν μια συσκευή αναγνώρισης, και μάλιστα με ποικίλους τρόπους. Μπορώ να σκεφθώ ένα πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας ή ήχου που θα εντοπίζει εκείνες τις ειδοποιές διαφορές στην ιδιοσυστασία τους που θα εμφανιζόταν με κάποιο αισθητό τρόπο στη φωτογραφία τους ή στα χαρακτηριστικά της φωνής τους (παρόλου που είναι εξαιρετικοί μίμοι). Ακόμη και η αναλογία βάρους με όγκου θα μπορούσε να είναι ένα κριτήριο. Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Η αλήθεια βέβαια Αλέξανδρε είναι ότι δεν έχω συνολική εικόνα για τα όσα γίνονται σήμερα στον κόσμο. Λέω αυτά που γνωρίζω.


Ήθελε να προσθέσει κάτι ακόμη, αλλά ποιό το νόημα; Ήξερε ότι στην βάση των γεγονότων κείτονται πάντα πνευματικά θεμέλια που λειτουργούν ως αιτίες τους. Υπό αυτή την έννοια η μετάνοια αποχτούσε την πρώτιστη σημασία. Και να, τώρα ερχόταν αντιμέτωπος με το δικό του άλυτο πρόβλημα, και τι να πει...

Αφωνία

Αφωνία, συνοδός αφασίας. Τουτέστιν ούτε ως κραυγή χειμαζομένων η ποίησή μας. Ούτε ως προστασία η αφασία μας. Εμείς του ‘όλα ή τίποτα’ κινδυνεύουμε να τα χάσουμε όλα, ολωσδιόλου. Επικαλούμαι τις αρχαίες πεποιθήσεις μου που ακόμη συνομολογώ, αλλά δε με βοηθούν. Επικαλούμαι τον ληστή στο σταυρό, των εκ δεξιών, αλλά αισθάνομαι ως ο εξ αριστερών. Επικαλούμαι την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, την πόρνη, καμία τύχη. Επικαλούμαι τον Δαυίδ, καμιά συντριβή. Επικαλούμαι τον άνθρωπο, έχω πάψει από καιρό να είμαι. Δεν τολμώ να επικαλεστώ το Θεό, γιατί ως τι, ως ποιος αλήθεια θα το κάνω; Και πώς να επικαλεστώ οτιδήποτε, πιο πολύ από ποτέ ο κανένας;

Δε θάρθει μι' άσπρη μέρα;

Δε θάρθει μι' άσπρη μέρα
τα περισσότερα να πούμε;
Το μεγάλο ποτάμι να διαβούμε;

... Δε θάρθει μιαν άσπρη χελιδόνα;
Οι κλειδώσεις μου γυρίσανε στα μέσα΄
αίμα και δάκρυ στης θάλασσας τ' αλάτι.
Δε θάρθει ο γυρισμός;

Αίμα και δάκρυ στάζει μια γκρίζα μέρα
σταγόνα η κάθε μέρα γεμίζει το τσουκάλι
άμα γεμίσει σπάζει μιαν κρύαν ώρα.

Εσχόλασε η τέχνη μου φίλε και αδερφέ μου
τώρα σε άπλετο κενό βαδίζω φοβισμένος.
Αν βρω αν δω αν ζήσω και πεθάνω
έχει καλώς, αλλιώς νερό που χύθηκε
αδίκως.

Η γραφή και οι ...καιροί

Όταν η γραφή αδυνατεί να συμπαρασταθεί, μια πόρνη που σου παίρνει ό,τι καλύτερο έχεις μετατρέποντάς το σ' ένα ανίατο ρίγος.

Κι ομως εγώ ο βασιλιάς -ένας χοιροβοσκός (όπως έχω ξαναπεί) πια- κατήντησα ένα απ' τα σημάδια του καιρού μου...

Κι όμως ο καιρός μου κατάλληλος είναι, όπως πάντα όλοι οι καιροί, για το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων.

ΦΤΗΝΕΣ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ 3

-...Είναι μάλιστα χαρακτηριστικές οι αντιφάσεις στις θέσεις κάποιων από αυτών (ιδεολογικές και πολιτικές) πριν και μετά την αλλαγή αυτή. Ξέρω πως θα υπήρχαν κάποιοι που θα ήταν πρόθυμοι να δεχτούν μια συνομωσία που θα είχε σκοπό να αντικαταστήσει με σωσίες πολιτικά πρόσωπα ώστε να θέσει υπό την εξουσία κάποιων ολόκληρα κράτη, αρκεί να έμενε κάνεις σ’ αυτό, σε επιλεκτικές ενδεχομένως αντικαταστάσεις ηγετικών προσώπων. Δε φταίω εγώ Αλέξανδρε που δε μπορώ να τους κάνω το χατίρι, δυστυχώς η πραγματικότητα δε μας ρωτά για το τι θα της επιτρέπαμε να συμπεριλάβει στους κόλπους της ως γεγονός!
-Ρε Γιάννη, έχεις σκεφτεί πόσο τρελό φαντάζει αυτό που λες; Αισθάνεται κανείς την ανάγκη να γελάσει όσο καλή διάθεση και να χει απέναντί σου!
-Κοίτα, για άλλους λόγους και με διαφορετικούς τρόπους χλευάστηκαν πάρα πολλές αλήθειες και πάρα πολλοί άνθρωποι στην ιστορία. Για να μη πάω πολύ μακριά, και η δική μας πίστη στην ενσάρκωση του Θεού έχει γίνει αντικείμενο χλεύης, και για αυτούς τους λόγους, παρεμπιπτόντως. Άσε που στα πλαίσια του σύγχρονου κοντόφθαλμου ορθολογισμού και επιστημονισμού αμφισβητούνται πράγματα πολύ μικρότερα απ‘ αυτό, αμφισβητείται εν συντόμω η ύπαρξη οποιουδήποτε πράγματος δεν υποπίπτει στις αισθήσεις μας ή στις μετρήσεις των επιστημονικών μας οργάνων, καθώς και οτιδήποτε δεν είναι δυνατόν να εξηγήσουμε μέσα στα στενά συμβατικά πλαίσια των γνώσεών μας. Και είναι τέτοια η στενομυαλιά ακόμη και των έξυπνων ανθρώπων που δεν αντιλαμβάνονται ούτε καν τα εύλογα επιχειρήματα εναντίον αυτής της αντίληψης. Αχ ρε Αλέξανδρε, τι μου λες τώρα...

Ήταν ένα απόσπασμα από την κουβέντα που είχε κάνει με τον φίλο του τις προάλλες καθώς άρχισαν να συζητούν τα αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας των κυβερνήσεων να την αντιμετωπίσουν. Ο Γιάννης υποστήριξε ότι δεν παίρνονταν τυχαία αντίθετα μέτρα από αυτά που πρότειναν διάσημοι οικονομολόγοι και από αυτά επίσης που και η κοινή λογική υπαγόρευε. Ότι πολλοί ηγέτες και μέλη των κυβερνήσεών τους είχαν αντικατασταθεί από σωσίες. Του κατονόμασε μάλιστα κάποιους... εις μάτην... για να μετατραπεί στο τέλος η κουβέντα σε φιλοσοφική επιχειρηματολογία...
«Ξέρεις φίλε, τα πάντα παίζονται σε δυο ταυτόχρονα επίπεδα. Και καταλαβαίνω πολύ καλά πού βασικά μειονεκτώ. Δεν διαμαρτύρομαι για το βαρύ πεπρωμένο, δεν το ‘κανε αυτό ούτε ό ‘άθεος’ Νίτσε, άλλωστε πρόκειται για εποχή ωδινών έτσι ή αλλιώς, αλλά τα βάζω με τον εαυτό μου. Νικά μόνο όποιος μάχεται έως θανάτου, όποιος βαδίζει αγκαλιά με τον αναπόφευκτο θάνατό του ...(‘προς ζωήν αιώνιον’...)» -απόσπασμα ημερολογίου του που βρέθηκε βέβαια ‘κατόπιν εορτής’...


-Ρε Γιάννη, δε μπορούσες να τα πεις λίγα λίγα, να κόψεις κάτι; Τι τα θελες αυτά για τους ‘βρικόλακες’ και δε συμμαζεύεται; Ας έλεγες μόνο για τους σωσίες, τότε ίσως κάποιος να τα λάβαινε σοβαρότερα υπόψη αυτά που λες, τώρα και μόνο για να μη τρελαθεί ο άλλος θα γελάσει... Βέβαια ως πεζογραφία, δε λέω... καλά κάνεις από αυτήν την άποψη...


-Θυμήθηκα κι άλλα γι ‘αυτούς’ που όντως επαληθεύονται από τις παρατηρήσεις μου. Δεν έχουν νευρικό σύστημα και δε νιώθουν πόνο, οι ιστοί τους έχουν μικρότερο ειδικό βάρος από των αντίστοιχων ανθρώπινων και μπορούν να αναγεννιούνται. Περιέχουν ηλεκτρονικά και μηχανικά μέρη στο σώμα τους...


- Στοπ εδώ, είναι βρικόλακες, είναι βιονικοί, ίσως κι αθάνατοι;
- Ξέρεις τον Καστανέντα έτσι δεν είναι;
- Έχω διαβάσει μερικά βιβλία του...
- Με τα ‘πνευματικά μου’ ας πούμε μάτια τα βλέπω όπως ο Δον Χουάν περιγράφει τους ‘συμμάχους’. Έχουν την ανθρώπινη μορφή χωρίς όμως την χαρακτηριστική ανθρώπινη αύρα. Να σου θυμήσοωότι οι ‘σύμμαχοι’ όπως τους περιγράφει ο Καστανέντα με το στόμα του δασκάλου του είναι άυλα (‘ανόργανα’ , χωρίς οργανισμό δηλαδή) όντα, που μπορούν και ‘σωματώνονται’ για λόγους όμως που δεν εξηγεί (ούτε κιαι φυσικά τον τρόπο). Το μόνο που λέει προς το τέλος της συγγραφής του είναι ότι οι ‘παλιοί μάγοι’ είχαν την αυταπάτη όπως αποδείχτηκε ότι θα μπορούσαν να ελέγξουν του ‘συμμάχους’ και να τους χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς τους.


-Αυτά είναι ήδη από μόνα τους ακατανόητα όμως! Και συ προσθέτεις τα δικά σου!
- Σκέψου φίλε μου πως αντιμετωπίζαμε πριν αρκετά χρόνια αυτά που έλεγαν κάποιες χριστιανικές ομάδες, ότι δήθεν ετοιμάζεται ένα παγκόσμιο κράτος όπου όλες οι συναλλαγές των πολιτών θα γίνονται μέσω ενός τσιπ που θα βρίσκεται στο σώμα του πολίτη και που στην ουσία θα επρόκειτο για μια οικουμενική ολοκληρωτική κυβέρνηση (τη συνέδεαν μάλιστα με τα όσα λέει η αποκάλυψη περί ‘αντιχρίστου’ και του αριθμού ‘666‘). Τώρα άμα διαβάσεις άρθρα ξένων δημοσιογράφων, (αν όχι το εκκλησιαστικό κομμάτι, όλα τα άλλα) τα λένε πια κι αυτοί. Εφαρμόζεται σε μικροκλίμακα άλλωστε αυτό το σύστημα. Βέβαια δεν μπορεί να είμαστε απολύτως σίγουροι μ’ αυτά. Όπως ξέρεις, στην πίστη μας οι προφητείες έχουν ένα μεγάλο εύρος, όπου είναι δυνατόν να επαληθευθούν σε ένα μικρό ή μεγάλο βαθμό ή ακόμη και να ακυρωθούν ανάλογα με την απόκριση της ανθρώπινης ελευθερίας μες στην προκείμενη ιστορική συγκυρία. Και ξέρεις ότι αυτό είναι ακριβώς που με ‘τρώει‘, επειδή πιστεύω ότι ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι για να αποτρέψουμε αυτά τα εφιαλτικά συμβάντα, τουλάχιστον την ολοκλήρωσή τους σε μια κορύφωση ψεύδους και εξωτερικών δεινών για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Τέλειωσε ξεψυχισμένος. Μέσα στην δίνη του μυαλού του στριφογύριζαν πάρα πολλά πράγματα, που από καιρό ήξερε αλλά δεν ήθελε να θυμάται.


Κι ένα μόνο ευχόταν: Να μη δειλιάσει! Ήταν ένα μεγάλο στοίχημα, χρέος απέναντι στον εαυτό του, απέναντι στους συνανθρώπους του, απέναντι στα αγαπημένα του πρόσωπα που έγιναν βορά αυτού του εφιάλτη, αθέατοι πάντα (αθέατοι, πεσόντες όμως υπέρ βωμών...). Κι άλλωστε το ‘ξερε, πως η εποχή του πιο καλά αναδείκνυε μια παλιά αλήθεια, ότι οφείλει κανείς να ζει πάντα ενώπιον του θανάτου του, και να ‘ναι μάλιστα έτοιμος να πεθάνει για κείνα ακριβώς που τον εμπνέουν και να ζει... (‘όμορφη ζωή, μικρή μεγάλη, όμορφη όταν είσαι αληθινή’ μουρμούριζε συχνά στον εαυτό του...).














-Ρε Άρη, θέλω να σου πω μια αμαρτία μου...


-Σήμερα είναι μια από τις μέρες που εξομολογώ, λέγε!


-Γι αυτά τα... ‘τέρατα’. Κάποτε έτυχε να ξυπνήσω κάποιον από δαύτους (αν και δεν κοιμούνται ακριβώς αλλά ...κάτι αντίστοιχο), μου φάνηκε τελείως αθώος. Θυμήθηκα τότε στο στρατό όταν ήμουν βράδυ θαλαμοφύλακας και έβλεπα τους κοιμισμένους συστρατιώτες μου κι έμοιαζαν λες κι ήταν άγγελοι, αθώοι σαν τα παιδιά. Κι έχω διαβάσει ότι πραγματικά στην κατάσταση αυτή, όπου ο ανθρώπινος εγκέφαλος εκπέμπει κύματα άλφα, δεν είναι κανείς σε θέση να κάνει κακό, μοιάζει με ζώο ή αν προτιμάς με πρωτόπλαστο.


- Αν αφήσουμε τα 'θεολογικά ', πού θες να καταλήξεις;


- Θέλω να καταλήξω στο ότι ο Θεός εποίησε τα πάντα ‘λίαν καλά’. Η φύση όλων των δημιουργημάτων είναι αγαθή, ακόμη και των δαιμόνων, όπως ακριβώς γράφεται. (Όπως βλέπεις δε γίνεται να αφήσουμε τα ‘θεολογικά’, αλλά μετάφρασέ τα εσύ σε όποια ‘γλώσσα’ θες). Κι ακόμη πιο πέρα σε ένα βασικό λάθος που κάνω. Στο ότι ‘τους’ κρίνω και πολλές φορές ‘τους’ μισώ, δεν έχει όμως κανένα νόημα (μη μου πεις ότι είναι ‘ανθρώπινο’ και συ, αν κι έτσι είναι). Η χριστιανική πίστη αντιμετωπίζει την κακία ως ασθένεια κι αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι αφόρητη δυστυχία. Η δε κρίση (η ανθρώπινη κρίση) είναι πάντα αστήρικτη, ευτελή. Αλλά ρε φίλε, εδώ χρειάζεται πραγματικά μεγάλη καρδιά... που δεν την έχω... Σου είπα την αμαρτία μου!


-Αν και έχω πολλή όρεξη για πλάκα, οφείλω να σου θυμίσω τη Νιτσεϊκή ρήση: Όταν για πολλή ώρα κοιτάς μια άβυσσο, η άβυσσος αρχίζει και κοιτάει μέσα σου... Τουτέστιν, πρόσεξε μήπως από την πολλή ενασχόληση τους μοιάσεις φίλε μου! Άντε τώρα περιμένουν κι άλλοι στην ουρά για ...‘άφεση’ και πρέπει να τελειώσω πριν το μεσημέρι, για να πάω να φάω!


- Εμ δε γίνεται να φύγεις Άρη, τώρα που σε βρήκα. Ακόμη κι αν κινδυνεύεις να πεθάνεις απ’ την πείνα, θα συνεχίσεις την εξομολόγηση, που ξέρω ‘γω αν θα ζω αύριο;


- Εσύ είσαι ‘παλιόσκυλο’, δε παθαίνεις τίποτε , αλλά άντε λέγε!


-Φίλε το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι με χρησιμοποίησαν σ’ αυτή την ιστορία. Επειδή έχω όπως φαίνεται ένα αρκετό καλό αισθητήριο για πράγματα κι ανθρώπους, χρησιμοποίησαν τις αξιολογήσεις μου για να δι-ώξουν και να αντικαταστήσουν όσους τραβούσαν το ενδιαφέρον και την προσοχή μου. Και το χειρότερο χρησιμοποίησαν όχι μόνο τις κρίσεις που εξέφραζα λεκτικά αλλά και κείνες που αντιλαμβάνονταν από εξωλεκτικά σημάδια σε μένα. Και το ακόμη χειρότερο είναι ότι από ένα σημείο και πέρα το ξέρω ότι γίνεται αυτό φίλε Άρη... Αυτό είναι η βαρύτερη αμαρτία μου φίλε.


-Ας πούμε ρε Γιάννη ότι είναι όπως τα λες. Εσύ τι θα ‘πρεπε να κάνεις;
-Δε ξέρω φίλε, ή αν θες, ξέρω έναν τρόπο που μάλλον όμως ξεπερνά κατά πολύ τις αντοχές μου. Να ζήσω μόνος μου, σαν ερημίτης ή με κάποιον τέτοιο τρόπο τελοσπάντων. Δε σου λέω να πεθάνω...


Ο Άρης έπεσε σε συλλογή. Δεν πίστευε ότι συνέβαιναν όλα τούτα, αλλά γνώριζε (βαθύς γνώστης της ψυχής όπως ήταν), ότι σημασία έχει η στάση του υποκειμένου απέναντι σε ό,τι αυτό συλλαμβάνει ως ‘πραγματικότητα’. Ήξερε επίσης ότι αυτή η έννοια δεν αναφερόταν έτσι ή αλλιώς σε κανένα τεκμηριωμένο εξωτερικό σύμπαν, ότι εν πολλοίς επρόκειτο για την ερμηνεία ενός σύμπαντος που αντικειμενικοποιείται στη συλλογική συνείδηση βάση μόνο μιας ανεπαίσθητης σιωπηρής συμφωνίας μεταξύ των υποκειμένων. Και δεν υποτιμούσε την πνευματική σημασία του γεγονότος, ‘άθεος’ ων, αλλά καθόλου τυχαία αποδέκτης της καρδιακής συντριβής μιας ψυχής και μοναδικός θεατής του ξεγυμνώματος των μυχίων της. Αναστέναξε, αναστέναξε, νιώθοντας ως τα βάθη του την απελπισία του άλλου, αναστέναξε και δεν ήξερε τι να πει...


Ο Γιάννης δε μπορούσε πλέον άλλο, αν και ήθελε να συνεχίσει, να πει σε κάποιον ό,τι συνιστά το βασανιστήριό του να ‘εξαγορεύσει’ με όλη τη σημασία της λέξης τα αμαρτήματά του. Σε κάποιον που θα μπορούσε να καταλάβει όμως. Έκανε μια τελευταία προσπάθεια...


-Αρη δε θέλω να μου πεις τίποτε, μόνο άκου: Έστειλα στην κόλαση τόσους ανθρώπους, αλλά πως γίνεται ν’ αφανίσει κανείς τον εαυτό του για οποιαδήποτε αιτία; Το πρόβλημα Άρη είναι ο φόβος, η δειλία, δε γίνεται να κάνει κανεις τίποτα αν δεν ορθώσει το ανάστημά του αναλαμβάνοντας το οποιοδήποτε τίμημα, ακόμη και το έσχατο. Είναι φριχτή η ελευθερία, καμιά φορά σκανδαλίζομαι κι εγώ βλέποντας τα δεινά της ανθρωπότητας και μπαίνω στον πειρασμό της θεομαχίας... Να συνεχίσω;


- Εσύ αποφασίζεις, εγώ το μεσημέρι θα πάω να φάω.


-Εμ εγώ τι θα κάνω; Εγώ ο ευαίσθητος, με το ήθος και την καλοσύνη...


-Σταμάτα Γιάννη, εδώ κάνεις λάθος!


-Τελοσπάντων, το θεωρητικό του πράγματος το αφήνουμε για άλλη ώρα. Μια ακόμη αμαρτία φίλε μου θα προσθέσω για την οποία ντρέπομαι πολύ. Σου χω μιλήσει παλιότερα για τις αντιφάσεις μου στα ερωτικά ζητήματα. Μετά δηλαδή τη Νίκη, δεν τόλμησα να ξανακάνω κάτι σοβαρό και να δεσμευτώ πάλι. Η κόλαση που ακολούθησε τον παράδεισο που έζησα ήταν ικανός παράγοντας για να με αποτρέψει από μια καινούρια απόπειρα, αλλά από την άλλη δεν μου ήταν καθόλου εύκολο να πάω στο ‘έτσι’ με κάποια. Δεν είμαι τελείως σίγουρος για τους λόγους. Άρχισα πολλές φορές το ‘ψηστήρι’ και πάνω στο έτοιμο τα παρατούσα. Και η σεξουαλική ορμή πήρε τότε άλλους δρόμους, διαστροφικούς. Είδες που λέω ‘η σεξουαλική ορμή’, δε λέω ‘εγώ’. Επικαλούμαι την αιτιοκρατική σύνδεση των γεγονότων για να δικαιολογηθώ. Δε θα σου πω ακριβώς τι ήταν αυτό που έκανα, αλλά πίστεψέ με ότι ήταν πολύ εξευτελιστικό, και ακόμη χειρότερα παντελώς ηλίθιο, γιατί άμα ήθελα να πάω με κάποια ήταν πού εύκολο, μου δόθηκαν ένα σωρό ευκαιρίες, ήταν εντελώς ηλίθιο...


-Φίλε μου σ’ αγαπώ και θέλω να σου πω την αλήθεια. Τι θα ‘λεγες εσύ σε μένα αν βρισκόμασταν στην αντίθετη θέση και την εξαγόρευση την έκανα εγώ; Θα με καταδίκαζες λες;


- Η συνείδηση μας καταδικάζει Άρη, όχι ο άλλος, ούτε καν ο Θεός.


- Ναι αλλά ο Θεός σου συγχωρεί! Ή κάνω λάθος;


-Το ζητούμενο πάντα είναι η μετάνοια, η αλλαγή. Γέρασα και προκοπή δεν έκαμα. Πάμε ρε Άρη, σε ευχαριστώ πολύ φίλε μου...

ΦΤΗΝΕΣ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ 2

Κι είναι τούτη η ανάγκη για περαιτέρω διερεύνηση σχολιασμό επαναπροσδιορισμό που έκανε τον φίλο μας Γιάννη να επιμείνει στο ίδιο ζήτημα μέχρι να μπορέσει να καταλάβει τι γίνεται τι μπορεί να γίνει και τι μπορεί ο ίδιος να κάνει.

-Ξέχασα την προηγούμενη φορά να σου πω κάποια πράγματα. Έμεινα πολύ στα εξωτερικά αν και ούτε αυτά τα εξάντλησα. Ένιωσα πως επιτέθηκα πως ειρωνεύτηκα και γελοιοποίησα, πως ήμουν πολύ προκλητικός. Ασφαλώς τίποτε δεν πέτυχα. Εκτός βέβαια από το να εκτεθώ ανεπανόρθωτα και χωρίς να ξέρω κι αν άξιζε τον κόπο.

-Πήρες φίλε μου πάντως μια ανατροφοδότηση. Έγραψες κάτι που μας αφορά σαν λογοτεχνία. Κάτι που μπορεί να ειδωθεί σαν επιστημονική φαντασία ή έστω συμβολικά σαν σχέση με μια εσωτερική πραγματικότητα. Η αναφορά σου στην αλήθεια των γεγονότων ως υπαρκτά μόνο συγκαταβατικά μπορεί να αντιμετωπιστεί, σα ‘χαριτωμένη’ παράνοια (στην καλύτερη περίπτωση).

-Ωραία! Ωραία! Αυτό που σου είναι δύσκολο Αλέξανδρε να αντιληφθείς είναι η σημασία τους για τη ζωή μου. Είναι ένας διαρκής εφιάλτης. Γιατί βλέπω με διαύγεια μια τρομαχτική δοκιμασία που αφορά τους πάντες. Και όσον με αφορά, την αδυναμία μου όχι μόνο να συνεισφέρω σε μια λύση αλλά και να προφυλαχτώ απ’ αυτήν την όραση που με καθιστά αιχμάλωτο, ευάλωτο στο δαιμονική ενέργεια αυτών των πλασμάτων. Και υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός συμβάντων που μου είναι ακόμη ακατανόητα.
-Αν υποθέταμε ότι αυτά όλα συμβαίνουν τι θα γινόταν; Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς;
-Μακάρι να ‘ξερα...
Έσκυψε το κεφάλι. Έπεσε σε συλλογή. Τι στ’ αλήθεια θα μπορούσαν να κάνουν;

-Δολιοφθορούν. Μαζεύουν πληροφορίες για οτιδήποτε χρήσιμο ή ωφέλιμο στη ζωή των ανθρώπων και προσπαθούν να το εξοβελίσουν από το προσκήνιο είτε αφορά φαρμακευτικά σκευάσματα είτε είδη διατροφής, αξιόλογα βιβλία, καλές κινηματογραφικές ταινίες και ένα σωρό άλλα πράγματα. Προσπαθούν να μας εξασθενίσουν πνευματικά και σωματικά. Σκοπός τους είναι η φθορά γιατί κατά τ’ άλλα αποδεικνύονται εξαιρετικοί ομολογουμένως αρωγοί της επιβίωσής μας. Προφανώς δε μας θέλουν νεκρούς. Οι νεκροί έχουν για πάντα ξεφύγει από το γήινη ταλαιπωρία.

-Σου μυρίζει κρεμμύδι;
-Ναι.
-Είναι αμπούλες που ρίχνουν ‘αυτοί’ και καλύπτουν μ’ αυτό τον τρόπο την πραγματική οσμή της ουσίας που περιέχουν.
-Τι λες ρε Γιάννη! είπε έκπληκτος και ταραγμένος ο φίλος του.
Ήταν μετά να μην τον πιάσει απαισιοδοξία για το μέλλον; Οι άνθρωποι τρόμαζαν όταν βρισκόταν αντιμέτωποι με το πιο μηδαμινό κομμάτι αυτής της ιστορίας. Και πως θα μπορούσαν να αντέξουν το βάρος σύνολων των γεγονότων;
Τουλάχιστον άρχιζε να το συνειδητοποιεί. Ούτε αυτός και μάλλον και κανείς άλλος δε θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα. Δεν έμεινε παρά να προσεύχεται. Ήξερε ότι για το Θεό τα πάντα είναι δυνατά...

Ήταν παντού και το χειρότερο ήταν η αρνητική τους επήρεια πάνω του. Κατέφευγε πολύ συχνά στη μοναξιά του, μακριά απ’ όλους...
Ερχόταν βέβαια και οι καλές ώρες. Ανέπνεε. Χαιρόταν. Μια εντελώς παράλογη αισιοδοξία ερχόταν στην καθημερινότητα και εξοβέλιζε την φρίκη στο περιθώριο, καταδικάζοντάς τη σε μια προσωρινή μα ευλογημένη λησμονιά.
Και γιατί συνεχίζει να μιλά, να δημιουργεί μια ακόμη γραπτή συνέχεια σ’ αυτή την ιστορία;

-Καλά σοβαρολογείς πως μπορείς να τους σκοτώσεις μ’ ένα βελόνι στη φτέρνα; Λες και πρόκειται για αντίγραφα του ομηρικού Αχιλλέα!
Τι σημασία να έχουν όλες αυτές οι απίστευτες λεπτομέρειες; Και υπήρχαν τόσα σημεία εντελώς σκοτεινά στην εικόνα που είχε σχηματίσει στο μυαλό του για αυτά τα πράγματα. Επρόκειτο για ένα πόλεμο, πνευματικό, ψυχικό, υλικό. Ή αν θέλετε για μια δοκιμασία των ανθρώπων αβάσταχτη.

Δεν περίσσευε ο θρήνος. Και παρ’ όλες τις τύψεις όφειλε να ζήσει τη δική του ζωή μιας και αυτό μόνο ήταν στο δικό του χέρι.






‘Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι’ μια αγαπημένη ατάκα των σωσιών, που πολλοί από εμάς την ενστερνίζονταν σαν ένα είδος αστείου για να δηλώσουμε την έλλειψη οργάνωσής. Κι όμως επρόκειτο για το ακριβώς αντίθετο, μια ομολογία ζοφερής ειλικρίνειας από μέρους τους.

‘Είναι διασκορπισμένοι, δεν έχουν ακόμη οργανωθεί κεντρικά από φόβο μήπως τους καταλάβουν οι διάφορες υπηρεσίες, δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί το σχέδιό τους. Να τι εννοούν!’ του είχε πει ο Κώστας.

Τι γίνονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Πού τους είχαν πάει; Θυμόταν κάπως αμυδρά και συγκεχυμένα αυτό που του έλεγε, ότι δηλαδή είχε αναβιώσει το καθεστώς της δουλείας. Πολλά μα πάρα πολλά όμως έμειναν ανεξήγητα.

-Έχουν με την χρήση προηγμένης τεχνολογίας εμφυτεύσει μικροσκοπικά ηλεκτρόδια στα εγκεφαλικά σου κύτταρα. Βλέπουν ό,τι σκέφτεσαι και όποια εικόνα σχηματίζεις μέσα στο νου σου πάνω σε μια οθόνη υπολογιστή. Έχουν δημιιουργήσει κάποιο είδος εικονικής πραγματικότητας όπως στο γνωστό 'Ματριχ'
Σκατά! Είναι κάποια πράγματα που παρά το γερό του στομάχι δε μπορεί ακόμη να τα χωνέψει. Και πες ότι έτσι είναι, τι να ‘κανε;






-Στα μάτια σου έχουν τοποθετήσει μικροκάμερες. Βλέπουν ό,τι βλέπεις...


Δεν άντεξε! -Φοβάμαι ότι δε θα δουν ποτέ ό,τι βλέπω, γιατί αυτά δε βλέπονται με τα μάτια ...όχι τουλάχιστον με τα δικά τους τυφλά μάτια! Και δε πρόκειται να καταλάβουν ό,τι καταλαβαίνω, γιατί αυτά βρίσκονται πέρα από διεγέρσεις κυττάρων και είδωλα φαντασίας καλωδιωμένων εγκεφάλων!


Χαμογέλασε μέσα του, όσο τραγικά κι αν ήταν όλα τούτα, δε μπορούσε, να μη σκεφτεί την άλλη τους διάσταση, το ψέμα εκείνων που εξαντλούσαν την θεώρηση της ανθρώπινη ύπαρξης στο υλικό της μέγεθος. Και αυτό, ενώ γνώριζε από μελέτες του πολύ καλά το επίπεδο της τεχνολογικής γνώσης της εποχής που μπορούσε πραγματικά να ανιχνεύει τα λεπτότερα σημάδια στο υλικό υπόστρωμα...


















Και να, ξαναρχίζει πάλι τη γραφή, μήπως κάτι είναι δυνατόν, γιατί όλα είναι δυνατά. Απόδειξη; Η ιστορία! Ξαναγυρνά πάλι τα γεγονότα στο μυαλό του. Θα πρέπει να υπάρχει μια λύση... Ξέρει ότι είναι δυνατές πάρα πολλές αντιστροφές. Το παράδειγμα του β
! παγκοσμίου πολέμου, είναι μια ιστορία όπου το κακό ανακόπτεται ενώ έχει ήδη προχωρήσει αρκετά έστω και με μεγάλο κόστος. Πολλά, πολλά έχουν αλλάξει μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, και δεν είναι πάντα κατανοητοί οι λόγοι, ακόμη κι αν ξέρουμε ότι υπάρχει το αόρατο πνευματικό πεδίο όπου πρώτα διεξάγονται οι μάχες.


Κι ενώ όλα δείχνουν ότι αυτά που φαινόταν πριν λίγο καιρό θρησκευτικά παραληρήματα βαίνουν προς υλοποίηση, ότι ένα παγκόσμιο κράτος που κυβερνάται από σκοτεινές δυνάμεις πάει να δημιουργηθεί, ένας ασφυκτικός κλοιός γύρω από τις ζωές των ανθρώπων που έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται (και αυτά μόνο που φαίνονται είναι ήδη πολλά). Αυτό που φαίνεται πραγματικά εκπληκτικό είναι ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα. Και δεν εννοεί μόνο την πνευματική ελπίδα, γιατί έτσι ή αλλιώς αυτή υπάρχει πάντα. Έχει πολλές φορές την αίσθηση είναι θέμα δευτερολέπτων ν’ αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση υπέρ της ανθρωπότητας, θέμα δευτερολέπτων... γιατί είναι πράγματι ένα τσακ αυτό που χρειάζεται να γίνει ένα έναυσμα...


Σκέφτεται, αν και κατανοεί και τον ίδιο του τον εαυτό όπως και κάθε άλλο ανθρώπινο πλάσμα, για την ανάγκη που έχει για μια σπιθαμή γη, για μια ζωή όπως αυτός τη θέλει, ότι δεν μπορεί να κάνει πια τον χαζό. Δεν μπορεί να ακούσει αυτή τη φωνούλα πια που τον συμβουλεύει διαρκώς να κοιτάξει την πάρτη του, να ζήσει την δική του ζωή όσο καλύτερα είναι δυνατόν μέσα σ’ αυτό τον χαλασμό, ότι ‘ένας άνθρωπος είσαι ρε αδερφέ τι να κάνεις;’, όχι δεν αντέχει άλλο. Γνωρίζει καλά όλα τα επιχειρήματα και τους λόγους που θα πρέπει να κάνει κάτι τέτοιο, αλλά ...πως γίνεται αυτό ρε γαμώτο; Ξέρει πως είναι ένας μαλάκας και μακάρι να μην είχε μάθει όλα τούτα, μακάρι, μα πως να βουλώσει τώρα τ’ αυτιά στην συνείδησή του; Πως να ενδώσει σε τόσους φόβους; Μήπως τον πουν τρελό; -έτσι η αλλιώς τον λένε - και τι του χρειάζεται μια ορθοφροσύνη βαμμένη στο αίμα; Σφυρίζοντας δήθεν αδιάφορα πάνω απ’ όλα αυτά τα πτώματα. Θεέ μου! Πρέπει όμως ν’ αντέξει... γιατί... γιατί...