ένα ποίημα για τους απελπισμένους

Μικρές εκτινάξεις ευτυχίας σα σπέρμα από τους αγωγούς του σύμπαντος ή σα χάδι από το Θεό-και τι να πεις;
Μικρές υπενθυμίσεις- μετά από την συσσώρευση ακροτελεύτιου πόνου μοιάζει τελείως ανάρμοστο στο εξεγερμένο πνεύμα μια τοιαύτη χάρη…
Και μια κίνηση μεγαλοθυμίας ενάντια στο δίκαιο,( χα χα!), πράγμα τρομερό για τους αναμένοντες την θεία εκδίκαση των υποθέσεών τους…
Αλλά δε φταίω ‘γω που ανθίζουν κάθε χρονιά τα γιασεμιά πάνω στο βρώμικο αυτό πλανήτη, όπως τα χαμόγελα στις ψυχές των καταδίκων σα σκέφτονται τη χάρη που τους δόθηκε την τελευταία στιγμή- κι είναι ‘για πάντα’ ( παράξενο πράγμα να σου χαρίζεται η ζωή δια παντός).
Και συ που έπαψες πια να μ’ ενοχλείς τα βράδια- από τότε που σε είδα ζωντανή έφυγες από τα όνειρά μου, αφήνοντας εκείνο το τεράστιο κενό που είχα και πριν έρθεις…
Πως αναμιγνύονται μέσα μου όλες οι αισθήσεις, πως χαίρομαι και λυπάμαι με τον ίδιο σιωπηλό σπασμό- πως λατρεύω τούτη τη καινούρια μέρα (που μου χάρισες Θεέ μου!. Μαζί με τα τραγούδια είναι πάρα πολλά για μια ψυχή που σε ξέχασε…).
Ας είναι, ας είναι τούτο ένα ποίημα για τους απελπισμένους…

μνήμη βρυκόλακας

Σουλατσάρει το ψάρι στο βυθό
κι η ακριβή θωριά σου στ' όνειρο.
Είμαι γεμάτος τρύπες
χώνω τα δάχτυλά μου δε πονώ
βγάζω κάτι σα πύο- θα φταίει η πανσέληνος.
Είμαι άδειος κατρακυλάω στο χώμα
σα τσουβάλι σα περιπέτεια.
Είμαι κενός οδηγός τυφλών
ο μέγας τυφλοπόντικας
έχασα τα μάτια μου και το μυαλό μου.
Πισθάγκωνα δεμένος
ανταλάσσω χειραψίες
κι έχω ένα σουγιά στην παλάμη
που τρυπάει τα χέρια τους.
Μελοδραματικά υφίσταμαι το τέλος
πριν καν υπάρξω πριν κλάψω.
Χώθηκα στη γη για να τη συνηθίσω
πανάξιο πτώμα με τη χειρονομία της φυγής
κι ήρθες εσύ σαμποτερ του θανάτου μου
με μνημες που αγκυλώνουν και με κόβουν
με ξέθωρα μάτια ικετευτικά
με την άδικη προσμονή
με τα βάραθρα.
Θάρχεσαι να μου επιστρέψεις το εγκλημά μου-το δίχως άλλο.
Μα να ξέρεις: εμένα σκότωσα.
Κι ο πόνος ξέσκισε τα σώματα
πέρασε αντίπερα
άλαλα στόματα αφήνοντας πίσω
μια οπτασία που μεγαλώνει σε ηλικία με το χρόνο
γιατί εσύ είσαι πάντα ίδια
εκείνον τον καιρό
στο σταματημένο μυαλό μου
με τα άναρθρα επιφωνήματα
και την τόση πίστη.
Όλο τον σπαταλημένο καιρό μάτια μου
προσέχω πολύ στα όνειρά μου
να μη σ΄αγγίξω ακριβή μου
να μη χαλάσω τον ιστό σου
παγίδα μου.
Αν ένα εντομάκι είμαι
και μ'έχεις καταπιεί
εγώ το θέλησα.
Είμαι γεμάτος τρύπες
και σ' αγαπώ-
το ξέρω: άδικα.

Ο μαύρος ποιητής

 Όλες αυτές τις περιττές αναφλέξεις του ουρανού στο ηλιοβασίλεμα
το ασήμι που άδικα έχυσε στη θάλασσα το νύχτιο φεγγάρι-
-ποιός δεν πέθανε φτωχός;-
τα άστρα που ευθύνονται για τόσες μυστικές εξάψεις
τόσες κρυφές και θείες υποψίες
ολότελα θα σβήσω αποσιωπώντας τα απ’ την ποίησή μου.
Γιατί είμαι ο μαύρος ποιητής
κι έχω κακία μαύρη σωρεύσει.
Και θα χω ήχους από συρίγματα φιδιών
και μορφές Ηφαίστειες βυθισμένες στον ιδρώτα και στο μολύβι
αναταράξεις σεισμών κροταλισμούς πιθηκισμούς καμώματα γελοία
ευτελίζοντας θα καταξιωθώ
ο μαύρος μες ως την ψυχή
ο ρημαγμένος ποιητής.
Τα κάρβουνα θα υμνήσω τις στάχτες των οστών την τέφρα
το σκουλήκι το αφανές μες στον καρπό
και την φωτιά που καταπίνει και βιός και δάση.
Πυρπολημένος είμαι τρομερός ο μολυβένιος σταχτής στην όψη
και χειροτερεύω συνεχώς στην κολασμένη ζήση
εγώ ο μαύρος ρημαγμένος ποιητής.

Και καλό θα είναι: μακριά μου.
Η ομοιοπαθητική εδώ δεν λειτουργεί.
Στην κόλασή μου θα σας τραβώ ολημερίς
αν αφεθείτε στις γητειές μου.
Και σας λυπάμαι μαύρος είμαι δε θέλω άλλους όμοιούς μου.
Η σήψη μια τιμωρία τρομερή που εφεύραν άσπλαχνοι θεοί
δεν ήμουν πάντα έτσι.
Αλλά δοκίμασα κάθε πικρό φαρμάκι κάθε λαχτάρα μέθυσα ως το πρωί.
Λευκός λαμπρός σαν την αυγή μέχρι τον εωσφορικό λοιμό.
Και κατατάχτηκα να πλέω στο σκοτάδι
και μαύρα λόγια απ' την ψυχή μου να ηχούν
ακόμη κι αν με φτύνετε μείνετε μακριά μην μολυνθείτε.
Βάρος ασήκωτο πιότερο του θανάτου ή της κόλασης τα άλγη
να υμνώ το ανάστροφο στην πλάση
μαύρο σταχτί και μολυβί
ο ανάξιος ο πρώην ο ποιητής.

Nickos Harizanos Chamber Symphony University of Nis SO Milena Injac

Οι φαρμακευτικές δεν υπηρετούν την υγεία

Το τραγούδι της νύχτας - Φλέρυ Νταντωνάκη

Evanthia Reboutsika Carousel

John Surman - Portrait Of A Romantic!

The Bass Gang Double Bass Quartet