ΦΤΗΝΕΣ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ 3

-...Είναι μάλιστα χαρακτηριστικές οι αντιφάσεις στις θέσεις κάποιων από αυτών (ιδεολογικές και πολιτικές) πριν και μετά την αλλαγή αυτή. Ξέρω πως θα υπήρχαν κάποιοι που θα ήταν πρόθυμοι να δεχτούν μια συνομωσία που θα είχε σκοπό να αντικαταστήσει με σωσίες πολιτικά πρόσωπα ώστε να θέσει υπό την εξουσία κάποιων ολόκληρα κράτη, αρκεί να έμενε κάνεις σ’ αυτό, σε επιλεκτικές ενδεχομένως αντικαταστάσεις ηγετικών προσώπων. Δε φταίω εγώ Αλέξανδρε που δε μπορώ να τους κάνω το χατίρι, δυστυχώς η πραγματικότητα δε μας ρωτά για το τι θα της επιτρέπαμε να συμπεριλάβει στους κόλπους της ως γεγονός!
-Ρε Γιάννη, έχεις σκεφτεί πόσο τρελό φαντάζει αυτό που λες; Αισθάνεται κανείς την ανάγκη να γελάσει όσο καλή διάθεση και να χει απέναντί σου!
-Κοίτα, για άλλους λόγους και με διαφορετικούς τρόπους χλευάστηκαν πάρα πολλές αλήθειες και πάρα πολλοί άνθρωποι στην ιστορία. Για να μη πάω πολύ μακριά, και η δική μας πίστη στην ενσάρκωση του Θεού έχει γίνει αντικείμενο χλεύης, και για αυτούς τους λόγους, παρεμπιπτόντως. Άσε που στα πλαίσια του σύγχρονου κοντόφθαλμου ορθολογισμού και επιστημονισμού αμφισβητούνται πράγματα πολύ μικρότερα απ‘ αυτό, αμφισβητείται εν συντόμω η ύπαρξη οποιουδήποτε πράγματος δεν υποπίπτει στις αισθήσεις μας ή στις μετρήσεις των επιστημονικών μας οργάνων, καθώς και οτιδήποτε δεν είναι δυνατόν να εξηγήσουμε μέσα στα στενά συμβατικά πλαίσια των γνώσεών μας. Και είναι τέτοια η στενομυαλιά ακόμη και των έξυπνων ανθρώπων που δεν αντιλαμβάνονται ούτε καν τα εύλογα επιχειρήματα εναντίον αυτής της αντίληψης. Αχ ρε Αλέξανδρε, τι μου λες τώρα...

Ήταν ένα απόσπασμα από την κουβέντα που είχε κάνει με τον φίλο του τις προάλλες καθώς άρχισαν να συζητούν τα αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας των κυβερνήσεων να την αντιμετωπίσουν. Ο Γιάννης υποστήριξε ότι δεν παίρνονταν τυχαία αντίθετα μέτρα από αυτά που πρότειναν διάσημοι οικονομολόγοι και από αυτά επίσης που και η κοινή λογική υπαγόρευε. Ότι πολλοί ηγέτες και μέλη των κυβερνήσεών τους είχαν αντικατασταθεί από σωσίες. Του κατονόμασε μάλιστα κάποιους... εις μάτην... για να μετατραπεί στο τέλος η κουβέντα σε φιλοσοφική επιχειρηματολογία...
«Ξέρεις φίλε, τα πάντα παίζονται σε δυο ταυτόχρονα επίπεδα. Και καταλαβαίνω πολύ καλά πού βασικά μειονεκτώ. Δεν διαμαρτύρομαι για το βαρύ πεπρωμένο, δεν το ‘κανε αυτό ούτε ό ‘άθεος’ Νίτσε, άλλωστε πρόκειται για εποχή ωδινών έτσι ή αλλιώς, αλλά τα βάζω με τον εαυτό μου. Νικά μόνο όποιος μάχεται έως θανάτου, όποιος βαδίζει αγκαλιά με τον αναπόφευκτο θάνατό του ...(‘προς ζωήν αιώνιον’...)» -απόσπασμα ημερολογίου του που βρέθηκε βέβαια ‘κατόπιν εορτής’...


-Ρε Γιάννη, δε μπορούσες να τα πεις λίγα λίγα, να κόψεις κάτι; Τι τα θελες αυτά για τους ‘βρικόλακες’ και δε συμμαζεύεται; Ας έλεγες μόνο για τους σωσίες, τότε ίσως κάποιος να τα λάβαινε σοβαρότερα υπόψη αυτά που λες, τώρα και μόνο για να μη τρελαθεί ο άλλος θα γελάσει... Βέβαια ως πεζογραφία, δε λέω... καλά κάνεις από αυτήν την άποψη...


-Θυμήθηκα κι άλλα γι ‘αυτούς’ που όντως επαληθεύονται από τις παρατηρήσεις μου. Δεν έχουν νευρικό σύστημα και δε νιώθουν πόνο, οι ιστοί τους έχουν μικρότερο ειδικό βάρος από των αντίστοιχων ανθρώπινων και μπορούν να αναγεννιούνται. Περιέχουν ηλεκτρονικά και μηχανικά μέρη στο σώμα τους...


- Στοπ εδώ, είναι βρικόλακες, είναι βιονικοί, ίσως κι αθάνατοι;
- Ξέρεις τον Καστανέντα έτσι δεν είναι;
- Έχω διαβάσει μερικά βιβλία του...
- Με τα ‘πνευματικά μου’ ας πούμε μάτια τα βλέπω όπως ο Δον Χουάν περιγράφει τους ‘συμμάχους’. Έχουν την ανθρώπινη μορφή χωρίς όμως την χαρακτηριστική ανθρώπινη αύρα. Να σου θυμήσοωότι οι ‘σύμμαχοι’ όπως τους περιγράφει ο Καστανέντα με το στόμα του δασκάλου του είναι άυλα (‘ανόργανα’ , χωρίς οργανισμό δηλαδή) όντα, που μπορούν και ‘σωματώνονται’ για λόγους όμως που δεν εξηγεί (ούτε κιαι φυσικά τον τρόπο). Το μόνο που λέει προς το τέλος της συγγραφής του είναι ότι οι ‘παλιοί μάγοι’ είχαν την αυταπάτη όπως αποδείχτηκε ότι θα μπορούσαν να ελέγξουν του ‘συμμάχους’ και να τους χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς τους.


-Αυτά είναι ήδη από μόνα τους ακατανόητα όμως! Και συ προσθέτεις τα δικά σου!
- Σκέψου φίλε μου πως αντιμετωπίζαμε πριν αρκετά χρόνια αυτά που έλεγαν κάποιες χριστιανικές ομάδες, ότι δήθεν ετοιμάζεται ένα παγκόσμιο κράτος όπου όλες οι συναλλαγές των πολιτών θα γίνονται μέσω ενός τσιπ που θα βρίσκεται στο σώμα του πολίτη και που στην ουσία θα επρόκειτο για μια οικουμενική ολοκληρωτική κυβέρνηση (τη συνέδεαν μάλιστα με τα όσα λέει η αποκάλυψη περί ‘αντιχρίστου’ και του αριθμού ‘666‘). Τώρα άμα διαβάσεις άρθρα ξένων δημοσιογράφων, (αν όχι το εκκλησιαστικό κομμάτι, όλα τα άλλα) τα λένε πια κι αυτοί. Εφαρμόζεται σε μικροκλίμακα άλλωστε αυτό το σύστημα. Βέβαια δεν μπορεί να είμαστε απολύτως σίγουροι μ’ αυτά. Όπως ξέρεις, στην πίστη μας οι προφητείες έχουν ένα μεγάλο εύρος, όπου είναι δυνατόν να επαληθευθούν σε ένα μικρό ή μεγάλο βαθμό ή ακόμη και να ακυρωθούν ανάλογα με την απόκριση της ανθρώπινης ελευθερίας μες στην προκείμενη ιστορική συγκυρία. Και ξέρεις ότι αυτό είναι ακριβώς που με ‘τρώει‘, επειδή πιστεύω ότι ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι για να αποτρέψουμε αυτά τα εφιαλτικά συμβάντα, τουλάχιστον την ολοκλήρωσή τους σε μια κορύφωση ψεύδους και εξωτερικών δεινών για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Τέλειωσε ξεψυχισμένος. Μέσα στην δίνη του μυαλού του στριφογύριζαν πάρα πολλά πράγματα, που από καιρό ήξερε αλλά δεν ήθελε να θυμάται.


Κι ένα μόνο ευχόταν: Να μη δειλιάσει! Ήταν ένα μεγάλο στοίχημα, χρέος απέναντι στον εαυτό του, απέναντι στους συνανθρώπους του, απέναντι στα αγαπημένα του πρόσωπα που έγιναν βορά αυτού του εφιάλτη, αθέατοι πάντα (αθέατοι, πεσόντες όμως υπέρ βωμών...). Κι άλλωστε το ‘ξερε, πως η εποχή του πιο καλά αναδείκνυε μια παλιά αλήθεια, ότι οφείλει κανείς να ζει πάντα ενώπιον του θανάτου του, και να ‘ναι μάλιστα έτοιμος να πεθάνει για κείνα ακριβώς που τον εμπνέουν και να ζει... (‘όμορφη ζωή, μικρή μεγάλη, όμορφη όταν είσαι αληθινή’ μουρμούριζε συχνά στον εαυτό του...).














-Ρε Άρη, θέλω να σου πω μια αμαρτία μου...


-Σήμερα είναι μια από τις μέρες που εξομολογώ, λέγε!


-Γι αυτά τα... ‘τέρατα’. Κάποτε έτυχε να ξυπνήσω κάποιον από δαύτους (αν και δεν κοιμούνται ακριβώς αλλά ...κάτι αντίστοιχο), μου φάνηκε τελείως αθώος. Θυμήθηκα τότε στο στρατό όταν ήμουν βράδυ θαλαμοφύλακας και έβλεπα τους κοιμισμένους συστρατιώτες μου κι έμοιαζαν λες κι ήταν άγγελοι, αθώοι σαν τα παιδιά. Κι έχω διαβάσει ότι πραγματικά στην κατάσταση αυτή, όπου ο ανθρώπινος εγκέφαλος εκπέμπει κύματα άλφα, δεν είναι κανείς σε θέση να κάνει κακό, μοιάζει με ζώο ή αν προτιμάς με πρωτόπλαστο.


- Αν αφήσουμε τα 'θεολογικά ', πού θες να καταλήξεις;


- Θέλω να καταλήξω στο ότι ο Θεός εποίησε τα πάντα ‘λίαν καλά’. Η φύση όλων των δημιουργημάτων είναι αγαθή, ακόμη και των δαιμόνων, όπως ακριβώς γράφεται. (Όπως βλέπεις δε γίνεται να αφήσουμε τα ‘θεολογικά’, αλλά μετάφρασέ τα εσύ σε όποια ‘γλώσσα’ θες). Κι ακόμη πιο πέρα σε ένα βασικό λάθος που κάνω. Στο ότι ‘τους’ κρίνω και πολλές φορές ‘τους’ μισώ, δεν έχει όμως κανένα νόημα (μη μου πεις ότι είναι ‘ανθρώπινο’ και συ, αν κι έτσι είναι). Η χριστιανική πίστη αντιμετωπίζει την κακία ως ασθένεια κι αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι αφόρητη δυστυχία. Η δε κρίση (η ανθρώπινη κρίση) είναι πάντα αστήρικτη, ευτελή. Αλλά ρε φίλε, εδώ χρειάζεται πραγματικά μεγάλη καρδιά... που δεν την έχω... Σου είπα την αμαρτία μου!


-Αν και έχω πολλή όρεξη για πλάκα, οφείλω να σου θυμίσω τη Νιτσεϊκή ρήση: Όταν για πολλή ώρα κοιτάς μια άβυσσο, η άβυσσος αρχίζει και κοιτάει μέσα σου... Τουτέστιν, πρόσεξε μήπως από την πολλή ενασχόληση τους μοιάσεις φίλε μου! Άντε τώρα περιμένουν κι άλλοι στην ουρά για ...‘άφεση’ και πρέπει να τελειώσω πριν το μεσημέρι, για να πάω να φάω!


- Εμ δε γίνεται να φύγεις Άρη, τώρα που σε βρήκα. Ακόμη κι αν κινδυνεύεις να πεθάνεις απ’ την πείνα, θα συνεχίσεις την εξομολόγηση, που ξέρω ‘γω αν θα ζω αύριο;


- Εσύ είσαι ‘παλιόσκυλο’, δε παθαίνεις τίποτε , αλλά άντε λέγε!


-Φίλε το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι με χρησιμοποίησαν σ’ αυτή την ιστορία. Επειδή έχω όπως φαίνεται ένα αρκετό καλό αισθητήριο για πράγματα κι ανθρώπους, χρησιμοποίησαν τις αξιολογήσεις μου για να δι-ώξουν και να αντικαταστήσουν όσους τραβούσαν το ενδιαφέρον και την προσοχή μου. Και το χειρότερο χρησιμοποίησαν όχι μόνο τις κρίσεις που εξέφραζα λεκτικά αλλά και κείνες που αντιλαμβάνονταν από εξωλεκτικά σημάδια σε μένα. Και το ακόμη χειρότερο είναι ότι από ένα σημείο και πέρα το ξέρω ότι γίνεται αυτό φίλε Άρη... Αυτό είναι η βαρύτερη αμαρτία μου φίλε.


-Ας πούμε ρε Γιάννη ότι είναι όπως τα λες. Εσύ τι θα ‘πρεπε να κάνεις;
-Δε ξέρω φίλε, ή αν θες, ξέρω έναν τρόπο που μάλλον όμως ξεπερνά κατά πολύ τις αντοχές μου. Να ζήσω μόνος μου, σαν ερημίτης ή με κάποιον τέτοιο τρόπο τελοσπάντων. Δε σου λέω να πεθάνω...


Ο Άρης έπεσε σε συλλογή. Δεν πίστευε ότι συνέβαιναν όλα τούτα, αλλά γνώριζε (βαθύς γνώστης της ψυχής όπως ήταν), ότι σημασία έχει η στάση του υποκειμένου απέναντι σε ό,τι αυτό συλλαμβάνει ως ‘πραγματικότητα’. Ήξερε επίσης ότι αυτή η έννοια δεν αναφερόταν έτσι ή αλλιώς σε κανένα τεκμηριωμένο εξωτερικό σύμπαν, ότι εν πολλοίς επρόκειτο για την ερμηνεία ενός σύμπαντος που αντικειμενικοποιείται στη συλλογική συνείδηση βάση μόνο μιας ανεπαίσθητης σιωπηρής συμφωνίας μεταξύ των υποκειμένων. Και δεν υποτιμούσε την πνευματική σημασία του γεγονότος, ‘άθεος’ ων, αλλά καθόλου τυχαία αποδέκτης της καρδιακής συντριβής μιας ψυχής και μοναδικός θεατής του ξεγυμνώματος των μυχίων της. Αναστέναξε, αναστέναξε, νιώθοντας ως τα βάθη του την απελπισία του άλλου, αναστέναξε και δεν ήξερε τι να πει...


Ο Γιάννης δε μπορούσε πλέον άλλο, αν και ήθελε να συνεχίσει, να πει σε κάποιον ό,τι συνιστά το βασανιστήριό του να ‘εξαγορεύσει’ με όλη τη σημασία της λέξης τα αμαρτήματά του. Σε κάποιον που θα μπορούσε να καταλάβει όμως. Έκανε μια τελευταία προσπάθεια...


-Αρη δε θέλω να μου πεις τίποτε, μόνο άκου: Έστειλα στην κόλαση τόσους ανθρώπους, αλλά πως γίνεται ν’ αφανίσει κανείς τον εαυτό του για οποιαδήποτε αιτία; Το πρόβλημα Άρη είναι ο φόβος, η δειλία, δε γίνεται να κάνει κανεις τίποτα αν δεν ορθώσει το ανάστημά του αναλαμβάνοντας το οποιοδήποτε τίμημα, ακόμη και το έσχατο. Είναι φριχτή η ελευθερία, καμιά φορά σκανδαλίζομαι κι εγώ βλέποντας τα δεινά της ανθρωπότητας και μπαίνω στον πειρασμό της θεομαχίας... Να συνεχίσω;


- Εσύ αποφασίζεις, εγώ το μεσημέρι θα πάω να φάω.


-Εμ εγώ τι θα κάνω; Εγώ ο ευαίσθητος, με το ήθος και την καλοσύνη...


-Σταμάτα Γιάννη, εδώ κάνεις λάθος!


-Τελοσπάντων, το θεωρητικό του πράγματος το αφήνουμε για άλλη ώρα. Μια ακόμη αμαρτία φίλε μου θα προσθέσω για την οποία ντρέπομαι πολύ. Σου χω μιλήσει παλιότερα για τις αντιφάσεις μου στα ερωτικά ζητήματα. Μετά δηλαδή τη Νίκη, δεν τόλμησα να ξανακάνω κάτι σοβαρό και να δεσμευτώ πάλι. Η κόλαση που ακολούθησε τον παράδεισο που έζησα ήταν ικανός παράγοντας για να με αποτρέψει από μια καινούρια απόπειρα, αλλά από την άλλη δεν μου ήταν καθόλου εύκολο να πάω στο ‘έτσι’ με κάποια. Δεν είμαι τελείως σίγουρος για τους λόγους. Άρχισα πολλές φορές το ‘ψηστήρι’ και πάνω στο έτοιμο τα παρατούσα. Και η σεξουαλική ορμή πήρε τότε άλλους δρόμους, διαστροφικούς. Είδες που λέω ‘η σεξουαλική ορμή’, δε λέω ‘εγώ’. Επικαλούμαι την αιτιοκρατική σύνδεση των γεγονότων για να δικαιολογηθώ. Δε θα σου πω ακριβώς τι ήταν αυτό που έκανα, αλλά πίστεψέ με ότι ήταν πολύ εξευτελιστικό, και ακόμη χειρότερα παντελώς ηλίθιο, γιατί άμα ήθελα να πάω με κάποια ήταν πού εύκολο, μου δόθηκαν ένα σωρό ευκαιρίες, ήταν εντελώς ηλίθιο...


-Φίλε μου σ’ αγαπώ και θέλω να σου πω την αλήθεια. Τι θα ‘λεγες εσύ σε μένα αν βρισκόμασταν στην αντίθετη θέση και την εξαγόρευση την έκανα εγώ; Θα με καταδίκαζες λες;


- Η συνείδηση μας καταδικάζει Άρη, όχι ο άλλος, ούτε καν ο Θεός.


- Ναι αλλά ο Θεός σου συγχωρεί! Ή κάνω λάθος;


-Το ζητούμενο πάντα είναι η μετάνοια, η αλλαγή. Γέρασα και προκοπή δεν έκαμα. Πάμε ρε Άρη, σε ευχαριστώ πολύ φίλε μου...

ΦΤΗΝΕΣ ΑΠΟΜΙΜΗΣΕΙΣ 2

Κι είναι τούτη η ανάγκη για περαιτέρω διερεύνηση σχολιασμό επαναπροσδιορισμό που έκανε τον φίλο μας Γιάννη να επιμείνει στο ίδιο ζήτημα μέχρι να μπορέσει να καταλάβει τι γίνεται τι μπορεί να γίνει και τι μπορεί ο ίδιος να κάνει.

-Ξέχασα την προηγούμενη φορά να σου πω κάποια πράγματα. Έμεινα πολύ στα εξωτερικά αν και ούτε αυτά τα εξάντλησα. Ένιωσα πως επιτέθηκα πως ειρωνεύτηκα και γελοιοποίησα, πως ήμουν πολύ προκλητικός. Ασφαλώς τίποτε δεν πέτυχα. Εκτός βέβαια από το να εκτεθώ ανεπανόρθωτα και χωρίς να ξέρω κι αν άξιζε τον κόπο.

-Πήρες φίλε μου πάντως μια ανατροφοδότηση. Έγραψες κάτι που μας αφορά σαν λογοτεχνία. Κάτι που μπορεί να ειδωθεί σαν επιστημονική φαντασία ή έστω συμβολικά σαν σχέση με μια εσωτερική πραγματικότητα. Η αναφορά σου στην αλήθεια των γεγονότων ως υπαρκτά μόνο συγκαταβατικά μπορεί να αντιμετωπιστεί, σα ‘χαριτωμένη’ παράνοια (στην καλύτερη περίπτωση).

-Ωραία! Ωραία! Αυτό που σου είναι δύσκολο Αλέξανδρε να αντιληφθείς είναι η σημασία τους για τη ζωή μου. Είναι ένας διαρκής εφιάλτης. Γιατί βλέπω με διαύγεια μια τρομαχτική δοκιμασία που αφορά τους πάντες. Και όσον με αφορά, την αδυναμία μου όχι μόνο να συνεισφέρω σε μια λύση αλλά και να προφυλαχτώ απ’ αυτήν την όραση που με καθιστά αιχμάλωτο, ευάλωτο στο δαιμονική ενέργεια αυτών των πλασμάτων. Και υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός συμβάντων που μου είναι ακόμη ακατανόητα.
-Αν υποθέταμε ότι αυτά όλα συμβαίνουν τι θα γινόταν; Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς;
-Μακάρι να ‘ξερα...
Έσκυψε το κεφάλι. Έπεσε σε συλλογή. Τι στ’ αλήθεια θα μπορούσαν να κάνουν;

-Δολιοφθορούν. Μαζεύουν πληροφορίες για οτιδήποτε χρήσιμο ή ωφέλιμο στη ζωή των ανθρώπων και προσπαθούν να το εξοβελίσουν από το προσκήνιο είτε αφορά φαρμακευτικά σκευάσματα είτε είδη διατροφής, αξιόλογα βιβλία, καλές κινηματογραφικές ταινίες και ένα σωρό άλλα πράγματα. Προσπαθούν να μας εξασθενίσουν πνευματικά και σωματικά. Σκοπός τους είναι η φθορά γιατί κατά τ’ άλλα αποδεικνύονται εξαιρετικοί ομολογουμένως αρωγοί της επιβίωσής μας. Προφανώς δε μας θέλουν νεκρούς. Οι νεκροί έχουν για πάντα ξεφύγει από το γήινη ταλαιπωρία.

-Σου μυρίζει κρεμμύδι;
-Ναι.
-Είναι αμπούλες που ρίχνουν ‘αυτοί’ και καλύπτουν μ’ αυτό τον τρόπο την πραγματική οσμή της ουσίας που περιέχουν.
-Τι λες ρε Γιάννη! είπε έκπληκτος και ταραγμένος ο φίλος του.
Ήταν μετά να μην τον πιάσει απαισιοδοξία για το μέλλον; Οι άνθρωποι τρόμαζαν όταν βρισκόταν αντιμέτωποι με το πιο μηδαμινό κομμάτι αυτής της ιστορίας. Και πως θα μπορούσαν να αντέξουν το βάρος σύνολων των γεγονότων;
Τουλάχιστον άρχιζε να το συνειδητοποιεί. Ούτε αυτός και μάλλον και κανείς άλλος δε θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα. Δεν έμεινε παρά να προσεύχεται. Ήξερε ότι για το Θεό τα πάντα είναι δυνατά...

Ήταν παντού και το χειρότερο ήταν η αρνητική τους επήρεια πάνω του. Κατέφευγε πολύ συχνά στη μοναξιά του, μακριά απ’ όλους...
Ερχόταν βέβαια και οι καλές ώρες. Ανέπνεε. Χαιρόταν. Μια εντελώς παράλογη αισιοδοξία ερχόταν στην καθημερινότητα και εξοβέλιζε την φρίκη στο περιθώριο, καταδικάζοντάς τη σε μια προσωρινή μα ευλογημένη λησμονιά.
Και γιατί συνεχίζει να μιλά, να δημιουργεί μια ακόμη γραπτή συνέχεια σ’ αυτή την ιστορία;

-Καλά σοβαρολογείς πως μπορείς να τους σκοτώσεις μ’ ένα βελόνι στη φτέρνα; Λες και πρόκειται για αντίγραφα του ομηρικού Αχιλλέα!
Τι σημασία να έχουν όλες αυτές οι απίστευτες λεπτομέρειες; Και υπήρχαν τόσα σημεία εντελώς σκοτεινά στην εικόνα που είχε σχηματίσει στο μυαλό του για αυτά τα πράγματα. Επρόκειτο για ένα πόλεμο, πνευματικό, ψυχικό, υλικό. Ή αν θέλετε για μια δοκιμασία των ανθρώπων αβάσταχτη.

Δεν περίσσευε ο θρήνος. Και παρ’ όλες τις τύψεις όφειλε να ζήσει τη δική του ζωή μιας και αυτό μόνο ήταν στο δικό του χέρι.






‘Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι’ μια αγαπημένη ατάκα των σωσιών, που πολλοί από εμάς την ενστερνίζονταν σαν ένα είδος αστείου για να δηλώσουμε την έλλειψη οργάνωσής. Κι όμως επρόκειτο για το ακριβώς αντίθετο, μια ομολογία ζοφερής ειλικρίνειας από μέρους τους.

‘Είναι διασκορπισμένοι, δεν έχουν ακόμη οργανωθεί κεντρικά από φόβο μήπως τους καταλάβουν οι διάφορες υπηρεσίες, δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί το σχέδιό τους. Να τι εννοούν!’ του είχε πει ο Κώστας.

Τι γίνονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Πού τους είχαν πάει; Θυμόταν κάπως αμυδρά και συγκεχυμένα αυτό που του έλεγε, ότι δηλαδή είχε αναβιώσει το καθεστώς της δουλείας. Πολλά μα πάρα πολλά όμως έμειναν ανεξήγητα.

-Έχουν με την χρήση προηγμένης τεχνολογίας εμφυτεύσει μικροσκοπικά ηλεκτρόδια στα εγκεφαλικά σου κύτταρα. Βλέπουν ό,τι σκέφτεσαι και όποια εικόνα σχηματίζεις μέσα στο νου σου πάνω σε μια οθόνη υπολογιστή. Έχουν δημιιουργήσει κάποιο είδος εικονικής πραγματικότητας όπως στο γνωστό 'Ματριχ'
Σκατά! Είναι κάποια πράγματα που παρά το γερό του στομάχι δε μπορεί ακόμη να τα χωνέψει. Και πες ότι έτσι είναι, τι να ‘κανε;






-Στα μάτια σου έχουν τοποθετήσει μικροκάμερες. Βλέπουν ό,τι βλέπεις...


Δεν άντεξε! -Φοβάμαι ότι δε θα δουν ποτέ ό,τι βλέπω, γιατί αυτά δε βλέπονται με τα μάτια ...όχι τουλάχιστον με τα δικά τους τυφλά μάτια! Και δε πρόκειται να καταλάβουν ό,τι καταλαβαίνω, γιατί αυτά βρίσκονται πέρα από διεγέρσεις κυττάρων και είδωλα φαντασίας καλωδιωμένων εγκεφάλων!


Χαμογέλασε μέσα του, όσο τραγικά κι αν ήταν όλα τούτα, δε μπορούσε, να μη σκεφτεί την άλλη τους διάσταση, το ψέμα εκείνων που εξαντλούσαν την θεώρηση της ανθρώπινη ύπαρξης στο υλικό της μέγεθος. Και αυτό, ενώ γνώριζε από μελέτες του πολύ καλά το επίπεδο της τεχνολογικής γνώσης της εποχής που μπορούσε πραγματικά να ανιχνεύει τα λεπτότερα σημάδια στο υλικό υπόστρωμα...


















Και να, ξαναρχίζει πάλι τη γραφή, μήπως κάτι είναι δυνατόν, γιατί όλα είναι δυνατά. Απόδειξη; Η ιστορία! Ξαναγυρνά πάλι τα γεγονότα στο μυαλό του. Θα πρέπει να υπάρχει μια λύση... Ξέρει ότι είναι δυνατές πάρα πολλές αντιστροφές. Το παράδειγμα του β
! παγκοσμίου πολέμου, είναι μια ιστορία όπου το κακό ανακόπτεται ενώ έχει ήδη προχωρήσει αρκετά έστω και με μεγάλο κόστος. Πολλά, πολλά έχουν αλλάξει μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, και δεν είναι πάντα κατανοητοί οι λόγοι, ακόμη κι αν ξέρουμε ότι υπάρχει το αόρατο πνευματικό πεδίο όπου πρώτα διεξάγονται οι μάχες.


Κι ενώ όλα δείχνουν ότι αυτά που φαινόταν πριν λίγο καιρό θρησκευτικά παραληρήματα βαίνουν προς υλοποίηση, ότι ένα παγκόσμιο κράτος που κυβερνάται από σκοτεινές δυνάμεις πάει να δημιουργηθεί, ένας ασφυκτικός κλοιός γύρω από τις ζωές των ανθρώπων που έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται (και αυτά μόνο που φαίνονται είναι ήδη πολλά). Αυτό που φαίνεται πραγματικά εκπληκτικό είναι ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα. Και δεν εννοεί μόνο την πνευματική ελπίδα, γιατί έτσι ή αλλιώς αυτή υπάρχει πάντα. Έχει πολλές φορές την αίσθηση είναι θέμα δευτερολέπτων ν’ αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση υπέρ της ανθρωπότητας, θέμα δευτερολέπτων... γιατί είναι πράγματι ένα τσακ αυτό που χρειάζεται να γίνει ένα έναυσμα...


Σκέφτεται, αν και κατανοεί και τον ίδιο του τον εαυτό όπως και κάθε άλλο ανθρώπινο πλάσμα, για την ανάγκη που έχει για μια σπιθαμή γη, για μια ζωή όπως αυτός τη θέλει, ότι δεν μπορεί να κάνει πια τον χαζό. Δεν μπορεί να ακούσει αυτή τη φωνούλα πια που τον συμβουλεύει διαρκώς να κοιτάξει την πάρτη του, να ζήσει την δική του ζωή όσο καλύτερα είναι δυνατόν μέσα σ’ αυτό τον χαλασμό, ότι ‘ένας άνθρωπος είσαι ρε αδερφέ τι να κάνεις;’, όχι δεν αντέχει άλλο. Γνωρίζει καλά όλα τα επιχειρήματα και τους λόγους που θα πρέπει να κάνει κάτι τέτοιο, αλλά ...πως γίνεται αυτό ρε γαμώτο; Ξέρει πως είναι ένας μαλάκας και μακάρι να μην είχε μάθει όλα τούτα, μακάρι, μα πως να βουλώσει τώρα τ’ αυτιά στην συνείδησή του; Πως να ενδώσει σε τόσους φόβους; Μήπως τον πουν τρελό; -έτσι η αλλιώς τον λένε - και τι του χρειάζεται μια ορθοφροσύνη βαμμένη στο αίμα; Σφυρίζοντας δήθεν αδιάφορα πάνω απ’ όλα αυτά τα πτώματα. Θεέ μου! Πρέπει όμως ν’ αντέξει... γιατί... γιατί...

Περί-ποιήσεως λόγοι

Και η ποίηση να υπόσχεται άρα κάτι περισσότερο από μια παρηγοριά συμπάσχοντος; Από ένα καθρέφτη που σε φωτίζει με ενάργεια; Αλλά, που μέσα σε τόσο σκοτάδι, τούτη η συνοδοιπορία σε πιστώνει με την ελπίδα της αλήθειας, σε πείσμα των καιρών, σε πείσμα των πολλών;

Και πότε γίνεται ύμνος, θριαμβολογία, δοξαστικό; Γιατί εμείς γνωρίσαμε την ποίηση ως ανάγκη, και δεκανίκι και σανίδα σωτηρίας. Και υπήρξε όπου δεν υπήρξε η ζωή…μα η ζήτησή της.

Και ποιοι είναι εκείνοι που την λατρεύουν πιότερο απ’ τη ζωή; Δεν το καταλαβαίνω. Είναι οι κατεστραμμένοι και μαζί δίχως ελπίδα; Είναι οι μαγεμένοι; Άλλοι;

Κι αν ποιητής δεν είναι όποιος γράφει ποιήματα αλλά όποιος δεξιώνεται τον κόσμο μες από αυτά, και μ’ αυτά το πρόσωπό του αλλάζει και βαθαίνει, κει που η ποίηση γίνεται ζωή; Τότε δεν είναι μήπως άλλο αυτό παρά ένας τρόπος, και μια οδός;

Και κείνη η ματαιοδοξία (η αστεία) που έρχεται ύστερα να εμπορευτεί το μόχθο μιας ζωής, δίνοντας χάντρες γυάλινες και θέλοντας ν’ αγοράσει το χρυσάφι μιας ψυχής;

Και ο άνθρωπος που γύρευε να ζήσει, και τώρα με λέξεις και νοήματα αγοράζει υπομονή; Τι ποιητής; (μέσα του ξέρει) και φτύνει όλα τα δώρα του Αρταξέρξη, (κείνος για αλλού ξεκίνησε, άλλα ποθεί η ψυχή του).

Και αυτό που εκείνος ονομάζει εντιμότητα, οι άλλοι του το λογίζουν για αχαριστία. Κείνα τα ύψη τα ακριβά της ποίησης, του λόγου, πως τάχατες λένε υβρίζει. Μα γνώρισε κάποια σιωπή της πλησμονής, που άρρητα αστόχαστα, λες του επεβλήθη, απ’ άλλου κόσμου ευλογημένη ειμαρμένη. Με τέτοια δώρα αξιώνονται οι τρελοί, οι απλοί, και τα παιδιά, και κείνος που δεν το περιμένει.

Και τέτοια ευλογία πάντοτε ανάμικτη είναι πόνου και χαράς, θλίψεως παραδόξως και ειρήνης, βαθιάς πολύ βαθιάς ζωής κι επίγνωσης ζωής…

-Μπας κι άλλα θυμάται και μπερδεύεται; Μήπως μπερδεύει τα όνειρά του και προσδοκίες εκπλήρωσης μες στην αρρωστημένη φαντασία;

΄Αλλοι, αλλιώτικοι καιροί, και πόσο να πενθείς;

Σήμερα

Σήμερα όπως συνήθως
περιμαζεύω τη σιωπή μου.

Σήμερα κοιτάζω χωρίς να βλέπω

ψάχνω χωρίς να βρίσκω

ζητώ και δεν μου δίνεται.

Σήμερα αναρωτιέμαι

το λάθος που κάνω

και δεν το βρίσκω.

Σήμερα φοβάμαι

πως δεν έχω ελπίδα

φοβάμαι ότι δε θα μπορέσω

Αισθάνομαι πως έχω πεθάνει.

Φλυαρία

Σαν κάθομαι και μελετώ λόγους ποιητικούς-και  όχι του καθένα

το νιώθω περισσότερο πόσο παράταιρο είναι να μιλά κανείς

για κείνα που τα νιώθει μέσα στα βαθιά του,

 την ήρεμη επιφάνεια με κοχλασμούς και ρύπους ανακινώντας-

με πρόσχημα δήθεν κάποια ανάγκη…

Θα ‘ταν καθόλα ταιριαστή η σιωπή-

μήπως και αυτοί οι λόγοι αυτό δε δείχνουν κατά βάθος;

Αλλά ζωή, άσε με να φλυαρώ-πικρή ζωή

εξαγοράζοντας λίγο από τον θάνατό μου…

Την κάθε μέρα ανέλπιδα πολιορκώντας,

και κείνα που άφησα μακριά

και τούτα που δε θέλω,

κι όλα όσα ξέρω μυστικά

θανάτου προμηνύματα

που αποσιωπώ,

και στέργω

ως αφελής να συναλλάσσομαι

για να δηλώνω σώφρων,

μες στον τρελό καιρό…

Μα κι άλλα που δεν αφορούν κανένα

α, κείνα πως με αγκυλώνουν

από παλιά σοκάκια και δρόμους χωρισμού,

κι ακόμη κι άλλα

αμίλητα που ‘χει η ψυχή προπάντων απολέσει

και ένα διακύβευμα μοναδικό

(του χρόνου)

σα σώνεται ο καιρός…

Καβαφική μελέτη

Δυστυχώς δεν ακούσαμε τον ποιήτή που προειδοποιούσε: 'Κι αν δεν μπόρεσες να κάνεις τηνζωή σου όπως θες τουλάχιστον μην την εξευτελίζεις'

και πονάει τόσο η ώρα της επίγνωσης

πάντα καθυστερημένη

ένα επαρκές χρονικό διάστημα

που να περιλαμβάνει την ατίμωση

σα χτες και σα προχτές και πάλι ξανά...

'Σε καταδίκη είναι όλες οι προσπάθειές μας γραφτές'

και πάλι προειδοποίηση για την ατέρμονη μεταμέλεια

'η πόλη θα σ' ακολουθεί'

η βία του παρελθόντος

το βάρος του στην ψυχή μας

'πως γύρω μας έχτισαν τείχη'

που υποτίθεται πως δε προσέξαμε

'και τα παράθυρα δεν ανοίγουμε'

τόσο που συνηθίσαμε την νύχτα

και μας φοβίζει κάθε αλλαγή

'περιμένοντας' μόνο 'τους βαρβάρους'

για την τελική πράξη της απολύτρωσης

που ποτέ δεν έρχονται

να μας βγάλουν απ' τη φορτική μικρή ζωή

που άλλο δεν αντέχουμε.

'Ας αποχαιρετίσουμε' λοιπόν

'την Αλεξάνδρεια που φεύγει'

ποτέ δεν ήταν δική μας

και ας ξεχάσουμε το ταξίδι

ποτέ δεν ξεκινήσαμε

να βρούμε την Ιθάκη

'και τα σβησμένα κεράκια πίσω μας αυγαταίνουν'

αφήνοντας μας

τη στυφή γεύση

του αναπόφευκτου

θανάτου.

Περι ομοφυλοφιλίας

Συχνά όσον αφορά στην ομοφυλοφιλία συγχέεται το φυσικό ή όχι του πράγματος με αυτό του πολιτικού δικαιώματος. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να εκφράζεται σεξουαλικά όπως επιθυμεί (αρκεί φυσικά να μην βλάπτει τον περίγυρό του). Πρόκειται για την πολιτική ελευθερία της αυτοδιάθεσης και αποτελεί έκφραση της αρχικής ανθρώπινης ελευθερίας του αυτοπροσδιορισμού.


Οντολογικά όμως εξεταζόμενη η ομοφυλοφιλία αποτελεί στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων μια παρέκκλιση από την φυσική τάξη των πραγμάτων(οι εξαιρέσεις οφείλονται σε κληρονομικούς και βιολογικούς παράγοντες). Το προφανές επιχείρημα γι’ αυτό είναι η ανατομία. Αλλά και η ψυχολογία στην μεγαλύτερή της έκφραση χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία ως διαστροφή της φυσιολογικής σεξουαλικότητας που ερίζετε σε μια ψυχολογική διαστροφή. Τα βιώματα του παιδιού μες στην οικογένεια που βλέπει να απαξιώνεται το φύλο όπου ανήκει το οδηγεί να ταυτιστεί με τον γονέα του αντίθετου φύλου (ένα ερμηνευτικό παράδειγμα).

Αυτό που έχει σημασία όμως είναι το πόσο δύσκολο είναι να κρατηθούν ξεχωριστά αυτά τα δύο πράγματα. Μια παρέκκλιση από το φυσικό σε μια μειονότητα δύσκολα γίνεται σεβαστή και αντιμετωπίζεται ρατσιστικά. Από την άλλη για να δικαιολογηθεί αυτή η επιλογή φτάνουν κάποιοι να αρνούνται το παθολογικό ψυχολογικό υπόβαθρο που βρίσκεται πίσω της(αν και δεν συμφωνούν όλοι σ’ αυτό).

Δυστυχώς άλλα φαινόμενα της ανθρώπινης ψυχοπαθολογίας όπως η φιλαργυρία δεν τυγχάνουν απλώς ανοχής αλλά έχουν εξιδανικευτεί. Δεν πρόκειται παρά για την βία που ασκεί η πλειοψηφία στις μειοψηφίες. Ο καθένας μας λίγο πολύ περιφέρει την νεύρωσή του στον κόσμο και το ζητούμενο είναι να σέβεσαι τελικά την διαφορετικότητα του άλλου. Είναι ασφαλώς αυτός ο σεβασμός μια άσκηση ελευθερίας.

Τώρα όσον αφορά στην νομιμοποίηση μιας τέτοιας σχέσης μέσω κάποιου θεσμού νομίζω πως αυτό θα μπορούσε να γίνει μέσω του νέου θεσμού του συμφώνου κοινής διαβίωσης. Αυτό θα διασφάλιζε τα όποια οικονομικά δικαιώματα των ενδιαφερομένων και θα προσέδιδε και μια κοινωνική νομιμοποίηση στο είδος της σχέση τους.

Το να θέλουν όμως να συνάψουν γάμο έστω και πολιτικό δυο ομοφυλόφιλοι είναι κάτι που αντιφάσκει με την έννοια του ίδιου του γάμου όπου αυτονόητα αφορά ετερόφυλους (από καταβολής κοινωνίας), αποτελεί πρόκληση προς την κοινωνία και το μόνο που εξυπηρετεί είναι το αίσθημα δικαίωσης της ως τώρα καταπιεζόμενης μειοψηφίας. Είναι όμως μια δικαίωση που σκοπεύει να αποδείξει την ορθότητα κι όχι το δικαίωμα της επιλογής και γι’ αυτό δεν είναι θεμιτή.

Προλογίζοντας ένα 'εργαστήριο αυτογνωσίας'

Η καλλιέργεια και η μύηση στην πολιτισμική παράδοση της ανθρωπότητας έχει το νόημα ότι αποτελεί ένα διάλογο με ό,τι καλύτερο έχει να δείξει το ανθρώπινο πνεύμα. Ασφαλώς, μακριά καλύτερα από μας, μια διανοητική προσέγγιση αυτής της μεγάλης κληρονομιάς. Θέλουμε να γίνει αφορμή στοχασμού πάνω στην ζωή μας και εξεύρεσης ενός προσωπικού νοήματος.


Πάντα υπάρχουν συνταξιδιώτες σ’ αυτό το ταξίδι είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι. Δεν υπάρχουν όμως αυθεντίες. Κάθε αγωνία και κάθε νόημα αποτελεί προσωπικό μυστικό και μια μοναδική προσέγγιση σ’ αυτό το θεμελιώδες γεγονός της ύπαρξης.

Ούτε υπάρχει κάποιος ειδικός δρόμος, αλλά η ίδια η ζωή και ο στίβος της καθημερινότητας είναι ο δρόμος.

Ό,τι μαθαίνουμε το μαθαίνουμε μέσα από πολλά λάθη. Όταν δυσκολευόμαστε να καρπωθούμε τα διδάγματα των εμπειριών μας τότε οι ίδιες περιστάσεις έρχονται ξανά με άλλο πρόσωπο για να μας διδάξουν ό,τι πρέπει να μάθουμε.

Η γνώση είναι ταυτόχρονα ανακάλυψη και δημιουργία και το πιο σπουδαίο έργο της ζωής μας είναι η ίδια μας η προσωπικότητα που διαπλάθεται καθημερινά μέσα από τις ερωτήσεις της ζωής μας και τις απαντήσεις που εμείς δίνουμε σ’ αυτές.

Είμαστε ελεύθεροι και αυτό κάνει δυνατό τα καλύτερο ή το χειρότερο.

Είμαστε αδερφοί και συναντιόμαστε στο ίδιο ταξίδι. Οι αποφάσεις μας θα καθορίσουν την μοίρα μας. Επιλέγουμε να επωμισθούμε όλη την ευθύνη που μας αναλογεί.

Συνειδητά ή ασυνείδητα προσπαθούμε να προάγουμε ότι καλύτερο έχουμε μέσα μας, να πάρουμε και να δώσουμε, να διδάξουμε και να διδαχθούμε.

Ακόμη και ό, τι σκιερό υπάρχει μέσα μας μπορεί να φανεί χρήσιμο σ’ αυτή την μορφοπλασία, γιατί και αυτό είναι δικό μας, αποτελεί μέρος μας. Όταν κατανοούμε κάτι καινούριο για τη ζωή και τον εαυτό μας έχουμε κάνει ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Και όταν δίνουμε κάτι παίρνουμε περισσότερα.

Αν υπάρχει Θεός τότε θα κρύβεται πίσω απ’ όλη αυτή την ιστορία. Ίσως η γνώση του να μη τίθεται ως ζήτημα δογματικής αποδοχής αλλά ως ένας άλλος τρόπος ζωής που εμπνέεται από αγάπη για την ομορφιά και την αλήθεια.

Και αυτό είναι το σημείο που μπορούμε να συναντηθούμε μεταξύ μας.

Εθνικοί διαχωρισμοί

Υπάρχουν δύο τρόποι για να αντιμετωπίσει κανείς το εθνικό, δηλαδή το τοπικό. Είτε ως κάτι κλειστό που βρίσκεται σε αντίθεση και αντιπαράθεση με οτιδήποτε άλλο, είτε ως ένα πολιτιστικό χρώμα στο πολυποίκιλο καμβά της ανθρώπινης κοινωνίας που αυτόματα αποτελεί και μια προσφορά στον χαρακτήρα της. Ο σωβινισμός που αποτελεί την πρώτη έκφανση βεβαιώνει την ανωτερότητα ενός έθνους, μιας φυλής ενάντια σε όλες τις άλλες. Ακόμη και από λογική σκοπιά αποτελεί παραλογισμό γιατί με το αυτό κριτήριο καταλήγει καθένας στην ανωτερότητα του δικού του έθνους. Και ιστορικά αποτελεί αιτία πλείστων κακών, αναταραχών και πολέμων. Κατά τη δεύτερη σημασία του αυτό που προέχει είναι η κοινή ανθρώπινη φύση η οποία εκδηλώνεται σε κάθε λαό με τα κατά τόπους ιδιαίτερα του χαρακτηριστικά. Αυτή είναι και η προσφορά του στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και δεν αποτελεί κριτήριο σύγκρισης και διαχωρισμού των εθνών αλλά ισότιμη ανταλλαγή και συμπληρωματική λειτουργία στον πανανθρώπινο πολιτισμό που δεν τον χαρακτηρίζει η ισοπεδωτική αντίληψη της ομοιομορφίας.

Αυτές οι δύο βασικές και αλληλοαποκλειόμενες αντιλήψεις εμφανίζονται σ’ όλα τα κοινωνικά μορφώματα και τις κοινωνικές ομάδες. Για παράδειγμα μπορεί να χαρακτηρίζουν τον τρόπο θεώρησης της οικογένειας, όπου πίσω από το δικό μου έναντι του άλλου, του ξένου κρύβεται μια παθολογική προέκταση του εγώ πάνω στα μέλη της οικογένειας και απουσία ενδιαφέροντος ή εχθρότητα απέναντι στους άλλους. Δεν είναι παρά η ίδια κατάσταση και το κυρίαρχο πνεύμα του ανταγωνισμού αυτή τη φορά μες στην ίδια την εθνική ομάδα. Αποτελεί την σφραγίδα της ανταγωνιστικής κοινωνίας μας εις βάρος της συνεργασίας και της αληθινής κοινωνικότητας.